Friday, 17 April 2015

ο Ασωπός, η Λάρκο και η σημασία του Αγώνα στις #skouries

με τους Συναγωνιστές του Παρατηρητηρίου γνωρίστηκα ...στο δρόμο. Εκεί που ήμουν μαζί με τον παπαΓιάννη Οικονομίδη και τον αείμνηστο My-Dear-Watson (aka Θανάση Παντελόγλου). Εμείς οι 3 ήμασταν στον δρόμο για να ξυπνήσουμε συνειδήσεις σχετικά με την ρύπανση στον Ασωπό, στον εκεί υπόγειο υδροφορέα και στην επιμόλυνση της διατροφικής αλυσίδας (βλ. τρόφιμα βολβούς από Θήβα)

Tο θερμοκήπιο που έγινε η εν λόγω έρευνα (από αριστερά προς τα δεξιά: κρεμμύδια, καρότα και πατάτες).


Φευ, εμείς οι 3 αποτύχαμε να ξεσηκώσουμε τον κόσμο, να του δώσουμε να καταλάβει τι εστί νικέλιο και χρώμιο, τι εστί Ρυπαντής (μια καθ'όλα "νομότυπη" εταιρεία με ISO14001 και με μετοχές στα μεγαλύτερα χρηματιστήρια του Κόσμου!), τι εστί Καρκίνος, τι εστί Ρύπανση και Ρήμαγμα μιας περιοχής...

στα νταμάρια της Λάρκο, στο Κοντοδεσπότι


Εκεί στο Δρόμο λοιπόν που ήμουν με τους 2 συναγωνιστές...γνώρισα τους Συναγωνιστές από τις Σκουριές. Πήγαμε παρέα και στη Μεσσαπία στην Εύβοια (ο 2ος Ασωπός της Ελλάδας) όπου η Λάρκο είναι πίσω από ένα "τοξικό μυστικό".

Το Παρατηρητήριο λοιπόν αλλά και όλοι οι Συναγωνιστές στη Χαλκιδική έχουν καταφέρει κάτι πρωτόγνωρο στην Ελλάδα! Έχουν καταφέρει με μεθοδικότητα και επιστημονική αξιοσύνη να ξεσκεπάσουν την ψευδεπίγραφη επιστήμη που κρύβεται πίσω από τα Μεταλλεία Χρυσού...Έχουν καταφέρει συνάμα να δημιουργήσουν ένα πολυπληθές κίνημα, ένα κίνημα-Ελπίδα για όλους εμάς που μαχόμαστε από τα κάτω τους ...από πάνω
(βλ. Πολιτικοί που υπογράφουν πλαστές ΑΕΠΟ, Ρυπαντές με ήσυχη τη συνείδησή τους μέχρι να τους κτυπήσει ο Καρκίνος).

Χθες, στην Αθήνα, ήρθαν οι Συναγωνιστές να δώσουν την δική τους παρουσία... Τα καθεστωτικά ΜΜΕ (όλα τα δελτία των 8 κλπ) δεν τους έδειξαν... Προτίμησαν να μας δείξουν τους εργαζόμενους των Μεταλλείων... Βλέποντας τις εικόνες των εργαζομένων να ζητούν να συνεχίσει τη λειτουργία της μια καταστροφική για το Περιβάλλον επιχείρηση... αυτό το τραγούδι μου ήρθε στο νου...



Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
σε φάμπρικα δούλευαν φτιάχνοντας τανκς
ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
αχώριστοι γίνανε φτιάχνοντας τανκς

Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
δουλεύαν στον Μπράουν στο Φίσερ στον Κράφτ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι ο Κράφτ
αχώριστοι γίνανε φτιάχνοντας τραστ

Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
ανέμελοι δούλευαν πάντα στα τανκς
ποτέ τους δε διάβασαν Μαρξ
ιδέα δεν είχαν για τραστ και για κραχ

Ο Μπράουν ο Φίσερ κι ο Κράφτ
χωρίσαν σε Μπράουν σε Φίσερ σε Κραφτ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι ο Κράφτ
εχθροί τάχα γίναν διαλύσαν το τραστ

Και πριν μάθουν τι είπε ο Μαρξ
στρατιώτες τους πήραν στον πόλεμο παν
ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ' τα τανκς

ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
σκεφτήκαν και βρήκαν πως φταίει ο Μαρξ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
ξανάσμιξαν πάλι και φτιάξανε τραστ

Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

1 comment:

Yannis Zabetakis said...

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=40581

Το πρωί που έφθασαν τα λεωφορεία με τους εργαζόμενους από τα μεταλλεία στις Σκουριές έτυχε να διαβάζω ένα βιβλίο σχετικό με τα φυτά και εκεί στις τελευταίες σελίδες του ο συγγραφέας, καθηγητής Πανεπιστημίου, γράφει το εξής: «Παρακολούθησα κάποτε ένα συνέδριο Βιολογίας των Φυτών, του οποίου το σλόγκαν επισκίασε στη μνήμη μου όλα τα συμπεράσματα του συνεδρίου, όλους τους σεβάσμιους καθηγητές που συνάντησα εκεί, όλα τα σημαντικά επιτεύγματα που ανακοινώθηκαν. Το σλόγκαν έλεγε: “Have you thanked a green plant today?”

Και αφού ο συγγραφέας αναφέρει την εξέλιξη από την αρχική μη ύπαρξη οξυγόνου στη γήινη ατμόσφαιρα στη σημερινή κατάσταση όπου οι περισσότεροι ζωντανοί οργανισμοί το έχουν ως στοιχείο πρώτης ανάγκης, θεώρησε καλό οι τελευταίες γραμμές ενός βιβλίου 457 σελίδων να είναι οι εξής: «Ο ενεργειακός μεταβολισμός όλων των οργανισμών έχει προσαρμοστεί σε ένα στενό εύρος ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε οξυγόνο. Αν αυτή ξεπεράσει το 30% θα καούμε και θα οξειδωθούμε. Αν πέσει κάτω από το 15% δεν θα μπορούμε να αναπνεύσουμε. Τα φυτά έχουν αναλάβει να κρατούν τη Γη βιώσιμη. Είναι χρήσιμα απλώς και μόνον επειδή υπάρχουν. Λοιπόν, «ευχαριστήσατε ένα φυτό σήμερα;»

Φαντάζομαι πως οι μεταλλωρύχοι, που ξεκίνησαν από τις Σκουριές για να έλθουν να διαμαρτυρηθούν στην Αθήνα γιατί η Κυβέρνηση αφήνει μια σκιά αμφιβολίας για τη συνέχεια της επένδυσης, μέσα στη φούρια τους και τις λεπτομέρειες της καλά οργανωμένης καθόδου τους δεν θα ξέχασαν να ευχαριστήσουν κι αυτοί κάποια από τα δέντρα εκεί στο εργοτάξιο. Κάποια από τις εκατοντάδες που έχει ζητήσει η εταιρεία να κοπούν για να προκόψει εκεί ο τόπος και οι άνθρωποι. Κάτι σαν το τελευταίο χάδι του τσοπάνη πριν βάλει το μαχαίρι στο λαιμό των τετράποδων που πρόκειται να στείλει στον άλλο κόσμο.