Tuesday, 28 December 2010

ήταν μια γλυκιά χρονιά ? ?

το αγαπημένο μου δέντρο στην …Εύβοια, μια ταπεινή συκιά στο Ρεούζι















Το 2010 ήταν μια δυνατή, μεστή, γεμάτη χρονιά. 

Α year worth living…κάθε της στιγμή! Και τώρα που μας φεύγει…τι μας αφήνει πίσω του εκτός από τις 575 περίπου αναρτήσεις σου, ιστολογιάκι μου;

Διάλεξα για τη σημερινή ανάρτηση…ένα από τα αγαπημένα μου δέντρα στην …Εύβοια, μια ταπεινή συκιά στο Ρεούζι που κάνει μαύρα σύκα και είναι απλά τα πιο νόστιμα σύκα στον κόσμο όλο.

Κάθε αυγουστιάτικο απόγευμα στη βόλτα με την Suki, γευόμουν και από ένα…Όσο πιο πολύ πλησιάζαμε στο Σεπτέμβρη, όσο και να μας έφευγε το καλοκαίρι, τόσο πιο γλυκά γινόντουσαν τα σύκα…

Και αυτό είναι που ίσως και να θέλω να πω με τούτες τις αράδες….το 2010 φεύγει με πολλά λάθη, με πολλές αστοχίες, με αρκετές ανούσιες αψιμαχίες αλλά και με μερικές εξαιρετικές επιτυχίες, δυνατές νίκες και την υποχρέωση να πετύχουμε πιο πολλά το 2011! Αλλά πάνω από όλα μένει η γλυκάδα των σύκων να μας θυμίζει ότι τα πιο γλυκά, τα πιο ευχάριστα πράγματα είναι αυτά που τα κάνουμε για το κέφι μας, για το γενικό καλό και που κανένας δεν μας τα έχει υπαγορέψει…που ούτε καν μετράνε να τα αναφέρουμε στα cv μας…αυτά τα μικρά πράγματα (όπως τα σύκα) που κάνουν την ζωή μας πιο …αξιοβίωτη που λέει και ο my Dear Watson
Όπως ένα βιβλίο που να μην έχει καμία σχέση με τη χημεία τροφίμων, όπως ένα άρθρο που μου χάρισε τόση χαρά από την σύλληψη της ιδέας μέχρι το …τηλεφώνημα από την εταιρεία που ανέφερα, όπως μια νίκη στον Αγώνα για Ασωπό καθαρό στο ΣτΕ, όπως η αποφυλάκιση ενός φίλου, όπως η γέννηση ενός μωρού, όπως η είδηση ότι μια φίλη περιμένει δίδυμα και μια άλλη φίλη…τρίδυμα.

Αυτά τα «σύκα» του 2010 μαζί με τα δικά σας προσωπικά "σύκα"…

ας μας δίνουν δύναμη και έμπνευση για το 2011, να έχουμε μια καλή σοδειά για ένα κόσμο λίγο καλύτερο, λίγο πιο Δίκαιο, λίγο πιο Ανθρώπινο, λίγο πιο αξιοβίωτο.   

Γ.Ζ.

Ήμουν θυμάμαι σ’ ένα πλοίο
Και πήγαινα προς το νοτιά
Σ’ ένα πλεούμενο θηρίο
Που σε τραβάει στα ανοιχτά

Βλέπω ένα κόσμο που φοβάται
Που στέκεται και προχωρά
Δεν ξέρω αν κλαίει ή αν λυπάται
Μα νιώθω μέσα μου βαθιά

Ότι στην τρέλα μας δεν έχουμε ταβάνι
Δεν έχει φρένα για τα γκάζια τα πολλά
Δεν είναι πάντα νικητές οι Αμερικάνοι
Και στα ναυάγια μας βρίσκουμε στεριά


Ήμουν θυμάμαι σ’ ένα τρένο
Και πήγαινα προς το βορρά
Με το κασκόλ μου κρεμασμένο
Κι απ’ το παράθυρο φυσά


Βλέπω έναν κόσμο που επιμένει
Που στέκεται και προχωρά
Δεν ξέρω πια κορφή ανεβαίνει
Μα νιώθω μέσα μου βαθιά

No comments: