Sunday, 28 September 2014

Γιατί πετάμε τόσο φαγητό;

[αναδημοσιεύω από το The Press Project το εξαιρετικό κείμενο της Μυρτούς Αρετάκη]



Την ώρα που 870 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται, 1,3 δισ. τόνοι τροφής καταλήγουν στα σκουπίδια. Στις ανεπτυγμένες χώρες, τα νοικοκυριά είναι υπεύθυνα για το 42% της συνολικής σπατάλης, κάτι που αποδεικνύει πως εμείς οι ίδιοι, ως καταναλωτές, είμαστε περισσότερο υπεύθυνοι απ΄ότι νομίζουμε

Για πολλά χρόνια η εξέταση του φαινομένου της σπατάλης τροφίμων εστίαζε κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου συναντάται και πιο έντονα το φαινόμενο της πείνας και του υποσιτισμού. Σε αυτές τις χώρες το πρόβλημα εστιάζεται κυρίως στην αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση, με παράδειγμα την Ινδία, που χάνει ετησίως περίπου 21 εκατ. τόνους σιτηρών, εξαιτίας της έλλειψης κατάλληλων υποδομών, ενώ παράλληλα η ίδια χώρα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό πολιτών κάτω από το όριο της φτώχειας.
 
Εδώ και δύο δεκαετίες, όμως, το ενδιαφέρον στρέφεται στις ανεπτυγμένες χώρες, όπου το πρόβλημα εστιάζεται στους τελευταίους κρίκους της διατροφικής αλυσίδας και κυρίως στον καταναλωτή.  Στην ΕΕ ετησίως καταλήγουν στα σκουπίδια 89 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων (χωρίς σε αυτή την ποσότητα να περιλαμβάνονται τα τρόφιμα που απορρίπτονται στην αγροτική παραγωγή και διαλογή), την ώρα που η ετήσια σπατάλη τροφίμων στις ΗΠΑ είναι 40 εκατ. τόνοι, δηλαδή τροφή επαρκής για να λυθεί το επισιτιστικό πρόβλημα παγκοσμίως. Στην Ελλάδα, η σπατάλη έχει μειωθεί λόγω κρίσης - αλλά μόνο έμμεσα - δηλαδή εξαιτίας της μειωμένης κατανάλωσης.
 
Η απαξίωση της τροφής, μέσω της απαράδεκτα μεγάλης σπατάλης της, προσεγγίζεται τόσο από την ανθρωπιστική σκοπιά του προβλήματος, όσο και από την σκοπιά των δραματικών συνεπειών της για το περιβάλλον, που είναι μάλλον και περισσότερο άγνωστες.
 
Από τη μία δηλαδή, βρίσκεται η αντίφαση της σπατάλης τόνων τροφίμων, όταν πολλοί άνθρωποι δίπλα μας υποφέρουν από διατροφική ανασφάλεια, και από την άλλη, η αντίφαση της σπατάλης φυσικών πόρων για την παραγωγή τροφής που πετιέται.
 Τα σχετικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι ενδεικτικά: τα 89 εκ. τόνοι τροφίμων που πετιούνται ετησίως στην ΕΕ συντελούν στην έκλυση 170 εκ. τόνων CO2 και ευθύνονται για την κατανάλωση του 50% του νερού άρδευσης. Επισημαίνεται χαρακτηριστικά πως για την παραγωγή ενός μόλις κιλού βοδινού κρέατος, απαιτείται κατανάλωση 5-10 τόνων νερού, ενώ έχει υπολογιστεί ότι ένας τόνος οργανικών απορριμμάτων απελευθερώνει ένα τόνο μεθανίου, που είναι 72 φορές πιο επιβλαβές από το διοξείδιο του άνθρακα όσον αφορά την υπερθέρμανση της γης.

Το άρθρο βασίστηκε εν πολλοίς σε στοιχεία από τον Φάκελο της WWF για την Σπατάλη Τροφίμων και στις διάφορες αναρτήσεις της ΜΚΟ «Μπορούμε».

Διαβάστε ακόμη:
 

Δείτε ακόμη:

No comments: