Monday, 23 April 2012

8 χρόνια μπαμπάς

σήμερα που γίνομαι 8 χρονών ...μπαμπάς (μάλλον χαζομπαμπάς...ακόμα...) λέω σιγά σιγά να σου κρατάω παρέα, ιστολογιάκι μου.
Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, μου έλλειψες λίγο ιστολογιάκι!
λίγο ο ανέμελος χαρακτήρας σου, λίγο η λίστα με τα άλλα ιστολόγια φίλων και συναγωνιστών...λίγο το ένα λίγο το άλλο.
Σήμερα λοιπόν που σβήσαμε 8 κεράκια...και είχαμε καλή, πολύ καλή παρέα, λέω να σου γράψω για ένα κείμενο που το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω εδώ και 3 μέρες...
είναι τούτο.
οι αγαπημένες μου γραμμές από το κείμενο αυτό ακολουθούν...
"Περιμένοντας τα χειρότερα (έχοντας ακούσει τόσες και τόσες θλιβερές ιστορίες), εξεπλάγην θετικά: μέσα σε μια θάλασσα μιζέριας (από τα θλιβερά κτήρια και τις ανύπαρκτες υποδομές μέχρι τα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων που θύμιζαν κακόφωνη εμποροπανήγυρη άνευ καμίας πολιτικής διάστασης) γνώρισα συναδέλφους σαν τον Νίκο Πετραλιά, τον Γιώργο Κριμπά και τον Νίκο Θεοχαράκη. Ως κεραυνοί εν αιθρία, μου έδωσαν να καταλάβω ότι μέσα στον κουρνιαχτό υπάρχουν διαμάντια που δεν θα βρεις πουθενά αλλού. Κι όταν άρχισα να διδάσκω, ήρθα αντιμέτωπος με την πιο ευχάριστη έκπληξη: Μέσα στα αμφιθέατρα που οι αδέσποτοι σκύλοι και ο καπνός από τα τσιγάρα συμβίωναν με τους φοιτητές, διέκρινα μυαλά και χαρακτήρες ποιότητας και ήθους που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Ούτε στο Cambridge. "
-----------
έχοντας στο μυαλό ότι η πιο σημαντική παρέα για ένα δάσκαλο είναι τα βιολογικά του παιδιά αλλά και τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο [τα πνευματικά του παιδιά]...είπα σήμερα να σου γράψω, ιστολογιάκι.
Λίγες γραμμές για τα παιδιά.
Και ιδού και ένα κείμενο για κάποια άλλα παιδιά που θα μας επισκευτούν σε λίγες μέρες στο Πανεπιστήμιο.
Κλείνουμε μουσικά, ιστολογιάκι με ένα τραγούδι που μιλά για τα παιδιά στην κερκίδα, που είναι η μόνη μας ελπίδα, για το νερό, για το πείσμα και την τρέλα όσων ζούμε στην Ελλάδα...και δεν το βάζουμε κάτω...μέχρι να βρούμε νερό, γιατί ανήκουμε εδώ...

No comments: