Saturday, 30 November 2013

Πολύ κακό για το τίποτα



Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού

Κωμωδία που έγραψε ο Σέξπιρ το 1600 και περιγράφει μια σειρά παρεξηγήσεις, ψέματα και δολοπλοκίες που αλληλοσυμπληρώνονται ή αλληλοανατρέπονται για να οδηγήσουν σ’ αυτό που ξέραμε από την αρχή: ο Κλαύδιος θα παντρευτεί την Ηρώ, ο Βενέδικτος τη Βεατρίκη, και ο κακός θα τιμωρηθεί. Με το πέρασμα του χρόνου, ο τίτλος έγινε παροιμιώδης φράση την οποία εκτοξεύει ο καθένας όποτε του καπνίσει, θέλοντας να αποδείξει αφ” ενός τη θεατρική του παιδεία και αφ” ετέρου ότι αυτός θα τα έκανε καλύτερα τα πράγματα.

Οταν όμως η φράση αναφέρεται στο μπάχαλο που έχει γίνει τους τελευταίους μήνες στα δύο μεγαλύτερα Πανεπιστήμια της χώρας, το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ, όλοι εμείς που παρακολουθούμε κάπως ζαλισμένοι πια τις παρεξηγήσεις, τα ψέματα και τις δολοπλοκίες, θα έπρεπε να ξεκαθαρίσουμε τουλάχιστον ποιο είναι το κακό και ποιο το τίποτα. Διαβάζοντας προσεκτικά άρθρα και αναφορές, εισηγήσεις, προτάσεις τροπολογιών και σημειώματα στο φέισμπουκ, μπορεί κάποιος να αντιληφθεί πως αν το κακό είναι το χάσιμο του εξαμήνου για τους φοιτητές, το τίποτα είναι το ίδιο το εξάμηνο.

Το εξάμηνο ως όρος απέκτησε θρυλικές διαστάσεις τον τελευταίο καιρό, σύμφωνα με μια παλιά μας τέχνη κόσκινο να επενδύουμε με αναρίθμητες αρετές ή εξίσου αναρίθμητες κακίες κάθε τι στο οποίο πέφτουν τα φώτα της δημοσιότητας. Μέσα στη γενική βαβούρα που περιέβαλλε το διάστημα αυτό την ΚΥΑ για τη διαθεσιμότητα, την απεργία των θιγόμενων διοικητικών, τους παράλληλους μονολόγους πανεπιστημιακών και υπουργείου, τη συμφωνία, την υπαναχώρηση και άλλα συστατικά των παρεξηγήσεων, των ψεμάτων και των δολοπλοκιών, η λέξη που ξεχώριζε κρυστάλλινη ήταν το εξάμηνο. Το εξάμηνο που θα χαθεί, η αγωνία των φοιτητών και τα τρικ για να κερδηθεί το εξάμηνο, δεδομένου ότι έρχονται εκλογές την ώρα που γονείς και κηδεμόνες θρηνούν για την απώλειά του.

Το εξάμηνο, σύμφωνα με τον νόμο, αντιστοιχεί σε τέσσερις μήνες, και συγκεκριμένα σε δεκατρείς εβδομάδες διδασκαλίας και ακολουθείται από περίοδο εξετάσεων. Στην ουσία, όμως, το εξάμηνο (χειμερινό, στην περίπτωσή μας) για το οποίο γίνεται τόσος λόγος αρχίζει τον Σεπτέμβριο με την εξεταστική και τελειώνει τον Φεβρουάριο. Στο διάστημα αυτών των (πραγματικών) έξι μηνών, η πανεπιστημιακή κοινότητα λειτουργεί ως κοινότητα, τα μέλη της είναι σε διαρκή επαφή και αλληλεπίδραση. Φοιτητές και καθηγητές βρίσκονται στα Πανεπιστήμιά τους, λειτουργούν βιβλιοθήκες, εργαστήρια, αναγνωστήρια, ακόμη και οι καφετέριες. Εξάμηνο δηλαδή δεν είναι μόνον οι παραδόσεις στο αμφιθέατρο, είναι ολόκληρη η διαδικασία ζύμωσης, ανταλλαγής απόψεων, διαμόρφωσης γνώμης και απόκτησης εμπειριών που συνιστούν την ακαδημαϊκή προσωπικότητα των εμπλεκομένων. Σήμερα, ύστερα από δυόμισι μήνες που τα Πανεπιστήμια είναι κλειστά, το εξάμηνο έχει χαθεί. Μια υπουργική απόφαση που θα δίνει την ευκαιρία για διευρυμένες εξεταστικές (ώστε να περαστούν τα μαθήματα) μπορεί πρακτικά να δίνει την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν χάθηκε, ουσιαστικά όμως δεν θα αλλάζει αυτή την πραγματικότητα: ότι η πορεία αυτού του ακαδημαϊκού έτους θα είναι κουτσή και με μεγάλο κόστος για την ποιότητα των σπουδών – ιδίως για τους φοιτητές.

Εχει ενδιαφέρον ότι έπειτα από δυόμισι μήνες κακοφωνίας, αποδείχτηκε ότι η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και ότι όταν υπάρχει βούληση βρίσκονται λύσεις. Θα είχε ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν, μετά την εμπειρία αυτή, δεν χρειαστεί να ξαναδούμε (με άλλα θύματα αυτή τη φορά) το έργο της αρχικής αδιαλλαξίας που οδηγεί αναπόφευκτα σε πολύ κακό για το τίποτα.

No comments: