Tuesday, 9 September 2014

Nessun dorma



σήμερα, ας διαβάσουμε το κείμενο του Θεόδωρου Κουτρούκη που μιλά για τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας...

ΓΖ

- - -


Nessun dorma(Ας μην κοιμηθεί κανείς)

Ο Γιάννης, η Βαγγελιώ, ο Ανδρέας, η Ρίτσα και οι υπόλοιποι φιλοξενούμενοι του υπνωτηρίου αστέγων δεν θα κοιμηθούν. Θα στριφογυρίζουν μέχρι το πρωί, αντιμετωπίζοντας τους αποκρουστικούς εφιάλτες της ύφεσης.
    
Του Θεόδωρου Κουτρούκη*

Μου συστήθηκαν ως Γιάννης, Βαγγελιώ, Ανδρέας και Ρίτσα. Τους συνάντησα σε ένα υπνωτήριο αστέγων ένα βράδυ της άνοιξης. Είχαν μόλις τελειώσει το λιτό δείπνο τους και είχαν κουρνιάσει στο μικρό καθιστικό.

Απολυμένος εκπαιδευτικός από τα ΤΕΙ ο Γιάννης, χτυπήθηκε από τις περικοπές των συμβασιούχων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ακολούθησε ένα άσχημο διαζύγιο, ενώ τα χρέη στο δημόσιο ταμείο που κληρονόμησε από τον πατέρα του αποδείχτηκαν μη διαχειρίσιμα.

Φιλόδοξη ηθοποιός σε τοπικά θεατρικά σχήματα η Βαγγελιώ, είδε την κρίση να περιορίζει δραστικά το φιλοθέαμον κοινό και να σβήνει τα φώτα της ράμπας για εκείνη, ενώ τα χρέη της στο ΤΕΒΕ φούντωναν.

Στέλεχος εξαγωγών σε μια βιοτεχνία ενδυμάτων ο Ανδρέας, είδε την εταιρεία του να μεταφέρεται στη Βουλγαρία, χωρίς καν να του προτείνει να την ακολουθήσει, ενώ τα ένδοξα διακοποδάνεια τον στραγγάλιζαν.

Μαγείρισσα σε ένα μικρό εστιατόριο η Ρίτσα, είδε τις εστίες της μαγειρικής κουζίνας της να παγώνουν λόγω της πτώσης του τζίρου, ενώ ο άντρας της προσπάθησε, με τραγικές συνέπειες, να βρει λύση για το στεγαστικό δάνειο στον τζόγο.
Ολοι τους βιοπαλαιστές της ελληνικής belle epoque που πλέον μετατέθηκαν σε άλλη κοινωνική συνομοταξία: απολυμένοι, νεόπτωχοι, δανειόπληκτοι, νέοι άστεγοι. Ηταν όλοι εκεί στον καινούργιο τους μικρόκοσμο. Βίωναν ένα σύγχρονο καθαρτήριο με άδειο βλέμμα, παγωμένο χαμόγελο και μια παραίτηση στην ανάσα.

Μοναδικά τους υπάρχοντα, μια βαλίτσα με μερικές αλλαξιές κι ένα σακ βουαγιάζ με μερικά σουβενίρ της οικονομικής κρίσης. Ενα βιβλιάριο ασθενείας που έληξε, μια δεσμίδα με απλήρωτους λογαριασμούς, ειδοποιήσεις από την Εφορία κι ένα κινητό τηλέφωνο που ανοίγει μόνο το βράδυ. Οταν τα τηλεφωνικά κέντρα των εισπρακτικών εταιρειών κατεβάζουν πια τους διακόπτες των λευκών φωτιστικών κι απομένει μόνο η ηχώ από τις απειλές προς τους ασυνεπείς δανειολήπτες να στοιχειώνει τον χώρο.

Για λίγη ώρα ακόμη, μέχρι τα μεσάνυχτα, ο Γιάννης, η Βαγγελιώ, ο Ανδρέας και η Ρίτσα θα ’ναι εκεί στο απέριττο σαλόνι του υπνωτηρίου των αστέγων. Παρέα με θρυμματισμένα όνειρα. Γκρεμισμένες καριέρες. Σκουριασμένες ελπίδες. Ακρωτηριασμένους στόχους ζωής.

Επειτα θα επιστρέψουν στο μικρό φιλόξενο κρεβάτι τους για να περάσουν ακόμη μια από εκείνες τις μακρές νύχτες της κρίσης. Οι έγνοιες θα φορέσουν τα ξυλοπόδαρά τους και θα βηματίσουν πελώριες απάνω τους, όπως έγραψε ο Κώστας Μόντης. Πολλοί από τους φιλοξενούμενους του υπνωτηρίου δεν θα κοιμηθούν. Θα στριφογυρίζουν μέχρι το πρωί αντιμετωπίζοντας τους αποκρουστικούς εφιάλτες της ύφεσης: την ανεργία, τη δυσπραγία, τη φτώχεια, την ακρίβεια.

Κι εμείς, η μεγαλόσχημη «κοινωνία των πολιτών»; Μέχρι τη στιγμή που οι συνάνθρωποί μας, ο Γιάννης, η Βαγγελιώ, ο Ανδρέας και η Ρίτσα θα καταφέρουν να κοιμούνται κι εκείνοι γαλήνια τη νύχτα… ας μην κοιμηθεί κανείς!


* Πανεπιστημιακός

No comments: