Sunday, 28 November 2010

ο θάνατος της εφημερίδας...




χθες στην sportday o Αντώνης Πανούτσος έγραφε για το θάνατο του αραμπά-δημοσιογράφου!

τι χαρά να πεθαίνουν ...δεινόσαυροι!

[Αντιγράφω από τον Α. Πανούτσο:

Στο ημερήσιο «Βήμα» δούλεψα από την πρώτη μέρα της έκδοσής του, τον χειμώνα του 1999, μέχρι και το τέλος του 2004. Η εφημερίδα είχε βγει σαν «εφημερίδα γνώμης», που δεν ασχολιόταν με το «κυνήγι της βούλας», της μικρής είδησης, που στην εποχή που δεν υπήρχαν ιδιωτικά ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και Ιντερνετ ήταν σημαντική. Θα ασχολείτο με την ανάλυση της σημαντικής για το κοινό της εφημερίδας είδησης, στόχο είχε τους μελλοντικούς επιβάτες του μετρό, στελέχη επιχειρήσεων που θα διάβαζαν την εφημερίδα στη διαδρομή για το γραφείο, καταθέτοντας το statement «αυτός που βλέπεις διαβάζει "Βήμα"».

Το αθλητικό του «Βήματος» είχε στελεχωθεί από τον Ζήση Καραβά, κυρίως από τα «ορφανά» του «Κόσμου των Σπορ», που τον Δεκέμβριο είχε κλείσει και ήταν μία από τις δυνατότερες συνθέσεις στην ιστορία των αθλητικών section ή ακόμα και εφημερίδων. Ωραία. Σωστά; Οχι, λάθος. Γιατί ο Σταύρος Ψυχάρης στο «Βήμα» έκανε το λάθος των περισσότερων επιτυχημένων επαγγελματιών. Επαναλάμβανε τον εαυτό του, θυσιάζοντας τη στρατηγική για την τακτική. Εβγαζε μια πλήρως στελεχωμένη εφημερίδα, που όχι δεν θα έχανε βούλα, αλλά τη βούλα της βούλας, βαριά για να προλαβαίνει να τη διαβάζει κάποιος σε ένα πρωί και σύντομα irrelevant με την ενηλικίωση του Ιντερνετ τα επόμενα χρόνια.

Το έντυπο «Βήμα» ακολουθεί την «Απογευματινή», τον «Ελεύθερο Τύπο» της Γιάννας, που θα ακολουθήσουν και οι περισσότερες εφημερίδες στην έντυπη μορφή τους. Και ο λόγος είναι απλός. Διευθύνονται από καταξιωμένους ανθρώπους που έμαθαν την τέχνη την εποχή που η ενημέρωση γινόταν αλλιώς. Είναι σαν να ήσουν ο καλύτερος αμαξάς και να σε βάλουν να οδηγήσεις αυτοκίνητο. Και η άμαξα και το αυτοκίνητο για να μετακινείται ο άνθρωπος φτιάχτηκαν, αλλά οι ομοιότητες τελειώνουν εκεί. Το ένα τρέχει με καμουτσίκι και το άλλο με το γκάζι. Και δεν είναι ότι και οι ίδιοι οι διευθυντές δεν το καταλαβαίνουν, αλλά ότι δεχόμενοι την αλλαγή είναι σαν να προδίδουν το παρελθόν τους. ]


και η χαρά είναι διπλή όταν πεθαίνουν μνημονιακοί δεινόσαυροι...

εεε, οκ, έχω και λίγη λύπη ...που πέθανε μια εφημερίδα στην οποία έγραφα...στο παρελθόν...

χαρμολύπη λοιπόν,
από την μία πολλοί αραμπάδες πρέπει να αλλάξουν μυαλά αν θέλουν να μείνουν στο επάγγελμα και από την άλλη πολλοί εργαζόμενοι θα μείνουν στο δρόμο λόγω βλακείας των αφεντικών τους...

ευκαιρία για νέες εφημερίδες...για νέες γραφές, για νέα ιστολόγια, μιας και ΤΟ ΒΗΜΑ μπορεί να πέθανε αλλά στο χέρι μας είναι να φτιάξουμε νέα ΒΗΜΑΤΑ...

ο τολμών νικά...και τους ψυχάρηδες και τους αναστενάρηδες και τους αραμπάδες!

ΓΖ

No comments: