Wednesday, 24 November 2010

ποίηση

Λιμάνι
κατάστρωμα


εκανε κράτει η μηχανή
δε βλέπω θάλασσα
μπροστά ενα γκαζάδικο
κόβει το πέρασμα
στα δυό
δε νιώθεις κύμα
μόνο ο αέρας μυρίζει
αυτοκίνητα
όλες οι λαμαρίνες σε σειρά
και μέσα εμείς,οι απέναντι,
ενας οδηγός μπροστά
ξύνει τόν καθρέφτη με το αριστερό του νύχι
κάτω
άδειο πλαστικό ποτήρι του καφέ
πηγαίνει και έρχεται διαρκώς
στο γκρί,
γόπες,αξύριστοι εργάτες,
γυναίκες με πλαστικές σακούλες,
πλανόδιοι μικροπωλητές
σκύλοι αδέσποτοι υγροί
γλάροι
και μέσα εμείς
οι απέναντι
κάμποσα μέτρα
χαμηλότερα.

Εφη Καλογεροπούλου
ήχος από νερό
εκδ.Ενδυμίων 2010

============

Υ.Γ.

Από τον παιδικό σταθμό, εφτά χρόνια τώρα, κάθε πρωί έξω από την πόρτα του σπιτιού του τον περίμενε η συνοδός. Αγουροξυπνημένος καθώς ήταν έπαιρνε τον υπνάκο του στο λεωφορείο και μετά στην τάξη, χαλαρά και άνετα ξεκινούσε το μάθημα. Κιθάρα από τα οχτώ, αγγλικά από τα δέκα, όλα στο σπίτι, ο ένας πίσω από τον άλλο μπαινόβγαιναν οι καθηγητές. Μια ντουλάπα παιχνίδια, δυο - τρεις υπολογιστές, ταξίδια κάθε Χριστούγεννα για σκι, με την παρέα του σχολείου σε αυστριακο- ελβετικό θέρετρο. Κάθε καλοκαίρι διακοπές σε νησί, κοσμοπολίτικο. Μαμάδες, γκουβερνάντες και παιδιά.

1 comment:

eirini katsa said...

Συμπληρώνοντας την πολύ ωραία αυτή ανάρτηση....
Γι'αυτό τί πρέπει να κάνουμε όλοι μας...ανεξαρτήτου ηλικίας...
Να χουμε ΘΑΡΡΟΣ για να αλλάξουμε αυτά που μπορούμε!!!
ΔΥΝΑΜΗ για να αντέξουμε αυτά που δεν μπορούμε!!!
Και ΣΟΦΙΑ για να καταλάβουμε τη διαφορά...
Αμήν!
:)