Thursday, 15 September 2011

Περιμένοντας το ασθενοφόρο...

«Τα πράγματα στην Ελλάδα είναι τόσο δύσκολα... Θα έρθει ασθενοφόρο μεσημέρι Κυριακής;». Το ρώτησε -και προφανώς το εννοούσε- ο άνθρωπος που έβλεπα μπροστά μου κατακόκκινο από τη ζέστη, στην προσπάθεια να παρηγορήσει τη σύντροφό του, που μόλις είχε γλιστρήσει στα σκαλοπάτια της οδού Διοσκούρων και σφάδαζε από τον πόνο.
Η οδός Διοσκούρων είναι ένας από τους κλειστούς για οχήματα δρόμους που βρίσκονται γύρω από την Ακρόπολη και κατηφορίζει προς το Μοναστηράκι περνώντας στο πλάι της Αρχαίας Αγοράς. Τα σκαλοπάτια στην κορυφή της είναι πραγματική παγίδα, αλλά οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν δεν μου επέτρεψαν να μάθω πόσο συχνά δέχεται κλήσεις το ΕΚΑΒ για περισυλλογή πεζών θυμάτων...
Προσφέρθηκα να βοηθήσω το ζευγάρι των επισκεπτών που βρίσκονταν εδώ φερμένοι από τη μακρινή Χιλή.
Μετακινήσαμε σε πιο βολικό σημείο την κυρία που ψέλλιζε στα ισπανικά περιγράφοντας τον πόνο για το πόδι, που έμοιαζε λεπτό με το λεπτό να πετρώνει. Ο σύντροφός της με κοίταζε να καλώ από το κινητό και να του λέω ότι με διαβεβαιώνουν πως το ασθενοφόρο θα φανεί όπου να 'ναι. Αρχισε να υποθέτει ότι ίσως το παράκανε με την αρχική του ερώτηση. «Ξέρετε, περνάμε και 'μείς μεγάλες φουρτούνες στη Χιλή. Και μια φορά που χρειάστηκα ασθενοφόρο Κυριακή δεν εμφανίστηκε ποτέ», είπε απολογητικά.
Η ώρα άρχισε να κυλά χωρίς να εμφανίζεται βοήθεια από κάπου. Η κυρία είχε σταματήσει να παραπονιέται -ίσως για οικονομία δυνάμεων. Μετά ένα εικοσάλεπτο αποφάσισα να τηλεφωνήσω και πάλι, για να λάβω την απάντηση ότι το ασθενοφόρο πλησιάζει. Δεν ήθελα να εγκαταλείψω τους ανθρώπους στη μοίρα τους, αν μη τι άλλο, διότι στο σημείο δεν μπορεί να πλησιάσει όχημα και έπρεπε να δει κάποιος από πού θα προσεγγίσει για να οδηγήσει τους τραυματιοφορείς. Πέρασε ακόμη ένα τέταρτο χωρίς πρόοδο. Ακόμη ένα τηλεφώνημα. Και η φωνή να επιμένει ότι το ΕΚΑΒ πλησιάζει.
Ο άνθρωπος από τη χώρα του Νερούδα άρχισε να χαμογελά γλυκόπικρα. Ετοιμος να παραδεχτώ την ήττα και να αρχίσω τα αρχαία... γαλλικά κοιτώντας την Αρχαία Αγορά, εντόπισα αίφνης το ασθενοφόρο σταματημένο πεντακόσια μέτρα μακριά, στους πρόποδες της Ακρόπολης. Αρχισα να τρέχω προς τα εκεί. Την ίδια στιγμή, το κινητό χτυπά, και είναι κάποιος από το ΕΚΑΒ που λέει -όχι με απόλυτη ευγένεια πάντως- να δείξω αν μπορώ το δρόμο στο ασθενοφόρο.
Δύο κυρίες είχαν βάρδια στο κίτρινο όχημα, που το κοίταζαν παραξενεμένοι οι τουρίστες να περιμένει στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Οδηγός και συνοδός είχαν απλωμένο μπροστά τους ένα βιβλίο με χάρτες και προσπαθούσαν να βρουν πρόσβαση στο σημείο εδώ και ώρα, όπως είπαν. Μπήκα στο αυτοκίνητο και τους έδειξα το δρόμο. Ανέλαβαν χαμογελαστές δουλειά. Η μία τους παραλίγο να γλιστρήσει και 'κείνη την ώρα που κατέβαζε το καροτσάκι. Μια βροχή από «ευχαριστώ» διόρθωσε κάπως την άνυδρη αναμονή.
Λίγα βήματα παρακάτω, ο κόσμος στα καφέ φαινομενικά αμέριμνος. Ή απλώς μουδιασμένος από τη σκουράδα των ημερών και σιωπηλός -ίσως για οικονομία δυνάμεων. Αποτόλμησα έναν εγωπαθή παραλληλισμό: Μπορεί να νιώθουν ξένοι και εγκλωβισμένοι, να περιμένουν κάποιο «ΕΚΑΒ» να έρθει για βοήθεια και να ευελπιστούν στη συνδρομή κάποιου που μιλά συνεχώς με το «κέντρο» και υπόσχεται ότι η «βοήθεια» όπου να 'ναι θα φανεί...

No comments: