Monday, 13 April 2015

εσύ...πόσα χρωστάς; σε πόνο ή σε αμαρτία;


το κείμενο του Δρ. Giles Frazer που είναι εφημέριος στο ναό της Παναγίας του Νιούινγκτον στο Νότιο Λονδίνο και υπεύθυνος της στήλης Loose Canon  του Guardian σχετικά με το χρέος της Ελλάδας (Arguments over Greek debt echo ancient disputes about Easter) όπως το μετέφρασε ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης στο TPP "Ελληνικό Χρέος και Ανάσταση" είναι ότι καλύτερο διάβασα εδώ και πολλές πολλές μέρες!

 Ο Αγγλικός του  τίτλος μεταφράζεται «Τα επιχειρήματα για το ελληνικό χρέος και η αρχαία διαμάχη για το Πάσχα.».


Σταχυολογώ μερικές φράσεις που μου έκαναν εντύπωση...

"το θεολογικό πρόβλημα είναι ότι το ανθρώπινο χρέος είναι πάρα πολύ υψηλό -είμαστε όλοι άθλιοι αμαρτωλοί και όλα αυτά- που σημαίνει ότι είμαστε εντελώς ανίκανοι να ξεπληρώσουμε το απαιτούμενο ποσό"

"η σωτηρία δεν είναι μια αιματηρή κοσμική λογιστική. Είναι μια απόδραση από τη φυλακή. Αυτός είναι ο λόγος, λέει ο Άνσελμος, που ο Ιησούς έρχεται να αναλάβει αυτός την τιμωρία που οφείλεται σε μας και σταυρώνεται, ανταποδίδοντας έτσι την οφειλή για χάρη μας και κλείνοντας τον λογαριασμό. Η Λύτρωση, να θυμάστε, είναι μια οικονομική μεταφορά."

αλλά για τους Ορθόδοξους...  "η σωτηρία δεν είναι κάποια αιματηρή κοσμική λογιστική. Είναι μια απόδραση από τη φυλακή. Η έμφαση είναι στο Χριστό που πηδά έξω από τον τάφο και όχι στο Χριστό που κρέμεται στο σταυρό. Πρόκειται για το θρίαμβο της ζωής πάνω στο θάνατο. "


και η εξαιρετική του κατακλείδα...

"Αυτές οι δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες υποστηρίζουν δύο αντίθετες ηθικές κοσμοθεωρίες και διαφορετικές στάσεις, γενικότερα απέναντι στην Οικονομία, αλλά και ειδικότερα απέναντι στον καπιταλισμό. Ο Τσίπρας –σαν κι εμένα- είναι πολύ περισσότερο κοντά στην Ελληνική Ορθόδοξη παράταξη, όταν πρόκειται για τη σωτηρία. Και η κόρη του Λουθηρανού παπά Άνγκελα Μέρκελ είναι πάρα πολύ κοντά στη Δυτική. Ο Τσίπρας θέλει να πηδήσει δωρεάν έξω από το χρέος του θανάτου. Η Μέρκελ πιστεύει ότι πρέπει να το εκπληρώσει στο ακέραιο, δίχως να δίνει σημασία στο πόσο πολύ αίμα και πόνο συνεπάγεται κάτι τέτοιο. "

= = =

(Και το δικό μου σχόλιο...) : συνεπώς, το χρέος μπορεί να αποτιμηθεί σε χρέος πόνου ή σε χρέος αμαρτίας;

Και αν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο λογιστικά, τότε...στην Ελλάδα του δημόσιου χρέους, η αμαρτία ήταν συλλογική (όλοι οι πολιτικοί τα έφαγαν;); αλλά η τιμωρία είναι μόνο για τους αδύνατους (δλδ για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους;) ;

Βλέπεις, ιστολογιάκι μου, ότι όταν φτάνουμε στο διά ταύτα (δλδ ποιος θα πληρώσει το χρέος?!?), εκεί ο πόνος, η αμαρτία και οι εκκλησιαστικές αντιλήψεις πάνε περίπατο...

Διότι, σήμερα, είτε στην Ελλάδα, είτε στη Γερμανία, ο μισθωτός το ίδιο πάσχει... πληρώνοντας αμαρτίες της δικής του "άρχουσας" τάξης...

Εκεί πάσχει το κείμενο του Fraser...δλδ στο πώς θα γίνει η Ανάσταση του δύσμοιρου μισθωτού και του ανήμπορου συνταξιούχου... (κάτι σαν του τυφλού της Παλαιάς Διαθήκης)...

Εκεί πάσχουν και οι βερμπαλισμοί των Βαρουφάκη, Τσίπρα et al.

Γιάννης Ζαμπετάκης


       

No comments: