Tuesday, 31 May 2016

Α ρε Θρύλε!



Αγαπημένα μου Βαζελάκια, συγγνώμη σας ζητώ για την Οδύνη που ζήσατε δύο φορές μέσα στο σπίτι σας φέτος από ένα παλιοχαρακτήρα με το νούμερο 7 στη φανέλα. 
Να ξέρετε ότι όμως εμπνέεται από το όνομα του Γηπέδου σας...Ολυμπιακό δεν το λένε το γήπεδό σας? 

Οέο

Υ.Γ. Βασίλη Ψυχάρα, Ολυμπιακάρα! 


Thursday, 26 May 2016

ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ;



Σε αυτό το εισαγωγικό μου άρθρο για την ιστοσελίδα Ιn Deep Analysis, θα ήθελα να σας μεταφέρω μερικές σκέψεις μου σχετικά με τη διδασκαλία, την έρευνα και την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα του 2016.
Κάθε καλοκαίρι, από το παράθυρο του σπιτιού μου στη Νότια Εύβοια, βλέπω μερικά κατσίκια στην Καρυστία να βόσκουν αμέριμνα, να βόσκουν χωρίς να ξέρουν τα ίδια ότι το γάλα που φτιάχνουν έχει όλα τα χαρακτηριστικά ώστε να δώσει εξαιρετική γραβιέρα και αυτή η γραβιέρα με κατάλληλη τυποποίηση και επιθετικό πλάνο εξαγωγών να μπορέσει (ή μάλλον θα μπορούσε!) να πωληθεί σε όλα τα ντελικατέσεν μαγαζιά της Ευρώπης ως “ΠΟΠ Γραβιέρα Καρύστου” προς 30 (τριάντα! Ναι!) ευρώ το κιλό! Είναι τόση εξαιρετική η γραβιέρα στην Καρυστία που άνετα μπορεί να “κτυπήσει” τέτοια τιμή αν ασχοληθούμε (σοβαρά!) βεβαίως πρώτα και την κάνουμε προϊόν ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ).
Και αντί λοιπόν, να σχεδιάσουμε μαθήματα στα ΑΕΙ που να δίνουν τέτοια εφόδια στα παιδιά μας, με άμεση και επιτακτική ανάγκη να εκσυγχρονίσουμε τα μαθήματα που παρέχουμε σε προπτυχιακό επίπεδο, ασχολούμαστε με πράγματα και γνώσεις ξεπερασμένες. Δεν είναι ξεπερασμένη η διδασκαλία των γερμανικών στην πέμπτη τάξη δημοτικού όταν σήμερα τα παιδιά μας χρειάζονται κινέζικα, αραβικά και ισπανικά; Δεν είναι ξεπερασμένη η διδασκαλία “στεγνών” μαθημάτων στα ΑΕΙ χωρίς στοιχεία επιχειρηματικότητας για να μπορούν οι αυριανοί απόφοιτοι των ΑΕΙ να σταθούν στα πόδια τους και να φτιάξουν μια δική τους εταιρεία εξαγωγής τροφίμων ή αγροτουρισμού;
Εκτός όμως από ξεπερασμένες γνώσεις που δίνουμε στους μαθητές και στους φοιτητές μας, δεν υπάρχει και κρατική στήριξη προς τα εμπρός. Η Ελλάδα υστερεί δραματικά στην κρατική χρηματοδότηση εφαρμοσμένης έρευνας και ειδικά έρευνας γύρω από προϊόντα που έχουν το δυναμικό να γίνουν η ατμομηχανή της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Και αναρωτιέμαι: τι έχουν κάνει τα υπουργεία Ανάπτυξης και Παιδείας τα τελευταία 6 μνημονιακά χρόνια ώστε να τονώσουν την έρευνα γύρω από τα τρόφιμα που παράγει η χώρα μας, την πρωτογενή παραγωγή και το marketing των ελληνικών τροφίμων; Ρητορικό το ερώτημα. Απάντηση δεν υπάρχει, ανεξαρτήτως κυβερνητικού προσήμου (δεξιού, κεντρώου ή αριστερού...).
Το σύγχρονο παιχνίδι (τόσο εμπορικά όσο και επιστημονικά) παίζεται στην παγκόσμια σκακιέρα (πέρα και πάνω από τοπικές κοινωνίες και κλειστά κλαμπ όπως η Ε.Ε.) και σε αυτή τη σκακιέρα ο Έλληνας παραγωγός τροφίμων έχει πραγματικά εφόδια: άριστο κλίμα, εξαιρετική πρωτογενή παραγωγή και άρα τρόφιμα με υψηλή διατροφική αξία και βέλτιστες οργανοληπτικές ιδιότητες. Στο χέρι του, με το Κράτος όμως να είναι αρωγός και όχι εμπόδιο, είναι να αξιοποιήσει αυτά τα πιόνια και να τα προωθήσει στη σκακιέρα για να τα κάνει... βασίλισσες!
Μερικά ξενοδοχεία στην Κρήτη δίνουν στους τουρίστες την ημέρα της επιστροφής τους στην πατρίδα τους… ένα κομψό μπουκαλάκι ελαιόλαδο. Η Αθηνά κέρδισε τη μονομαχία με τον Ποσειδώνα με το ίδιο κόλπο: η ελιά (και τώρα πια και το λαδοτύρι!) κρύβει πολλά μυστικά, από σοφία μέχρι υψηλή εμπορική αξία και άρα εξαγωγιμότητα.
Τα δύο προαναφερθέντα υπουργεία και οι μνημονιακοί επιτελείς τους θα πρέπει να δουν το θέμα της πρωτογενούς παραγωγής ως άμεση προτεραιότητα εκπαίδευσης και διά βίου παιδείας και να προωθήσουν την εκπαίδευση νέων αγροτών αλλά και την εφαρμοσμένη έρευνα σε τρόφιμα και ποτά της Ελλάδας!
Διότι ένας λαός που ξέρει να ψαρεύει, ακόμα και όταν τελειώσουν τα ψάρια, θα ξέρει να ασκήσει την τέχνη του ψαρέματος και σε άλλα μετερίζια. Ένας λαός όμως που δεν ξέρει να κυνηγά και να σκέφτεται είναι καταδικασμένος στην υποτέλεια και τη σκλαβιά. Ποιο από τα δύο προτιμάμε για να δώσουμε ως εφόδια στα νέα παιδιά που μαστίζονται σήμερα από την ανεργία και την έλλειψη οράματος κι ελπίδας: πτυχία δεινότητας στο ψάρεμα ή πτυχία κενά - διαβατήρια στα ταμεία α(ν)εργίας;
Εν κατακλείδι, όσο θα συνεχίζεται αυτό το θέατρο παραλόγου (μνημόνια, «κόφτης», αξιολόγηση οικονομικού προγράμματος) και όσο δεν θα γίνεται καμιά σοβαρή προσπάθεια αλλαγής του εκπαιδευτικού συστήματος σύμφωνα με τα όσα εκτέθηκαν παραπάνω, τα νέα παιδιά, τα παιδιά μας δηλαδή, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το αμείλικτο δίλημμα. Να παραμείνουν στην Ελλάδα της ανεργίας και των μισθών υποτέλειας ή να ανοίξουν τα φτερά τους προς χώρες που προωθούν και σέβονται τη νεανική επιχειρηματικότητα; Η απάντηση είναι απλή: δείτε πόσοι επιστήμονες έφυγαν από την Ελλάδα από το 2010 ως σήμερα σε αυτή την εξαιρετική ανάλυση της Κυριακής Καυκά (Η φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό).

Sunday, 22 May 2016

ο Μνημονιακός Τσίπρας και η λογοκρισία της Εφ.Συν.

Π. Ζερβός @ fb :"Σκίτσο μου που "κόπηκε" από την "Εφημερίδα των Συντακτών" την Παρασκευή 13/5. Αν προσβάλλει "την αισθητική, το ήθος και τις ευαισθησίες της εφημερίδας" ή πρόκειται περί λογοκρισίας, η επιλογή δικιά σας..."
Σήμερα, ψηφίζουν άλλο ένα νόμο 7.500 σελίδων...που θα φέρει ακόμη πιο πολλή ύφεση και μιζέρια...Η δεξιά τους δεν γνωρίζει τι ποιεί η αριστερά τους...

No more comments από μένα ...Απολαύστε ένα λογοκριμένο σκίτσο του Πέτρου Ζερβού, λογοκρισία και στην Εφ.Συν? Ω... ναι!
Πού είσαι νιότη που δειχνες...πως θα γινόταν άλλος (Αλέξης) και άλλη (Εφ.Συν).





Wednesday, 18 May 2016

Γράμμα από την Ιρλανδία




Του Γιάννη Ζαμπετάκη
Αναπληρωτή Καθηγητή Χημείας Τροφίμων, ΕΚΠΑ

ioannis.zabetakis@ul.ie

Εδώ και μερικούς μήνες, ζούμε στην δυτική Ιρλανδία, στην πόλη Limerick. Στο πρώτο γράμμα από την Ιρλανδία που γράφω για το Press Publica, θα σας μιλήσω για το περιβάλλον. Η ζωή εδώ είναι σε πολλές εκφάνσεις της πολύ διαφορετικά οργανωμένη (και όπως θα δείτε μάλλον πιο αποτελεσματικά) απ’ ότι στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, εδώ το κάθε σπίτι έχει τους δικούς του κάδους απορριμμάτων (ένα πράσινο για «γενικά» σκουπίδια, ένα μπλε για ανακυκλώσιμα υλικά και ένα μικρό καφέ για τρόφιμα που πάει για κομποστοποίηση). Το σκουπιδιάρικο περνά κάθε δύο εβδομάδες και συλλέγει το περιεχόμενο και των τριών κάδων. Και είναι στην ευθύνη του κάθε σπιτιού να προμηθευτεί κάδους (από ιδιωτικές εταιρείες αποκομιδής σκουπιδιών) και να τους αφήνει στο πεζοδρόμιο το απόγευμα της προηγούμενης μέρας που θα γίνει η περισυλλογή. Το σύστημα δουλεύει εξαιρετικά και με χαμηλό κόστος (25-30 ευρώ το μήνα). Όλον τον υπόλοιπο καιρό, δεν υπάρχουν κάδοι στους δρόμους. Ούτε μικροί, ούτε μεγάλοι. Και συνεπώς, η πόλη είναι πολύ πιο καθαρή και όμορφη.
Ένα άλλο στοιχείο που μου έκανε εξαιρετική εντύπωση πριν από λίγες μέρες είναι τούτο: χρειάστηκε να πάω το αυτοκίνητο για service στο εδώ εξουσιοδοτημένο συνεργείο. Στην απόδειξη που έλαβα όταν πλήρωσα (εδώ δεν έχει το γνωστό: «να μην σου κόψω απόδειξη, να γλυτώσουμε το ΦΠΑ;»), διαπίστωσα ότι υπήρχε χρέωση 10 ευρώ ως «environmental services». Ρώτησα να μάθω τι είναι αυτό και μου εξήγησαν ότι είναι το κόστος αποκομιδής των χρησιμοποιημένων λαδιών (ορυκτελαίων) του αυτοκινήτου. Λίγο «προχώ» δεν είναι; Να σε χρεώνουν για τα παλιά λάδια του αυτοκινήτου σου…(!) Κι όμως, έτσι δεν έπρεπε να γίνεται; Μόνο έτσι θα είμαστε βέβαιοι ότι τα χρησιμοποιημένα ορυκτέλαια δεν θα καταλήξουν σε κάποια πλαγιά, σε κάποιο χαντάκι ή σε κάποια ρεματιά…
Αυτή η διαχείριση των ορυκτελαίων και η αντίστοιχη χρέωση με έβαλε σε σκέψεις και άρχισα να κάνω συγκρίσεις μεταξύ Ελλάδας και Ιρλανδίας. Συγκρίσεις σχετικά με τους περιβαλλοντικούς ελέγχους, την διαδικασία έγκρισης μιας Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), τον έλεγχο της διαχείρισης των αποβλήτων κλπ.
Από όποια πλευρά και να το σκεφτούμε, ας δούμε μερικά δεδομένα: σε κάθε βιομηχανική διαδικασία (είτε λέγεται μεταλλεία στις Σκουριές είτε βαριά βιομηχανία στα Οινόφυτα και στον Ασωπό),υπάρχουν μερικά εισερχόμενα (π.χ. πρώτες ύλες, καθαρό νερό, ενέργεια) και μερικά εξερχόμενα (τελικό προϊόν, απόβλητα). Αυτό που ισχύει σε κάθε περίπτωση είναι το λεγόμενο ισοζύγιο νερού (δηλαδή όσο νερό μπαίνει στη βιομηχανία τόσο θα πρέπει να βγαίνει). Αν το δούμε υπό αυτό το πρίσμα, μπορούμε να καταλάβουμε πόσο τεχνικά εύκολο είναι να γίνει ένας πλήρης περιβαλλοντικός έλεγχος είτε στις Σκουριές είτε στον Ασωπό και να διαπιστώσουμε το εισερχόμενο (καθαρό) νερό σε ποια απόβλητα καταλήγει και με ποιο χημικό φορτίο (βαρέα μέταλλα). Κατά αναλογία, με το συνεργείο αυτοκινήτων που ανέφερα πιο πάνω. Που είναι υποχρεωμένο από τον Ιρλανδικό νόμο να τηρεί αρχείο εισερχόμενων αυτοκινήτων και ποσότητας χρησιμοποιημένων ορυκτελαίων.
Αν σε μια βιομηχανία μπαίνουν 100 κυβικά μέτρα νερό την μέρα, τότε θα πρέπει να έχουμε αντίστοιχα 100 κυβικά μέτρα νερό ως απόβλητα. Με αυτόν τον πολύ απλό έλεγχο μπορούμε να δούμε πώς διαχειρίζεται η εταιρεία το νερό και πού καταλήγουν τα απόβλητά της. Τέτοιος έλεγχος θα έπρεπε να είχε διενεργηθεί σε όλες τις βαριές βιομηχανίες στην Ελλάδα αλλά δεν έχει γίνει ανεξαρτήτως του κόμματος που κυβερνά. Όλες οι κυβερνήσεις, χωρίς καμιά εξαίρεση, έχουν αποτύχει πλήρως στο να ελέγξουν τόσο το εύκολο (δηλαδή τα συνεργεία των αυτοκινήτων για τα ορυκτέλαια) όσο και το δύσκολο (δηλαδή τις βαριές βιομηχανίες για τα βαρέα μέταλλα). Έτσι, η ρύπανση συνεχίζεται ανεξέλεγκτη και ο ρυπαντής παραμένει ανενόχλητος…
Αλλά δεν είναι μόνο η ρύπανση που θα πρέπει να  μας απασχολεί. Ίσως πιο σημαντικό είναι τούτο: σήμερα, στην εποχή του 4ου μνημονίου, με μεγάλη ευκολία απορρίπτονται προσφυγές κατοίκων στο ΣτΕ (π.χ. για το Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας ή για τις Σκουριές) και με μεγάλη ανοιχτοχεριά το ΥΠΕΚΑ εγκρίνει ΜΠΕ. Αυτό έχει δραματικές συνέπειες για την κοινωνία ολόκληρη! Μιας και έτσι, ο απλός πολίτης χάνει την δικονομική και πολιτική προστασία βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων του, όπως είναι το δικαίωμα στο Δάσος (βλ. και σχετική απόφαση 605/2013 του Αρείου Πάγου) ή το συνταγματικό δικαίωμα πρόσβασης σε καθαρό νερό… Και όλα αυτά (νερό, Δάσος, ποιότητα ανθρώπινης ζωής) γίνονται θυσία στο βωμό της (δήθεν) ανάπτυξης. Αλλά όπως έλεγε και ο αδικοχαμένος φίλος και σύντροφος, Θανάσης Παντελόγλου, «αν η ζωή μας δεν είναι αξιοβίωτη, τότε δεν είναι ζωή»…

[Press Publica, 18.5.2016]

Tuesday, 17 May 2016

για την Παιδεία

Ερμής του Πραξιτέλη...Παιδείας Χαρμολύπη...


Με την Θεοδότα είμαστε φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που σκεφτόμουν (πριν αρχίσω να γράφω) το βιβλίο τούτο.
Της είχα ζητήσει τότε (2009, 2010) αν θέλει να γράψει δύο κεφάλαια.

Και ήταν μεγάλη η χαρά μου όταν έπεσε σήμερα το βλέμμα μου σε αυτό το άρθρο της στην Εφ.Συν. για την παιδεία!

Αντιγράφω...

"Ως μαμά παιδιού που πλέον πάει στο γυμνάσιο, διαβάζω κι εγώ για τα διαγωνίσματα και τα τεστ και όλη τη δουλειά στο σπίτι. Και εκτός από την αγωνία «πώς έγραψε το παιδί στο διαγώνισμα και τι βαθμό θα πάρει στις εξετάσεις», η μελέτη έχει και μια πιο διασκεδαστική πλευρά: τον σωρό από αστεία και άχρηστα κομμάτια από τα βιβλία που έρχονται στο σπίτι φωσφορισμένα και γίνονται κωμωδία."

"
Τα περισσότερα μαθητικά βιβλία και οι οδηγίες προς τους καθηγητές το ίδιο μοτίβο ακολουθούν: καμία κατεύθυνση για βιωματική διδασκαλία, ώστε τα ίδια τα παιδιά να ξεθάψουν τη ζωή των διαλόγων και της πλοκής των λογοτεχνικών κειμένων ή την κρυμμένη λογική των μαθηματικών και την εξελισσόμενη αλήθεια των φυσικών επιστημών.
Η πραγματικότητα του ολοένα και πιο διασυνδεδεμένου και βομβαρδιζόμενου με πληροφορίες κόσμου μας δείχνει ότι η παιδεία είναι μια διαδικασία ζωντανή, χωρίς γνωσιολογικά όρια. Είναι λοιπόν παράδοξο ένα εκπαιδευτικό σύστημα να βάζει όρια καθορισμένα από συγκεκριμένες πληροφορίες, όταν η πρόκληση είναι η ζωντανή, συνεχής και κριτική γνώση. "


- - -

Κατακλείδα...
μήπως θα πρέπει να είμαι χαρούμενος που τα παιδιά μου γλύτωσαν (στο τσακ) από αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα?
ή μήπως θα πρέπει να είμαι λυπημένος που οι φίλοι των παιδιών μου θα το υποστούν?

Χαρμολύπη...κάτι σαν τον Ερμή του Πραξιτέλη...


Saturday, 14 May 2016

Πανελλήνιες εξεταστικές...αναμνήσεις

Καθ. Φορτσάκης, πρώην Πρύτανης ΕΚΠΑ, τι ήθος, τι στυλ...


Σε αυτό το παιχνίδι που λέγεται "Πανελλήνιες εξετάσεις" πήρα 2 φορές μέρος...
Μία τελειώνοντας το ΕΠΛ το 1987, όπου έγιναν τα απίστευτα στο μάθημα της Φυσικής...Βασικά (και όξινα) ένα θέμα ήταν εκτός ύλης, πήρα ένα αξιοπρεπές 15 αλλά το 7 της Εκθεσης σήμαινε ότι όσα έγραψα για τους (έξυπνους) βαθμολογητές ήταν εκτός ύλης...και έτσι δεν πέρασα πουθενά...
Το 1988, σύμφωνα με τον Θύμιο, τον κουμπάρο τον ξεφτίλα (που λέει το άσμα), είχε καύσωνα.
Εγώ αυτό δεν το θυμάμαι...

Θυμάμαι μόνο ότι είχα περάσει μια από τις όμορφες χρονιές της ζωής μου (1987-88), χωρίς σχολείο αλλά με αθλητισμό (100m σπριντ στο Νίκος Γκούμας έκανα προπονήσεις) και Γαλλικά στο Γαλλικό Ινστιτούτο και φροντιστήρια/ιδιαίτερα σε μαθηματικά, φυσική και έκθεση και ετοιμαζόμασταν τα αγόρια της οικογένειας να κάνουμε μια μεγάλη εκδρομή με αυτοκίνητο από Αθήνα, Ηγουμενίτσα, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Ανδόρα, Γαλλία, Ελβετία, Αυστρία και Γιουγκοσλαβία.

Θυμάμαι και πόσο βαρέως την είχε πάρει η μητέρα μου την αποτυχία της πρώτης χρονιάς... όχι τόσο γιατί επηρέασε εμένα αλλά για κάτι βρωμόγλωσσες στη γειτονιά που καυχιόντουσαν ότι ο κανακάρης τους βγήκε πρώτος στο ΕΠΛ...

Ο κανακάρης τους τώρα πού να είναι άραγε?

Ηθικό δίδαγμα προς ναυτιλομένους και ναυτιλομένισες: Παιδιά, το πιο βασικό στη Ζωή αυτή είναι να κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Το ποια σχολή θα σας ευχαριστήσει ή ποιο επάγγελμα θα σας γεμίσει  με ικανοποίηση είναι πολύ σχετικό. Σίγουρα, το Πανεπιστήμιο είναι ένα Μεγάλο Παράθυρο στον Κόσμο αλλά δεν έχουν όλα τα παράθυρα την ίδια θέα... Η θέα, το γούστο είναι προσωπικά...οπότε κλείστε τα αυτιά σας στους συγγενείς και τους γείτονες (βλ. παραπάνω) και folow your heart! Εκείνη ξέρει καλύτερα!

Καλή ΕΠΙτυχία, ή (όπως έλεγε η μητέρα μου) Καλή Βαθμολόγηση!

Γιάννης

Υ.Γ. ο αποτυχημένος ή ο επιτυχημένος δεν κρίνεται από τις Πανελλήνιες, ο Πετυχημένος είναι αυτός που "σφίγγει" τα δόντια και κάνει την υπέρβαση κάθε μέρα, σε ότι κι αν κάνει!

Υ.Γ.2. κλείνω μουσικά με τον ...κουμπάρο τον ξεφτίλα...και λίγο επαγγελματικό προσανατολισμό...