Thursday, 18 September 2014

Παραμονεύουν κρυφά μες στις σκιές



[απλά μεταγράφω τον χθεσινό Μετέωρο από την Εφ. Συν.]

Παραμονεύουν κρυφά μες στις σκιές

 

Μια μελαγχολική νύχτα σαν την αποψινή, πριν από έναν χρόνο, δέκα εκατομμύρια Ελληνες πέφτουν για πολλοστή φορά απ' τα σύννεφα. Ισως γι' αυτό θυμωμένα τα μετέωρα αντιδρούν με άστατο καιρό και σφοδρές μπόρες τούτες τις μέρες. Στην καφετέρια «Κοράλι» της Αμφιάλης οι θαμώνες παρακολουθούν ποδοσφαιρικό ματς. Τρεις απ' αυτούς ειδοποιούν με μηνύματα στα κινητά το Τάγμα Εφόδου της Χρυσής Αυγής Νίκαιας καθώς έχουν εντοπίσει στα διπλανά τραπέζια παρέα που εμφορείται από αντιφασιστικά αισθήματα.

Νεοναζιστές καταφθάνουν στο σημείο με μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα. Στις 23:59:19 δίνεται σήμα σε αστυνομικούς της ομάδας Δίας να μεταβούν στη συμβολή Ιφιγένειας και Παναγή Τσαλδάρη. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Το αιμόφυρτο σώμα του Παύλου Φύσσα στην άσφαλτο κινητοποιεί την κοινή γνώμη που το προηγούμενο διάστημα κάνει τα στραβά μάτια στις αλλεπάλληλες δολοφονικές επιθέσεις χρυσαυγιτών σε μετανάστες.

Η κυρίαρχη εκδοχή της ενημέρωσης αποδίδει το φονικό σε τυφλή σύγκρουση μεταξύ χουλιγκάνων. Εχει θερμάνει επαρκώς, άλλωστε, την εκκόλαψη του αυγού του φιδιού. Ακολουθούν καταιγιστικές αποκαλύψεις. Γίνεται εμφανές και στον πιο δύσπιστο πως το χιτλερικό μόρφωμα λειτουργεί ως εγκληματική οργάνωση με σιδερένια ιεραρχική δομή. Οι εντολές για τις ειδεχθείς ενέργειες δίνονται από ψηλά.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες οι θρασύδειλοι αστέρες του εξαμβλώματος που εννοούν να μετατρέψουν τη χώρα σε κρεματόριο οδηγούνται στη στενή. Οι τηλεφωνικές τους συνομιλίες αποδεικνύουν πως ακόμα και για επιθέσεις ρουτίνας είναι ενήμερος μέχρι κι ο αρχηγός. Κρύβουν στα σπίτια τους περισσότερες σβάστικες απ' ό,τι σώβρακα και φανέλες. Και πραγματικά οπλοστάσια. Δραπετεύουν λες από τις μελανότερες σελίδες της Ιστορίας· δεν μας μένει παρά να τους κλειδώσουμε στο χρονοντούλαπό της.

Ηχοι απ' τα τραγούδια του Παύλου, φόρος τιμής στη θυσία του: «Εγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω./ Εχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί, σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω…/ Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δεν μου ταιριάξαν, πήρα τ' άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν./ Ηταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές, αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές./ Είχε τέρατα με παράξενες στολές που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μες στις σκιές./ Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν' ακολουθήσεις, τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις./ Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί./ Οταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα, θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί».

Τα μετέωρα δακρύζουν και σήμερα.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr

= = = 


 

No comments: