Monday, 10 January 2011

ένα σχόλιο σε μια ανάρτηση

παρακολουθώ εδώ και λίγες μέρες αυτή την ανάρτηση
και αντιγράφω εδώ ένα καίριο και εύστοχο σχόλιο του Μάριου Μιχαηλίδη που αξίζει να μας προβληματίσει...

γράφει λοιπόν ο Μάριος 

"Εδώ και αρκετά χρόνια, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, όταν άρχισε να εγείρεται το περιβαλλοντικό πρόβλημα, διαδόθηκε μια αντίληψη, σύμφωνα με την οποία «αυτά τα λένε οι οικολόγοι, που υποκινούνται από ξένα συμφέροντα για να βλάψουν τον τόπο μας». Έτσι, στην Κρήτη έλεγαν ότι τις «ψευτιές τις διέδιδαν οι Εβραίοι, που θέλουν να πάρουν την Κρήτη αφού την απαξιώσουν πρώτα» και ούτω καθ΄ εξής. Στη Βοιωτία διαδίδεται το «σαμποτάζ σε βάρος των προϊόντων μας εκ μέρους των ανταγωνιστών μας». Και, ακόμη χειρότερα, προβάλλεται το ιδιαίτερο συμφέρον των Θηβαίων αγροτών έναντι των γειτόνων τους στο Σχηματάρι και αλλού.
Μια και ζούμε στον καπιταλισμό και, μάλιστα, σε μια από τις χειρότερες κρίσεις του, δε θα ήταν αδύνατο να υπήρχε και μια τέτοια πλευρά του ζητήματος, υποκινούμενη από μεγάλα εμπορικά συμφέροντα, που πολεμάνε μεταξύ τους. Όμως, ακριβώς λόγω του καπιταλισμού, όπου το «ιερό κέρδος» τίθεται πάνω απ΄ όλα, πώς να το κάνουμε, η φύση, «το ανόργανο σώμα του ανθρώπου» κατά τον Μαρξ, κακοποιείται ανελέητα, καταστρέφεται, στρεβλώνεται παρέα με τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο ανταγωνισμός των παραγωγών, μαζί και των μικρών (των τελευταίων, ιδιαίτερα, η ανάγκη για επιβίωση απέναντι στα εμπορικά μεγαθήρια και την αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων), σπρώχνει σε πρακτικές, οι οποίες είτε εν αγνοία είτε (τρισχειρότερο) εν γνώσει φέρνουν σε κίνδυνο την υγεία παραγωγών και καταναλωτών.
Πριν από κάποια χρόνια στο Βόλο υπήρξα μάρτυρας μιας ειλικρινούς συζήτησης μικροπαραγωγών μήλου, οι οποίοι παραδέχονταν ότι «χθές ράντισαν και σήμερα έκοψαν», ενώ οι ίδιες οι προδιαγραφές των φαρμάκων προέβλεπαν περίπου δυο (αν δεν κάνω λάθος) εβδομάδες παραμονής του φρούτου στο δέντρο, μέχρι να αποδομηθεί το φάρμακο. Επίσης, πολλοί γνωρίζουν ότι και παραδοσιακοί τσοπάνηδες στα βουνά «χτυπάνε» ενέσιμα αντιβιωτικά στα ζώα, με αποτέλεσμα, εμείς που τρώμε το κρέας, να γινόμαστε λιγότερο ευαίσθητοι στις αντίστοιχες φαρμακευτικές ουσίες. Και αυτά, όλα, είναι πταίσματα: ποιος δεν ξέρει τι φάρμακο και τι ορμόνη πέφτει στα εξωτικά που έρχονται από τη Λατινική Αμερική (π.χ. μπανάνες), ή τι κοκταίηλ απ΄ όλα αυτά καταναλώνουν τα βοοειδή στην αμερικάνικη ήπειρο. Μήπως ξεχάσαμε τις «τρελές αγελάδες», που ήταν δημιούργημα της «κανιβαλικής» διατροφής τους; Και τα ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ; Αν τα καταφέρουν και τα φέρουν εδώ, θα πούμε «μη μιλάτε γιατί θα βλάψουμε τους παραγωγούς μας»;
Ευτυχώς, η ευαισθητοποίηση των καταναλωτών έχει απλωθεί και στη Θήβα. Δεν είναι τυχαία η μεγάλη κατανάλωση των οικολογικών προϊόντων, παρά την (αναγκαστική) υψηλή τιμή τους!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: δε φταίει αυτός που τα ξεσκεπάζει, δε φταίει (κύρια) ο μικροπαραγωγός που συνθλίβεται και αναγκάζεται (δυστυχώς και κακώς) να καταφύγει σε τέτοια μέσα, εξαγοράζοντας την περιουσία του με κανα δυο καρκίνους στην οικογένειά του. ΦΤΑΙΕΙ ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, που δουλεύει για το κέρδος και μόνο, ΟΧΙ για την υγεία και την ευχαρίστηση των ανθρώπων. Μόνο αν η αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή οργανωθεί σε συλλογική – συνεταιριστική βάση κάτω από τη βοήθεια και τον έλεγχο μιας εργατικής – σοσιαλιστικής εξουσίας, με όλους τους όρους της οικολογίας, θα είναι δυνατό να τρώμε σαν άνθρωποι και όχι σαν ζόμπυ. Αυτό εξαρτάται από εμάς, όλους τους «μικρούς», που φαινόμαστε μικροί σαν γονατίζουμε, που γινόμαστε, όμως, γίγαντες σαν ορθωνόμαστε."

---------------------------------
αυτό που προτείνει ο Μάριος έχει μια λογική βάση αλλά πρέπει να θυμίσω εδώ ότι ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός δεν ήταν καθόλου μα καθόλου Οικολογικός...
από την άλλη, η εμπειρία των συνεταιρισμών στην χώρα μας είναι μια απλά πονεμένη ιστορία διαπλοκής.
Παρ'όλα αυτά, μόνο από μικρές αγροτικές κομμούνες μπορεί να υπάρξει προκοπή!
Επ'αυτού, θα γράψω περισσότερα σε λίγες μέρες με την πλήρη βιβλιοκριτική που ετοιμάζω για το "Τρώγοντας Ζώα"

4 comments:

Marios Michailidis said...

Συμφωνώ για τα οικολογικά προβλήματα των σοσιαλιστικών χωρών. Πέρα από τις υπαρκτές τους αδυναμίες στην υποδομή και χρηματοδότηση, έφταιγε η γενική καθοδική πορεία των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων, της συνολικής σοσιαλιστικής κουλτούρας στις χώρες, ως αποτέλεσμα και παραπέρα αιτία της ισχυροποίησης του στρώματος των γραφειοκρατών, οι οποίοι μετεξελίχθηκαν σε νέα αστική τάξη.
Και για τους συνεταιρισμούς συμφωνώ, οι οποίοι λειτούργησαν σε καπιταλιστικά πλαίσια,κάτω από πολιτική που προωθούσε τη διάλυσή τους. Πρέπει να μιλήσουμε για μια ΑΛΛΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ριζικά διαφορετική στις σχέσεις ιδιοκτησίας, απόφασης, στην παραγωγική διαδικασία, στο σκοπό κ.λπ. Δεν μπορεί η διατροφή του πληθυσμού να λειτουργεί με κριτήρια αγοράς, με ανύπαρκτους ή στημένους ελέγχους, με φτώχεια του λαού, η οποία τον εξαναγκάζει να τρώει σαβούρες κλπ.
Το πεδίο αυτό έχει πολύ "πολιτικό ψωμί" και δε λύνεται, σαφώς, με μερικά συνθήματα.
Χαίρομαι για την κριτική αντιμετώπιση.
Μάριος Μιχαηλίδης

Stinger said...

Ναι, όντως η τέως Σοβιετία (αλλά και χώρες που σήμερα βαυκαλίζονται ότι ακολουθούν το σοσιαλισμό), δεν διέθετε οικολογικές ευαισθησίες. Συμφωνώ επίσης ότι γιά τη θλιβερή κατάσταση και την αποτυχία των συνεταιρισμών.

Οι ενστάσεις:
- Το κέρδος δεν αποκλείει την οικολογική προσέγγιση. Η ελεύθερη οικονομία της αγοράς μπορεί να είναι άνετα «οικολογική»
- Οποιαδήποτε μορφή καταμερισμού εργασίας συνιστά κοινωνική οργάνωση και στηρίζει αντίστοιχες πολιτικές δομές. Άρα, «κολεκτίβες», μικρές ή μεγάλες, αυτόνομες ή κεντρικά ελεγχόμενες, μπορούν να υπάρξουν μόνο σε ανάλογα πολιτικά-κοινωνικά σχήματα: σοσιαλισμό ή κοινωνική αυτοδιαχείριση π.χ.

Δεν είναι επομένως το «κέρδος» η γενεσιουργός αιτία του περιβαλλοντικού ζητήματος. Σε κοινωνίες που η οικονομική βάση δεν στηριζόταν στον προσπορισμό κέρδους, η κατάσταση ήταν ίδια ή ακόμη χειρότερη. Αντίθετα, σε οικονομίες της αγοράς, η οικολογία μπορεί να φέρει ακόμη και από μόνη της κέρδη (βλ. εμπόριο ρύπων, πράσινη ανάπτυξη κλπ). Άρα, η οικολογία δεν αποτελεί πολιτική (δηλ. οικονομική) αντι-πρόταση, απλά περνά όπως έχω αναφέρει και παλιότερα ΜΕΣΑ από την πολιτική. Η πολιτική θέση προηγείται και όποιος θέλει να αυτοπροσδιορίζεται σαν οικολόγος (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει), πρέπει πρώτα να διευκρινίσει τι υποθέτει σαν οικονομική βάση και συνακόλουθα ποιο είναι το πολιτικό-κοινωνικό σχήμα που υποστηρίζει. Οσο και να ακούγεται ολίγον περίεργο, μέχρι εδώ τα πράγματα είναι εύκολα. Τα δύσκολα έπονται: Επειδή ως γνωστόν δεν έχουμε περάσει ακόμη στο σοσιαλισμό ή στην αυτοδιαχείριση, το ερώτημα είναι τι κάνουμε τώρα !…

Με τη σειρά μου θα συστήσω στους «οικολόγους» να μην βλέπουν παντού εχθρούς, συνομωσίες, δολοπλοκίες του συστήματος κλπ κλπ. Και θα υπενθυμίσω αντιγράφοντας τον Τσουκαλά, ότι «…η φύση δεν έχει «δικαιώματα» που να επιβάλλουν την αντίστασή της στην κατάκτηση του ανθρώπου που θέλει την πρόοδο και την ανάπτυξη, αλλά ο ανθρώπινος λόγος κατασκευάζει αξίες που τιθασεύουν την άκριτη καταστροφή της. Η προστασία του περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων δεν απαιτούν μεταφυσικές θεμελιώσεις»

Yannis Zabetakis said...

καλώς όρισες Μάριε στο ταπεινό τούτο ιστολογιάκι!

η άλλη παραγωγή τροφίμων μπορεί να γίνει σε χώρες μικρές και με καλό κλίμα, όπως είναι η Ελλάδα,

σε λίγες μέρες θα γράψω 2 λόγια για το "τρώγοντας ζώα" του Φόερ και εκεί θα μιλήσω για αυτά που εννοείς.

καλημέρα

Yannis Zabetakis said...

@stinger

καλά τα λόγια του Τσουκαλά.

εκεί που διαφωνώ είναι στο εξής: πρώτα υπάρχει η Οικολογία και μετά η Πολιτική!

γιατί τι εστί "πράσινη" ανάπτυξη? μα η βιώσιμη ανάπτυξη!

άρα...είναι προφανές ότι χωρίς οικολογική σκέψη ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη!
εκτός αν μιλάμε για ανάπτυξη τύπου Στρατωνίου ή Ασωπού ή Μεσσαπίας!!!

και τέλος, εδώ είναι και αυτό που ΔΕΝ καταλαβαίνω με τους (πρώην) συντρόφους μου στους ΟΠ...
τόσο καιρό δεν έχουν μπολιάσει το λόγο τους με τις θεμελιώδεις αρχές της ΑΠΟ-ανάπτυξης και της οικολογικής διάστασης της βιώσιμης ανάπτυξης!
αυτός πρέπει να είναι ο πολιτικός τους λόγος και όχι απλά happenings με ποδήλατα...