Wednesday, 10 November 2010

Μεσσαπία: και τώρα τι κάνουμε;




η κυβέρνηση προσπαθεί...

αλλά με λάθος τρόπο και με ανεπαρκείς ενέργειες...

δυστυχώς η διαχείριση αυτής της κρίσης...είναι ανεπαρκής!

ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο μας "Η πράσινη Κρίση" (κεφ. 10 που γράφω για Ασωπό και Μεσσαπία)

--------------

10.5. Ποια είναι τα μέσα εξόδου από την κρίση;

Αν και η μέχρι σήμερα νομοθεσία δεν θεσπίζει ανώτατα όρια για το Cr και το Ni στα τρόφιμα, δεν μπορούμε να απαντήσουμε με βεβαιότητα για την ασφάλεια των τροφίμων-βολβών που παράγονται σε περιοχές όπως τα Οινόφυτα, η Θήβα και η περιοχή του Δήμου Μεσσαπίων όπου το νερό είναι ρυπασμένο με τοξικά βαρέα μέταλλα τα οποία επιμολύνουν τα τρόφιμα-βολβούς (πατάτες, καρότα και κρεμμύδια). Η πολιτεία πρέπει σε άμεση συνεργασία με τα Πανεπιστήμια να οργανώσει ερευνητικά προγράμματα ανάλυσης και συσχέτισης των επιπέδων των βαρέων μετάλλων στο νερό των γεωτρήσεων, στο έδαφος των χωραφιών όπου παράγονται τα τρόφιμα καθώς και στα τελικά τρόφιμα ώστε να πληροφορηθούν αξιόπιστα και υπεύθυνα τόσο οι παραγωγοί (αγρότες) όσο και οι τελικοί καταναλωτές. Κάτι που θα έπρεπε να είχε κάνει η συντεταγμένη πολιτεία εδώ και τρία χρόνια που γνωρίζει την ύπαρξη βαρέων μετάλλων στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα του Ασωπού. Αλλά η κρίση του Ασωπού δεν διαχειρίσθηκε επαρκώς είτε από την Ελληνική πολιτεία είτε από την ΕΕ και σήμερα επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια κρίση στη Μεσσαπία. Αυτή η επανάληψη τύπου «copy-paste» είναι ακριβώς ότι έγινε και με τις πυρκαγιές του 2007 και του 2009 (βλ. κεφάλαιο 7).





10.6. Τι οφείλουμε να «κρατήσουμε» από αυτή την κρίση;

Στην κρίση του Ασωπού, σταθμός υπήρξε μία καθοριστικής σημασίας απόφαση για την προστασία της υγείας των κατοίκων από τη ρύπανση του υδροφόρου ορίζοντα εξαιτίας της επιβάρυνσης του Ασωπού με χρώμιο που εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Θήβας μετά από σχετική αίτηση ασφαλιστικών μέτρων της ΕΚΠΟΙΖΩ (Ενωση Καταναλωτών Ποιότητα Ζωής). Τον Ιούνιο 2008 με την 923 / 2008 απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Θήβας αναγνωρίζει ότι «το νερό, το οποίο παρέχεται στην περιοχή του Δηλεσίου από τον Δήμο Οινοφύτων, μέσω του υδροδοτικού του δικτύου, το οποίο (νερό) προέρχεται από γεωτρήσεις της περιφερείας του, δεν είναι υγιεινό ούτε ασφαλές, εγκυμονεί δε σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των 6.000 κατοίκων - καταναλωτών του». Το Μονομελές Πρωτοδικείο Θήβας υποχρεώνει τον Δήμο Οινοφύτων αμέσως μετά την επίδοση της απόφασης και μέχρι τη λειτουργία νέου υδροδοτικού δικτύου στην περιοχή του Δηλεσίου να προμηθεύει με υδροφόρες ασφαλές νερό στους 6.000 κατοίκους.




Στον αντίποδα, ο Δήμαρχος Οινοφύτων δεν προσφεύγει στην δικαιοσύνη για την ρύπανση της περιοχής του. Το δημοτικό συμβούλιο με τις αποφάσεις του 181/02-Οκτ-2007 και 143β/22-Ιουλ-2008 ζητά την προσφυγή στην δικαιοσύνη. Ο Δήμαρχος αρνείται την εκτέλεση των αποφάσεων του δημοτικού του συμβουλίου. Όπως ισχυρίζεται ο νόμος τον υποχρεώνει να εκτελεί τις αποφάσεις του ΔΣ αλλά δεν προβλέπει τον ακριβή χρόνο της εκτέλεσης!

Τελικά το νερό της ΕΥΔΑΠ πήγε στα Οινόφυτα τον Μάρτιο του 2008. Δυστυχώς εκτός από τις κακοτεχνίες, το διυλιστήριο δεν κατασκευάστηκε με προδιαγραφές ικανότητας διύλισης νερού Υλίκης και έτσι πολύ συχνά στις εκεί βρύσες τρέχει λάσπη και το νερό μυρίζει πολύ άσχημα ακόμα και σήμερα! Η προχειρότητα στην κατασκευή αλλά και η έλλειψη σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίσθηκε το θέμα αποτυπώνεται στο ότι το σύνολο του ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού είναι εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες αφού δεν προβλέφθηκε στέγαστρο, ενώ το διυλιστήριο λειτουργεί χωρίς ανθρώπινη επιτήρηση! Η σωστή λύση που είναι ένα μεγάλο κεντρικό διυλιστήριο το οποίο θα λειτουργεί με την ευθύνη της ΕΥΔΑΠ και θα καλύπτει όλη την πληγείσα περιοχή, ακόμη βρίσκεται στα χαρτιά, αν και από την αρχή οι πολίτες πιέζουν για την κατασκευή του.

Σήμερα και ενώ το θέμα έχει πάρει διαστάσεις σκανδάλου και έχει σχεδόν εξαντληθεί από επιστημονικής και δημοσιογραφικής πλευράς, το νερό που κυκλοφορεί στα περισσότερα δημοτικά δίκτυα, παραμένει τοξινωμένο με εξασθενές χρώμιο και άλλα βαρέα μέταλλα. Οι περισσότεροι πολίτες σύμφωνα με δημοσκόπηση της Public Issue (02-2009) χρησιμοποιούν εμφιαλωμένο νερό!

Ακριβώς οι ίδιες σπασμωδικές κινήσεις γίνονται και στο Δήμο Μεσσαπίων σαν να θέλει να αντιγράψει ο εκεί Δήμος τον κακό χειρισμό του Δήμου Οινοφύτων. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι στην απόφαση του Δημ. Συμβουλίου του Δήμου Μεσσαπίων στις 29.10.2009 πάρθηκε απόφαση να τοποθετηθεί φίλτρο καθαρισμού του νερού από τα βαρέα μέταλλα με κόστος €490.000. Στον εν λόγω Δημοτικό Συμβούλιο, η δήλωση ενός Αντιδημάρχου θα μείνει ιστορική : «Το νερό είναι άριστης ποιότητας και υγιεινό αλλά ψηφίζω ναι για τα φίλτρα γιατί θέλουμε νερό υγιεινότερο». Σε επίπεδο δράσεων για την συνολική αντιμετώπιση της επικινδυνότητας των τροφίμων που παράγονται στις περιοχές των Οινοφύτων, των Ψαχνών και της Θήβας πρέπει να γίνουν τα εξής: εκτεταμένες αναλύσεις του νερού και των παραγομένων τροφίμων-βολβών μιας και γνωρίζουμε από τη διεθνή βιβλιογραφία και πρακτική ότι τα τρόφιμα-βολβοί βιοσυσσωρεύουν βαρέα μέταλλα. Επίσης, πρέπει να γίνει σε πιλοτική κλίμακα, σε μια από τις περιοχές της Θήβας ή της Μεσσαπίας, μια μελέτη που να αποτελείται από στοχευμένες δειγματοληψίες και αναλύσεις σε νερό, έδαφος και τρόφιμα ώστε να μπορέσουν να εξαχθούν αξιόπιστα αποτελέσματα για τη σχέση έδαφος – νερό –φυτό και τις πιθανές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία μέσω της κατανάλωσης των συγκεκριμένων παραγόμενων προϊόντων. Παράλληλα, πρέπει άμεσα να ταυτοποιηθούν οι ρυπαντές και να υποχρεωθούν να εφαρμόσουν την κείμενη νομοθεσία ώστε να σταματήσει η περαιτέρω επιβάρυνση με βαρέα μέταλλα των περιοχών αυτών.

1 comment:

Stinger said...

Η επανάληψη φαίνεται κάνει καλό (σε ποιους;). Οπότε και ο γράφων επαναλαμβάνει αναγκαστικά τις δικές του απόψεις:

1) Ο Ασωπός και η Μεσαπία δεν είναι ρυπασμένοι επειδή ανιχνεύεται εξασθενές χρώμιο. Ούτε το εξασθενές χρώμιο είναι ο μοναδικός «τοξικός» ρύπος. Οι πηγές ρύπανσης των υπόγειων υδροφορέων είναι πολλές, συμπεριλαμβάνοντας, εκτός από την (κακή) βιομηχανία, τις ευρύτερες γεωργικές δραστηριότητες και την ανεξέλεγκτη απόρριψη στερεών απορριμάτων και λυμάτων παντός είδους.

2) Το θέμα τοξικότητας βαρέων μετάλλων και προδιαγραφών πόσιμου νερού δεν αφορά μόνον εμάς, αλλά όλη την Ευρωπαική Ενωση. Η οποία και παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, θεσπίζοντας ανάλογα όρια. Μεταξύ αυτών και για το ΟΛΙΚΟ χρώμιο. Ν απευθυνθούν λοιπόν (ξανά) εκεί όσοι έχουν ενστάσεις, για ΟΛΑ τα βαρέα μέταλλα και βέβαια όχι επιλεκτικά για εξασθενές χρώμιο και νικέλιο.

4) Η ατυχής δήλωση του Αντιδημάρχου σε κάκιστα νεοελληνικά εννοεί ότι το πόσιμο νερό είναι εντός των θεσπισμένων προδιαγραφών που ισχύουν, αλλά προφανώς ένα φιλτράρισμα θα το έκανε ακόμη καλύτερο. Εστω και για προληπτικούς λόγους. Με την ίδια λογική που το νερό της ΕΥΔΑΠ θα ήταν καλύτερο, αλλά δυστυχώς όχι και τόσο, τελικά.

5) Ορια για επικίνδυνες ουσίες δεν θεσπίζουν τα δικαστήρια (και δη τα ποινικά), αλλά τα αρμόδια νομοθετικά όργανα της πολιτείας και της ΕΕ, μετά από συγκεκριμένη διαδικασία και διαβούλευση με συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων

6) Επιδημιολογικές μελέτες, ταυτοποίηση πηγών ρύπανσης, ανίχνευση στην τροφική αλυσσίδα, προδιαγραφές και νομοθετικά όρια, απαιτούν μεγάλα χρονικά διαστήματα υλοποίησης. Χώρια που μπορεί να μην οδηγήσουν και πουθενά, δηλ. να καταλήξουμε στο ίδιο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Αντ’ αυτού, εφόσον όλοι συμφωνούμε ότι η ρύπανση είναι γεγονός και η προέλευσή της λίγο-πολύ γνωστή, προέχουν τα πλάνα δράσης, με ιεράρχηση στόχων.