Monday, 28 April 2014

γράμμα για τον Παπού μου

η θέα από το σπίτι μας όταν δύει ο ήλιος, παπού μου!


Αγαπημένε μου παπού,

αυτό το γράμμα που σου γράφω σχεδόν 13 χρόνια μετά τον θάνατό σου (όταν έφυγες ειρηνικά στον ύπνο σου να πας να βρεις την Γιαγιά μας, την Βούλα σου, που σου είχε λείψει από τον Μάρτη του 2001 που είχε φύγει...) δεν ξέρω πού να το στείλω.

Βλέπεις η διεύθυνσή σας στη Νέα Χαλκηδόνα στο σπίτι που με μεγαλώσατε εσύ και η γιαγιά δεν ισχύει πια...

Αλλά πρέπει κάπως να στο στείλω...

Θα το κάνω ένα μικρό χαρτάκι και θα το βάλω σε ένα μπουκαλάκι, και θα το ρίξω στον Κηφισό ποταμό, πίσω από το δημοτικό σχολείο που πάνε τα αγόρια που έχω κάνει με την Debbie, την Debbie, για την οποία ίσα ίσα πρόλαβα να σου μιλήσω όταν είχα έρθει στην Ελλάδα για να κηδέψουμε την γιαγιά μας, την Βούλα σου.

Τα δισέγγονά σου, παπού μου, είναι πια μεγάλα αγόρια!

10 ο Ναθάνιελ και 7 ο Θησέας...κι εγώ ακόμα ένας χαζομπαμπάς...θυμάσαι...όπως εσύ ήσουν χαζοπαπούς όταν γεννήθηκα το 1969.

Σε λίγες μέρες παπού μου, θα κλείσεις τα 111! Τόσα τα βγάζω τα χρόνια από τις 2 Μάη 1903 που γεννήθηκες μέχρι την ερχόμενη Παρασκευή. Και λέω κλείσεις μια και στην καρδιά μου, παπού μου, ζεις ακόμη! και θα ζεις κι εσύ και η Γιαγιά μας μέχρι να πεθάνω...

Την θυμάσαι την Λίμνη στο Άλσος παπού μου; Εκεί που πηγαίναμε βόλτα κάθε πρωί τα καλοκαίρια; Εεε, αυτή η Λίμνη δεν υπάρχει πια παπού... Έχει αδειάσει γιατί έχουμε μια ανίκανη ηγεσία στο Δήμο...ανίκανη να κρατήσει το νερό της λίμνης δίχως πουρί...

Το θυμάσαι το Άλσος, παπού μου; Το Άλσος που με πήγαινες στην παιδική χαρά και μια μέρα έπεσα από το πιο ψηλό σκαλί της τσουλήθρας αλλά ευτυχώς παπού μου, ήσουν δίπλα στη σκάλα και έπεσα πάνω σου...

Εεε, αυτό το Άλσος δεν θα υπάρχει σε λίγο παπού μου.

Και όχι μόνο δεν θα υπάρχει αλλά εμείς εδώ στα Φιλαδέλφεια δεν κάνουμε αυτό που πρέπει για να σταματήσουμε την καταστροφή του.

Φοβόμαστε, παπού μου, να βγάλουμε μια ξεκάθαρη ανακοίνωση υπεράσπισης του Άλσους!


Παπού, πάντα μου έλεγες να μην ασχολούμαι ενεργά με την πολιτική και να μην εκτίθεμαι μιας και η CIA μας παρακολουθεί...

Παπού μου, δεν σε άκουσα! Και με την Πολιτική ασχολήθηκα, και υποψήφιος Βουλευτής κατέβηκα, και στη θέση του κατηγορουμένου βρέθηκα για τις θέσεις μου για το Περιβάλλον και την Δημόσια Υγεία αλλά δεν το μετανιώνω παπού μου! Παράσημα είναι αυτά, όπως μου είπε μια ψυχή στο Εφετείο.

Αύριο παπού μου, είμαι καλεσμένος στην Επιτροπή Περιβάλλοντος στη Βουλή των Ελλήνων για να τους καταθέσω όσα ξέρω και έχω κάνει για τον Ασωπό και την ρύπανσή του.

Και θα τους μιλήσω παπού ως Καπετάνος!

Με πάθος και χωρίς ίχνος Φόβου!

Θα τους μιλήσω για την Εγκληματική Αμέλεια της Πολιτείας να σταματήσουν την Ρύπανση. Η ρύπανση...που ακόμα και στις 13 Μάρτη 2014, την μέτρησα...με τα πνευματικά μου παιδιά, τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο (ξέρεις τελικά, το μήλο έπεσε κάτω από την μηλιά κι έγινα Χημικός Τροφίμων, Πανεπιστημιακός Δάσκαλος, παπού μου!) η ρύπανση και ο καρκίνος λοιπόν, παπού μου, ακόμα συνεχίζονται.

Και όχι μόνο συνεχίζονται και ο κόσμος πεθαίνει από καρκίνο, παπού μου, αλλά έχουμε και καθηγητές Πανεπιστημίου, Ακαδημαϊκούς δασκάλους παρακαλώ, που λένε ότι το χρώμιο κάνει καλό!  

Αγνοούν βέβαια την δουλειά που έχει γίνει για να δείξουμε πώς τα βαρέα μέταλλα περνάνε από το νερό άρδευσης σε τρόφιμα βολβούς και εν τέλει την τοξικότητα των βαρέων μετάλλων σε τρόφιμα βολβούς.

Μια δουλειά που την έχει πλέον αποδεχθεί και η Ευρώπη, παπού μου!

Την ημέρα των γενεθλίων σου, παπού μου, την ερχόμενη Παρασκευή, από ότι φαίνεται πρέπει να πω το μεγάλο όχι και να μείνω Ακρίτας Διγενής...

Αλλά γι'αυτό θα σου γράψω στο επόμενο γράμμα. Σε αφήνω παπού μου, με αυτό το τραγούδι. "Ακριτικό" το λένε.

Να δώσεις ένα αέρινο χάδι στη Γιαγιά μας!

Με παντοτινή Αγάπη,

ο Γιάννης σου






Σαν Ακρίτας Διγενής
να φυλάς τα σύνορά σου
μην πατήσουν τα όνειρά σου
σαν πολεμιστής
σαν Ακρίτας Διγενής.

Φτάνει πια να πολεμώ
φτάνει ν`αρρωσταίνω
στα σύνορα μου στο βουνό
μόνος να πεθαίνω
φτάνει εγώ να σπέρνω μια ζωή
κι άλλοι να θερίζουν
κι όσοι πουλήσαν την φυχή
πάντα να κερδίζουν.

Τα φώτα σβήνω να κρυφτώ
απ`όλα κουρασμένος
και σ`ακρογιάλι μυστικό
βγαίνω μαγεμένος
στο φως λουσμένοι όσοι αγαπώ
κι όσοι μ`αγαπάνε
στήνουν γύρω μου χορό
και μου τραγουδάνε.

Σαν Ακρίτας Διγενής
να φυλάς τα σύνορά σου
μην πατήσουν τα όνειρά σου
κι άμα πληγωθείς
θα`μαστε κοντά σου
σαν Ακρίτας Διγενής
να φυλάς τα χώματά σου
τρέλα σου και διαφορά σου

μην παραδοθείς
σαν Ακρίτας Διγενής.

Καλώς ήρθατε ξανά
φωνές αγαπημένες
ένα βήμα πριν την άβυσσο
πάντα καλά κρυμμένες
να λευτερώσετε τον Διγενή
τον εχθρό και φίλο
που μια δαγκώνει, μια πετά
του πειρασμού το μήλο.


No comments: