Monday, 30 April 2012

Τα τρόφιμα, το περιβάλλον και η…κάλπη









Του Γιάννη Ζαμπετάκη (Επικ. Καθ. Χημείας Τροφίμων, ΕΚΠΑ)

Κάνοντας μια σταχυολόγηση των πεπραγμένων της Κυβέρνησης από τον Οκτώβρη του 2009 μέχρι και σήμερα στα θέματα των τροφίμων και του περιβάλλοντος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι:
1.                  μάλλον δεν γίναμε «Δανία του Νότου». Οι μεγάλες επενδύσεις σε ΑΠΕ και οι νέες θέσεις εργασίας μάλλον δεν ήρθαν. Ακόμα και τα φωτοβολταϊκά στα σπίτια μας δεν «προχώρησαν» και έτσι ακόμα και στη Βόρεια Αγγλία (όπου βρέθηκα το Πάσχα) βλέπει κανείς πιο πολλά φωτοβολταϊκά πάνελ στις εκεί στέγες παρά στις δικές μας. Απόδειξη πόσο αποτυχημένες και πρακτικά και επικοινωνιακά ήταν οι δικές μας προσεγγίσεις στο εν λόγω θέμα.
2.                  οι μεγάλες περιβαλλοντικές πληγές παραμένουν ανοικτές. Το εξασθενές χρώμιο έχει εξαπλωθεί και σε άλλες (εκτός Ασωπού) περιοχές στην Πελοπόννησο και στην Κεντρική Ελλάδα.
3.                  Ο μηχανισμός αδειοδότησης της βιομηχανίας αλλά και επαρκούς ελέγχου της συνεχίζει μάλλον να καρκινοβατεί. Να περπατά δηλαδή όπως ο κάβουρας αλλά παράλληλα πρέπει να δούμε και τα ποσοστά του καρκίνου στις περιβαλλοντικά επιβεβαρυμένες περιοχές. Αν ζητήσουμε από το Υπ. Υγείας για παράδειγμα, αυτές τις τιμές, τότε τι θα δούμε άραγε;
4.                  Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα που ολιστικά αποδεικνύει πόσο αποτυχημένη ήταν η κυβερνητική πρακτική στα θέματα τροφίμων, περιβάλλοντος και Υγείας είναι το …εμφιαλωμένο νερό. Πριν από λίγους μήνες μάθαμε ότι κυκλοφορούν εμφιαλωμένα νερά με εξασθενές χρώμιο μέχρι και 22 μg / l (μόλις 1.100 φορές πάνω από το όριο στόχο Δημόσιας Υγείας της Πολιτείας της Καλιφόρνια) αλλά ακόμα αναμένονται συγκεκριμένες ενέργειες που να μειώσουν την έκθεση του πληθυσμού στην καρκινογόνο ένωση…Το πρόβλημα το έχει μισο-αποδεχθεί η Πολιτεία αλλά συγκεκριμένες ενέργειες ακόμα καρκινοβατούν…
5.                  Αν προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και την ουσιαστική μη τιμωρία του ρυπαντή τότε η νέα Κυβέρνηση έχει να κάνει πολλά.

Ας ξεκινήσει με το απλό και εύκολο: απορρίπτοντας πρακτικές του παρελθόντος που προήγαγαν την Αναξιοκρατία και την Κομματοκρατία.

Το περιβάλλον και τα τρόφιμα αλλά και η αγροτική και η κτηνοτροφική παραγωγή της χώρας μας μπορούν να γίνουν μοχλοί βιώσιμης ανάπτυξης αρκεί να τα δούμε χωρίς κομματικά γυαλιά και με φρέσκες ιδέες, συνεπώς με νέους ανθρώπους.
Διότι είναι πραγματικά αυτοκτονικό να μην έχουμε (έστω και μερικές!) αξιόλογες μονάδες αγροτουρισμού στη χώρα μας ή να πωλείται στη Γαλλία εμφιαλωμένο ελαιόλαδο Ιταλίας €30/λίτρο όταν η τιμή του χύμα ελληνικού ελαιόλαδου είναι €2/λίτρο. Αυτή η προστιθέμενη αξία γιατί να βγαίνει από την χώρα; Γιατί δεν επενδύουμε στην εκπαίδευση νέων ανθρώπων στον ποιοτικό έλεγχο και στη τυποποίηση τροφίμων ώστε να μπορέσουμε να εξάγουμε ελληνικά προϊόντα υψηλής διατροφικής και προστιθέμενης αξίας σε όλο τον πλανήτη;
Συν Αθηνά και χείρα κίνει.


Υ.Γ. Το εν λόγω κείμενο αποτελεί τροφή για σκέψη λίγο πριν την κάλπη στις 6 Μάη αλλά και μια πρόταση προς την Πολιτεία για μια πραγματικά βιώσιμη Ανάπτυξη, πάνω και πέρα από μυωπικά Μνημόνια…

Saturday, 28 April 2012

η ώρα της κάλπης και η Χημεία Τροφίμων

την άλλη Κυριακή...ο σοφός Λαός θα μιλήσει...
πριν μιλήσει ας θυμηθούμε 2-3 δεδομένα.

στην Πολιτική αλλά και στην Χημεία Τροφίμων, ο εχθρός δεν είναι κοινός!
στην Πολιτική, πρέπει να αλλάξουμε τον Κόσμο, άρα εχθρός μας είναι η Δεξιά, η Συντήρηση, the conservatives, Tories, οι ρεπουμπλικάνοι, η ΝΔ, ο Καμμένος, ο καημένος κλπ

ενώ στα τρόφιμα, ο εχθρός μας είναι η απώλεια της φρεσκάδας του τροφίμου και η υποβάθμιση της διατροφικής του αξίας...
άρα στη Χημεία Τροφίμων, πρέπει να ξέρουμε πως θα κάνουμε πιο αποτελεσματική την Συντήρηση των Τροφίμων...

την άλλη Κυριακή, λοιπόν, ας θυμηθούμε πόσα δις έχουν κερδίσει στο Χ.Α. οι πολιτικοί ("ανεξάρτητοι" ή μη) που ζητάνε την ψήφο μας...

ας θυμηθούμε αν ανήκουν σε λέσχες, στοές κλπ...

ας θυμηθούμε πού ήταν (σε ποιο κόμμα εννοώ!) όταν ψηφιζόταν το ξεπούλημα της Ελλάδας με το πρώτο μνημόνιο...

και μετά ας δούμε τα παιδιά μας στα μάτια....

και ας πάμε να το ρίξουμε ...

Υ.Γ. προσωπικά, θα τους κουρέψω ΣΥΡΙΖΑ!

για να δώσω στον Αλέξη την πρόσκληση και πρόκληση να κυβερνήσει!

με μόνη ελπίδα πια...την έκρηξη (της εικόνας)

Wednesday, 25 April 2012

αυτοκτόνησε Λέκτορας του ΕΚΠΑ...

Είναι πραγματικά σοκαριστικό,
ένας νέος συνάδελφος - υπό διορισμό Λέκτορας στο ΕΚΠΑ να αυτοκτονεί...



το μυαλό σταματά...
τα συναισθήματα μαυρίζουν...
την Ελλάδα την έσωσε η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Παπαδ@%$#%#^%^^@ "συμμορία" αλλά
όταν 38 χρονών επιστήμονες αυτοκτονούν με σίγουρη δουλειά στο Πανεπιστήμιο... (ακόμα και σε ένα Πανεπιστήμιο που το φτύνει η Πολιτεία!)...
τότε κάτι πολύ δυνατό και πολύ πικρό υποβόσκει στην κοινωνία μας...
Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μου...στο Πανεπιστήμιο και στο σπίτι...
Φοβάμαι και ανησυχώ...
Δεν θέλω να με σώσουν ξανά με τέτοιο τρόπο, με μνημόνια που οδηγούν σε αυτοκτονίες...

καλό Ταξίδι Νίκο...

Tuesday, 24 April 2012

τι μέλλον έχει μια κοινωνία όταν αυτοκτονούν οι Δάσκαλοί της ; ; ;


πριν από λίγο διάβασα για την αυτοκτονία του Σάββα, του Δασκάλου...
πραγματικά συγκλονιστικά όσα έγραψε λίγο πριν πάρει την ζωή του...
τι μέλλον έχουμε ως Ελλάδα, ως χώρα, ως κοινωνία, όταν αυτοκτονούν οι Δάσκαλοι?

κανένα...

ΥΓ1.
Έγινε λίμνη η μοναξιά έγινε λίμνη η στέρηση ανέγγιχτη κι αχάραχτη.
Γ.Σ.

ΥΓ2.


μουσικό κλείσιμο...για τον Σάββα! καλό Ταξίδι, Δάσκαλε!

Monday, 23 April 2012

8 χρόνια μπαμπάς

σήμερα που γίνομαι 8 χρονών ...μπαμπάς (μάλλον χαζομπαμπάς...ακόμα...) λέω σιγά σιγά να σου κρατάω παρέα, ιστολογιάκι μου.
Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, μου έλλειψες λίγο ιστολογιάκι!
λίγο ο ανέμελος χαρακτήρας σου, λίγο η λίστα με τα άλλα ιστολόγια φίλων και συναγωνιστών...λίγο το ένα λίγο το άλλο.
Σήμερα λοιπόν που σβήσαμε 8 κεράκια...και είχαμε καλή, πολύ καλή παρέα, λέω να σου γράψω για ένα κείμενο που το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω εδώ και 3 μέρες...
είναι τούτο.
οι αγαπημένες μου γραμμές από το κείμενο αυτό ακολουθούν...
"Περιμένοντας τα χειρότερα (έχοντας ακούσει τόσες και τόσες θλιβερές ιστορίες), εξεπλάγην θετικά: μέσα σε μια θάλασσα μιζέριας (από τα θλιβερά κτήρια και τις ανύπαρκτες υποδομές μέχρι τα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων που θύμιζαν κακόφωνη εμποροπανήγυρη άνευ καμίας πολιτικής διάστασης) γνώρισα συναδέλφους σαν τον Νίκο Πετραλιά, τον Γιώργο Κριμπά και τον Νίκο Θεοχαράκη. Ως κεραυνοί εν αιθρία, μου έδωσαν να καταλάβω ότι μέσα στον κουρνιαχτό υπάρχουν διαμάντια που δεν θα βρεις πουθενά αλλού. Κι όταν άρχισα να διδάσκω, ήρθα αντιμέτωπος με την πιο ευχάριστη έκπληξη: Μέσα στα αμφιθέατρα που οι αδέσποτοι σκύλοι και ο καπνός από τα τσιγάρα συμβίωναν με τους φοιτητές, διέκρινα μυαλά και χαρακτήρες ποιότητας και ήθους που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Ούτε στο Cambridge. "
-----------
έχοντας στο μυαλό ότι η πιο σημαντική παρέα για ένα δάσκαλο είναι τα βιολογικά του παιδιά αλλά και τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο [τα πνευματικά του παιδιά]...είπα σήμερα να σου γράψω, ιστολογιάκι.
Λίγες γραμμές για τα παιδιά.
Και ιδού και ένα κείμενο για κάποια άλλα παιδιά που θα μας επισκευτούν σε λίγες μέρες στο Πανεπιστήμιο.
Κλείνουμε μουσικά, ιστολογιάκι με ένα τραγούδι που μιλά για τα παιδιά στην κερκίδα, που είναι η μόνη μας ελπίδα, για το νερό, για το πείσμα και την τρέλα όσων ζούμε στην Ελλάδα...και δεν το βάζουμε κάτω...μέχρι να βρούμε νερό, γιατί ανήκουμε εδώ...