Thursday, 16 October 2014

Μήπως είμαι Mujahid*;





Θυμάμαι την άνοιξη του 2003…ήταν κάτι λιγότερο από 2 χρόνια από τις 11.9.2001 (έναρξη του σύγχρονου κεφαλαίου της Jihad = αντίσταση, Ιερός Πόλεμος) όταν τηλεφώνησα στην πρεσβεία του Ην. Βασιλείου και τους είπα ότι καλό θα ήταν να μην έρθει ο Τony Blair (διάβαζε Bliar) στην Αθήνα (θα ερχόταν μετά από λίγες μέρες). Τους είχα πει τηλεφωνικά ότι «θα κάνουμε πολύ θόρυβο». Οι Βρετανοί δεν ξέρω τι κατάλαβαν… Μετά από μερικές μέρες, κτύπησε το τηλέφωνό μου στο Πανεπιστήμιο και στην άλλη άκρη της γραμμής άκουσα ένα αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ. να με ρωτάει αν είμαι τρομοκράτης! Τότε είχα απαντήσει: «Τρομοκράτης; Γιατί να είμαι; Επειδή είχα πει στην πρεσβεία ότι θα κάνουμε θόρυβο;».
Σήμερα, όμως που ξανασκέφτομαι αυτό το περιστατικό, πολλά έχουν μεσολαβήσει. Τα όπλα μαζικής καταστροφής (weapons of mass destruction, WMD, τα έλεγαν οι Bush Jr και Bliar) δεν βρέθηκαν ποτέ στο Ιράκ και η Δύση έγινε πραγματικά ρεζίλι στα μέρη του Αφγανιστάν, της Βαγδάτης και συνεχίζει να γίνεται σήμερα ρεζίλι στο Κομπάνι. Σε αυτό το παιχνίδι δυνάμεων που διαδραματίζεται από το 2001 μέχρι σήμερα (και βέβαια έχει ξεκινήσει πολύ παλιότερα, βλ. επιδρομή των ΗΠΑ στο Κουβέιτ στη δεκαετία του 1990 για μια χούφτα βαρέλια πετρέλαιο) πρέπει να αναλογιστούμε τις εκατέρωθεν απώλειες αλλά και ποιος είναι ο στόχος των αντιμαχόμενων πλευρών. Ο στόχος είναι απλά να πουλήσουν όπλα; Ο στόχος είναι ο έλεγχος των πετρελαιοπηγών; Ο στόχος είναι ο πολιτικός διωγμός κάθε αλλόθρησκου; Και όλα αυτά τα ερωτήματα υπάρχουν και σήμερα αναπάντητα σε κάθε σπίτι βρετανού και αμερικανού μισθοφόρου που έχει σκοτωθεί στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.
Συγχωράτε με όμως. Δεν έχω δάκρυα για τους νεκρούς μισθοφόρους, δάκρυα έχω μόνο για τους ανθρώπους που υπερασπίζονται την Πατρίδα τους…
Σήμερα λοιπόν, ποιοι πολεμούν ποιους; Από την μία έχουμε τους «φανατικούς Ισλαμιστές» (κατά τους Δυτικούς) που έχουν δει την Πατρίδα τους να βιάζεται ξανά και ξανά από τοπικούς δικτατορίσκους (αναθρεμμένους με τις ευλογίες και τα φράγκα της Δύσης) αλλά και από δυτικούς στρατούς κατοχής (που πήγαν εκεί για να βρουν και καλά τα WMD) και από την άλλη έχουμε μια θράκα πολιτικών (Bush, Βliar, Ραχόι, Ερντογάν κλπ) που παραβιάζοντας ανοικτά κάθε οργανισμό παγκόσμιας εμβέλειας (π.χ. ΟΗΕ) κάνουν πραγματικά ότι θέλουν εδώ και πολλές δεκαετίες (στην Κύπρο, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στο Κουρδιστάν κλπ κλπ).
Επανέρχομαι στο ερώτημα του τίτλου και απαντώ.
Ναι, είμαι!
Αν με έπαιρνε ξανά τηλέφωνο σήμερα ο αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. θα του απαντούσα : «Ναι, είμαι Mujahid! Διότι διδάσκω ανυπακοή στο «σύστημά» σας, διότι είμαι με τους καταπιεσμένους, διότι νιώθω αλληλέγγυος για τον λαό του Ιράκ και του Ιράν και της Παλαιστίνης αλλά και τους Κούρδους αλλά και τους άνεργους επιστήμονες στην Ελλάδα. Διότι, στο σύστημα αξιών με το οποίο μας έχει ποτίσει το «σύστημα», η λέξη Αντίσταση δεν υπάρχει. Και αυτή την λέξη κάποτε θα πρέπει να την ανακαλύψουμε και να την ξανα-ορίσουμε!».
Τι σημαίνει όμως σήμερα Αντίσταση και Ανυπακοή;
Τι σημαίνει σήμερα να αιμορραγεί η πατρίδα σου από τα καλύτερα μυαλά (πάνω από 120.000 επιστήμονες έχουν φύγει από την Ελλάδα τα τελευταία 3 χρόνια) και εσύ απλά να μη μιλάς για να μην χάσεις την δουλειά σου των 500 ευρώ τον μήνα;
Τι σημαίνει να πεθαίνουν τα όνειρα των νέων ανθρώπων κάθε μέρα και εσύ να μην μιλάς για να μην καθυστερήσει η προαγωγή σου;
Τι σημαίνει να βλέπεις τον καθένα σου γύρω στο Πανεπιστήμιο να γίνεται ευθυνόφοβος, μικρός και λίγος και όλα αυτά υπό τον «μπαμπούλα» της αξιολόγησης ή της διαθεσιμότητας;
Τι σημαίνει να βλέπεις σήμερα νέους να κλείνονται στον εαυτό τους, στα λίγα τετραγωνικά εκατοστά της οθόνης του κινητού τους τηλεφώνου και να αυνανίζουν την σκέψη τους στέλνοντας μηνύματα στο fb και στο twitter αλλά μην μπορώντας να μιλήσουν στο κορίτσι που κάθεται απέναντί τους;
Και αν είσαι (ένας υποταγμένος) δημοσιογράφος σε δυτικά-συστημικά ΜΜΕ, τι σημαίνει να βλέπεις τον ISIL (Islamic State of the Iraq and the Levant) να κάνει απλά το καθήκον του αλλά εσύ να βλέπεις μόνο την μια μεριά του φεγγαριού χωρίς να αναρωτιέσαι καν πού βρήκε ο ISIL χρήμα και όπλα;
Απαντήσεις εύκολες δεν υπάρχουν. Αλλά και ποτέ δεν υπήρχαν. Μια ριζική ανατροπή στον τρόπο σκέψης μας χρειάζεται, μιας και αυτό το δυτικό κατασκεύασμα επίπλαστης ευδαιμονίας και πνευματικού αυνανισμού δεν μπορεί να συνεχιστεί. Για να γίνει όμως η ανατροπή, πρέπει να φτιάξουμε στρατό από mujahideen, να βρούμε όπλα (δλδ κοφτερά μυαλά και ακονισμένα μολύβια), να στήσουμε στρατηγική και να αρχίσουμε τον πόλεμο! Δύσκολο μεν το εγχείρημα αλλά αξίζει τον κόπο. Όταν το μέλλον που προδιαγράφεται για τα (βιολογικά) παιδιά μου είναι μια δουλίτσα των 500 ευρώ σε μια Ευρώπη του φόβου και του φασισμού, τότε μήπως αξίζει να παλέψουμε σε μια δική μας Jihad για να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο;


Υ.Γ. Αναζητώντας τον δεύτερο Mujahid

Υ.Γ.2.   *      http://en.wikipedia.org/wiki/Jihad
Jihad (English pronunciation: /ɪˈhɑːd/; Arabic: جهاد ǧihād [dʒiˈhæːd]), is an Islamic term referring to a religious duty of Muslims. In Arabic, the word jihād is a noun meaning "struggle" or "resisting". A person engaged in jihad is called a mujahid, the plural of which is mujahideen.
Μετάφραση (δική μου)
Jihad είναι ένας ισλαμικός όρος που αναφέρεται σε ένα θρησκευτικό καθήκον των Μουσουλμάνων. Στα Αραβικά, η λέξη jihad είναι ουσιαστικό που σημαίνει αντίσταση. Ένας άνθρωπος που συμμετέχει στη Jihad είναι mujahid (πληθυντικός mujahideen).

No comments: