Monday, 15 November 2010

Ο ψίθυρος της Κάλπης

[προδημοσίευση από το περιοδικό "Πολίτες"]

Πρώτο αξίωμα: στην δημοκρατία έχουμε όλοι την ιερή υποχρέωση να συμμετέχουμε στα κοινά! Αξίωμα δεύτερο: η ψήφος είναι υποχρεωτική. Δεδομένο όμως πρώτο: στην εποχή του facebook και της εικόνας…η κάλπη είναι άβολα μακριά από το φραπεδόγαλα και τον καναπέ μας.

Ο ποιητής επιμένει όμως: θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία! Αλλά μετά το β’ γύρο των εκλογών (14.11.2010) όλοι είναι επικοινωνιακά κερδισμένοι αλλά ουσιαστικά χαμένοι… στη μετάφραση του ψιθύρου της κάλπης.

Τα δεδομένα του δικού μου του «χωριού» (Φιλαδέλφεια-Χαλκηδόνα): είχαμε μια κοιμώμενη κάλπη. Μια κάλπη που έλαβε 17.320 έγκυρες ψήφους στις 7.11.10 αλλά μόνο 13.437 έγκυρες ψήφους στις 14.11.10. Στις 7.11.10, ο αείμνηστος Γιώργος Αποστολάκης έλαβε 5.785 και η σύζυγός του Έφη Γαϊτανά-Αποστολάκη έλαβε 6.920 (14.11.10) και είναι σήμερα η πρώτη Δήμαρχός μας! Ο κ. Τομπούλογλου έλαβε 4.166 (7.11.2010) και 6.517 (14.11.2010).

Αλλά το σημαντικό μήνυμα της κάλπης είναι παρακάτω: στις 7.11.10, ο απερχόμενος δήμαρχος της Νέας Φιλαδέλφειας (κ. Κόντος) με το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ και της Δημ. Αριστεράς μαζί με το ΚΚΕ και τον «ανεξάρτητο» «αριστερό» συνδυασμό του κ. Μάλλιου έλαβαν συνολικά 7.369 ψήφους. Αυτές οι 7.369 ψήφοι της πρώτης Κυριακής πού πήγαν στις 14.11.10; Περίπου οι μισές από αυτές (3.486) πήγαν στους συνδυασμούς της κ. Αποστολάκη και του κ. Τομπούλογλου και 3.883 ψήφοι …έμειναν σπίτι τους ! Με άλλα λόγια, στο δικό μας το «χωριό» είχαμε το εξής φαινόμενο: μια ολόκληρη κωμόπολη τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων πήγε να ψηφίσει την 1η Κυριακή και έμεινε σπίτι της την 2η Κυριακή! Γιατί άραγε;

Γιατί δεν μπορεί να εμπνεύσει πλέον η Πολιτική τους Πολίτες; Και αν δεν μπορεί να εμπνεύσει η Πολιτική, τι πραγματικά φταίει; Η απάθεια, η συνενοχή ή μήπως κάτι άλλο; Εκτός από όλα αυτά, που το καθένα έχει το δικό του μερίδιο συμμετοχής στο γενικότερο κλίμα απάθειας, μήπως όμως είναι και κάτι άλλο; Μήπως τα ψηφοδέλτια δεν ήταν ικανά να εμπνεύσουν και να ξεσηκώσουν τον κόσμο από τον «καναπέ» του; Μήπως τα βιογραφικά και η εν γένει στάση ζωής των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων ήταν μάλλον «μικρά» και «λίγα» για να εμπνεύσουν μεγαλύτερη συμμετοχή στα Κοινά;

Ο Καλλικράτης δίνει μεγαλύτερη δύναμη συμμετοχής στα δημοτικά συμβούλια στους Πολίτες. Αρκεί οι Πολίτες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να συμμετέχουν με προτάσεις, ιδέες και κριτική στη διαμόρφωση από 1.1.11 της πολιτικής αυτοδιοικητικής ατζέντας. Δεν αρκεί ένα ισοπεδωτικό «όλοι ίδιοι είναι» και εμείς να μένουμε στο σπίτι μας. Οι αγώνες για μια καλύτερη Πόλη, για μια πιο Δίκαιη Κοινωνία, για ελεύθερους χώρους, για αυτοδιαχειριζόμενα στέκια δεν κερδίζονται με το internet και με τηλεχειριστήρια. Κανένας αγώνας δεν έχει κερδηθεί από τον …καναπέ μας. Θέλει πραγματική τόλμη και αληθινή αρετή ο Αγώνας. Άρα απομένει στο δικό μας χέρι και στην προσωπική μας κινητοποίηση να κάνουμε κάτι έμπρακτα δημιουργικό και να προτείνουμε λύσεις, κινήσεις και Πολιτικές. Πέρα από μνημόνια και τρόικες.

Και αυτό το μήνυμα πρέπει να το περάσουμε και στους «καλλικράτειους» διοικούντες: η ώσμωση μεταξύ των «θέλω» της πραγματικής κοινωνίας και της διοίκησης πρέπει να είναι ένα αέναο φαινόμενο και όχι μια συγκυριακή επικοινωνιακή άσκηση. Η διοίκηση ας σκύψει το αυτί της στην πραγματική κοινωνία για να αφουγκραστεί τα «θέλω» της και τα όνειρά της. Και η κοινωνία (όλοι εμείς) ας είμαστε έτοιμη να της τα πούμε. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να σιχτιρίζουμε τα ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων και τις τρόικες και απλά να μένουμε απαθείς, μοιραίοι και άβουλοι συνάμα.

Τα κόμματα-αποκόμματα της Αριστεράς ας καταλάβουν ότι με την πολυδιάσπαση απλά δεν οδηγούνται πουθενά. Μόνο με την σύγκλιση απόψεων και τον συντονισμό δράσεων μπορεί κάτι να αλλάξει. Και το καλύτερο μήνυμα που ελπίζω να λάβουν όλοι τους είναι τούτο: η γενιά των πενηνταπεντάρηδων μπαίνει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Η κοινωνία θέλει ανθρώπους όχι από πολιτικά τζάκια αλλά μπαρουτοκαπνισμένους από την Ζωή. Κάπως έτσι δεν άλλαξαν χέρια οι Δήμοι του «χωριού» μου, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης;

Για το Περιοδικό «Πολίτες»

Γιάννης Ζαμπετάκης




Υ.Γ. Αθήνα είσαι καμίνι




Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Μωρά στη φωτιά
Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά

Θες να με κάνεις να πιστέψω
πως τελειώσαν όλα κι ήρθε ο καιρός
να την ξεχάσω τη ζωή
και να ξυπνάω κάθε μέρα νεκρός

Όσο κι αν το θέλεις δε μπορείς
ταξίδι στο κέντρο της γης

Ψάχνεις την άκρη τα μπερδεύεις
και νομίζεις ότι όλα μηδέν
φταίει η μαμά που σου πουλάει
παραμύθι ότι δήθεν και δεν

Πριν απ' τα μεσάνυχτα να 'ρθεις
ταξίδι στο κέντρο της γης

Αδρεναλίνη κανένας δε θα μείνει
μαύρη κατάρα ανία βαρεμάρα
η μέρα σβήνει
Αθήνα είσαι καμίνι

ώσπου να φέξει
να δούμε ποιος θ' αντέξει

Το ξέρω κάποτε τελειώνουν
όλα κάποτε μα πότε ποτέ
κάθε πρωί και κάθε βράδυ
κάθε μέρα κάθε νύχτα ποτέ

Πριν απ' τα μεσάνυχτα να 'ρθεις
ταξίδι στο κέντρο της γης
στο κέντρο στο κέντρο της γης

Θα πάρω φόρα να περάσω
το μεγάλο που 'χεις σκάψει γκρεμό
κι αν το ξεχάσεις μια φορά
χίλιες φορές θα σου το πω σ' αγαπώ

Πριν απ' τα μεσάνυχτα να 'ρθεις
ταξίδι στο κέντρο της γης
στο κέντρο στο κέντρο της γης

No comments: