Sunday, 14 August 2011

Εξ-ασθενής διαχείριση κινδύνων @ Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 14.8.2011

Στις εφημερίδες άρχισα να γράφω το 1993, όταν έκανα το διδακτορικό μου στο Ην. Βασίλειο και αλληλογραφούσα με τον Βοκκάκιο στο ΒΗΜΑ [ως Ιωάννης Ηνωμένου Βασιλείου]
μετά ο Βοκκάκιος σταμάτησε να γράφει, συνέχισα να γράφω στον Διόδωρο [ως Ιωάννης Καποδιστριακού] αλλά είχα αρκετές ...διαφωνίες μαζί του...και κάποια στιγμή το 2007 άρχισα να αρθρογραφώ απλά ως Γιάννης Ζ.

Πριν από λίγες μέρες έκλεισαν 4 χρόνια από τότε που έγραφα στο ΒΗΜΑ το πρώτο μου άρθρο και στις 30.08.2007 να'σου και το δεύτερο με τον εύγλωττο τίτλο "το χρώμιο και ο Ασωπός".

Από τότε έχουν περάσει 4 χρόνια, 5 βιβλία, δεκάδες κειμένων, δίκες κλπ αλλά το ερώτημα παραμένει...γιατί η Πολιτεία παραμένει εξ-ασθενής ;;;



[ακολουθεί το σημερινό κείμενο στην Κ.Ε.]


Ο επαρκής διαχειριστής-πολιτικός είναι κάπως σαν το ανοσοποιητικό μας σύστημα που καλείται κάθε στιγμή να καταπολεμήσει καρκινικά κύτταρα που γεννιούνται μέσα μας για να διατηρήσει το σώμα μας (ή την κοινωνία γενικότερα, στην περίπτωση του πολιτικού) σε υγιή κατάσταση. Η οικονομική κρίση που ζει η παγκόσμια κοινότητα εδώ και τρία χρόνια δεν είναι παρά μια μορφή καρκινώματος: λίγοι άνθρωποι μάζεψαν γοργά πολλούς πόρους και η εξουσία τους πολλαπλασιάστηκε με εκθετικό τρόπο όπως καρκινώματα μέσα μας ξεφεύγουν από τον έλεγχο των αντισωμάτων προκαλώντας καρκίνο και εντέλει θάνατο, τόσο δικό τους όσο και των υγιών κυττάρων. Αναλογικά, τα τοξικά ομόλογα και τα μεγα-χρέη έχουν προκαλέσει διαδοχικά καρκινώματα σε πολλές χώρες.

Εχοντας αυτά τα απλά κατά νου ας δούμε σήμερα, μετά από σχεδόν δύο χρόνια ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τι (δεν) έχει γίνει διαχειριστικά στην περίπτωση της οικονομίας μέσα από ένα παράδειγμα ενός απλού (διαχειριστικά) κινδύνου: το νερό.

Την άνοιξη του 2009, μάθαμε ότι το νερό στην κεντρική Εύβοια έχει εξασθενές χρώμιο (μια καρκινογόνο ένωση που έγινε γνωστή από την ταινία «Εριν Μπρόκοβιτς» και από τον «δικό μας» Ασωπό). Τι πιο απλό λοιπόν από το να κάνει η κυβέρνηση ό,τι κάνει η πολιτεία της Καλιφόρνιας: να θέσει αυστηρά όρια στο πόσιμο νερό για το εξασθενές χρώμιο (0,02 μg/l ορίζει η Καλιφόρνια!) προτάσσοντας το δημόσιο συμφέρον και τη δημόσια υγεία; Με δεδομένη την τοξικότητα αυτής της ένωσης (που την επιβεβαίωσαν ειδικοί από όλο τον κόσμο στη σχετική σύσκεψη του ΥΠΕΚΑ στις 15/1/2011) και με καταδικαστικές αποφάσεις (για δήμους Οινοφύτων και Μεσσαπίας), που αναγκάζουν τους δήμους να παρέχουν νερό με εξασθενές χρώμιο κάτω των 2 μg/l (ενώ η νομοθεσία ορίζει 50 μg/l), τι άλλο περιμένει η κυβέρνηση για να νομοθετήσει; Αντ' αυτού, το υπουργείο Υγείας με εγκύκλιό του τον Ιούνιο του 2011 ζητάει από τους ΟΤΑ απλώς να μετρούν το εξασθενές χρώμιο. Γιατί τέτοια απάθεια άραγε; 

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, οι ανερχόμενοι διατροφικοί κίνδυνοι (π.χ. βαρέα μέταλλα λόγω ανθρωπογενούς ρύπανσης) καθιστούν αναγκαία την ετοιμότητα των υπουργείων Υγείας και Περιβάλλοντος για να γίνεται πλήρης και έγκαιρη αξιολόγηση των κινδύνων αυτών. Ακόμα και όταν η νομοθεσία είναι ελλιπής στη αντιμετώπιση αυτών των κινδύνων, πρέπει να αξιολογήσουμε και να διαχειριστούμε αυτή την επικινδυνότητα με τρόπο επαρκή, γοργό και εντέλει αποτελεσματικό. Το πεδίο είναι περίπλοκο, διεπιστημονικό και με αντικρουόμενα συμφέροντα και άρα γνώμες: οι ρυπαντές έχουν άλλα συμφέροντα και προτεραιότητες που συχνά είναι αντίθετα από εκείνα των... παθόντων (π.χ. καρκινοπαθών λόγω της ρύπανσης).

Από τη μία πλευρά, λοιπόν, έχουμε συνεχώς ανερχόμενους διατροφικούς κινδύνους που επιμολύνουν τη διατροφική αλυσίδα (π.χ. εξασθενές χρώμιο στο νερό) και, από την άλλη πλευρά, η αναγνώριση και η ταυτοποίηση αυτών των χημικών κινδύνων και τοξικών ενώσεων δυστυχώς δεν γίνεται τόσο γρήγορα όσο πρέπει. Είναι όμως γνωστοί οι βιοχημικοί μηχανισμοί απορρόφησης, μεταφοράς και μεταβολισμού των τοξικών αυτών ενώσεων και μάλλον εύκολο να κρίνουμε την τοξικότητα αυτών των ανερχόμενων κινδύνων. Θα περίμενε κανείς η πολιτεία να έχει ενεργοποιήσει σε μόνιμη βάση μηχανισμούς αξιολόγησης της επικινδυνότητας αυτών των παραγόντων και της ενδεχόμενης τοξικότητας των σχετικών τροφίμων. 

Παραδοσιακά (και τα παραδείγματα από τη διεθνή πρακτική και βιβλιογραφία είναι πάμπολλα) ο νόμος δυστυχώς έπεται κατά πολλά χρόνια της επιστήμης και, στο χρονικό αυτό διάστημα, οι κίνδυνοι (διατροφικοί ή μη) που έχουν αναγνωριστεί από την επιστήμη είναι ουσιαστικά ανέλεγκτοι βλάπτοντας την ανθρώπινη υγεία. Ο νομοθέτης (δηλ. ο γνωστός μας πολιτικός σκεπτόμενος... το πολιτικό κόστος!) έχει μια εξ-ασθενή αδράνεια να ενσωματώσει στην κείμενη νομοθεσία αυτούς τους κινδύνους (διατροφικούς ή οικονομικούς). 

Οταν, εν κατακλείδι, ο νομοθέτης δεν μπορεί -αποδεδειγμένα μέσα από τη διετία 2009-2011- να διαχειριστεί το εύκολο (νερό και εξασθενές χρώμιο), πώς θα μπορεί να διαχειριστεί το δύσκολο (ελλείμματα, τραπεζικές διαπλοκές και δίκαιο φορολογικό σύστημα); Είναι σαν να ζητάμε από ένα παιδί που δεν γνωρίζει στοιχειώδη αριθμητική να λύσει εξισώσεις δεύτερου και τρίτου βαθμού. Ανέφικτο; Ουτοπικό; Αλλά, όσο αδρανούμε, τα καρκινώματα (και λόγω του νερού αλλά και λόγω του χρέους) θα αυξάνονται απειλώντας τη ζωή μας...



3 comments:

Green Z said...

Δυστυχώς οι.. Πολιτείες γενικά ολιγωρούν ! Και στη δημιουργία νέων Νόμων ( αποτελεσματικών !!) και στην εφαρμογή τους.. Υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι - όπως και οι Χωματερές , οι ΧΥΤΥ κλπ. - το εξασθενές χρώμιο , ακόμα και με επαρκές νομικό πλαίσιο , θα συνέχιζε το κρυφτούλι ?

Yannis Zabetakis said...

σίγουρα ναι,

αλλά για τον επίλογο του άρθρου

"Οταν, εν κατακλείδι, ο νομοθέτης δεν μπορεί -αποδεδειγμένα μέσα από τη διετία 2009-2011- να διαχειριστεί το εύκολο (νερό και εξασθενές χρώμιο), πώς θα μπορεί να διαχειριστεί το δύσκολο (ελλείμματα, τραπεζικές διαπλοκές και δίκαιο φορολογικό σύστημα); Είναι σαν να ζητάμε από ένα παιδί που δεν γνωρίζει στοιχειώδη αριθμητική να λύσει εξισώσεις δεύτερου και τρίτου βαθμού."

τι έχεις να πεις?

στα δύσκολα τι μπορεί να κάνει το ΠΑΣΟΚ???

Green Z said...

Στα δύσκολα μόνο με ..μαγικά φίλτρα και Ηγέτες σαν.. τον Αστερίξ και τον Οβελίξ θα μπορούσαμε να ελπίζουμε !! Η Ευρωζώνη με τις αντιθέσεις της και τις Γερμανο-Γαλλικές καντρίλιες σκόπιμων καθυστερήσεων και απραξίας είναι μισοχαμένη ..Στο χείλος του γκρεμού όπως διαπιστώνει και ο Ζακ Ντελόρ..