Friday, 12 November 2010

το Μαντρί


















κατσίκια στην Καρυστία...τέλος καλοκαιριού 2010
----------------------------------------------------------------

το Μαντρί είναι μια έννοια ...παρεξηγημένη στην Ελλάδα, από την εποχή του Αβέρωφ (όποιο πρόβατο βγει από το μαντρί...το τρώει ο λύκος κλπ) μέχρι σήμερα, πρέπει να αναρωτηθούμε...ειδικά όσοι από εμάς έχουμε την τύχη να γράφουμε και να διδάσκουμε, να εκπαιδεύουμε και να μορφώνουμε.

Θέλουμε πολίτες (παιδιά, μαθητές, φοιτητές) υποτακτικά πρόβατα ή ανεξάρτητες κατσίκες ελευθέρας βοσκής (φωτό);

Θέλουμε να πληροφορούμε τους πολίτες ή να άγουμε τους ψηφοφόρους;

Και εν τέλει, τι είναι αυτό που μας τραβάει από το χέρι και μας κάνει (όπως τώρα καλή ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές) να κάτσουμε μπροστά στην οθόνη του laptop και να μην πάμε για ύπνο;

Δεοντολογία και Δημοσιογραφία...Δίλημμα;

Γράφει ο επανακάμψας editor της Χλωροφίλλης (Κυριάκος Μάλλιος) στη Νέα Φιλαδέλφεια
"Δεοντολογία λοιπόν δεν είναι ότι μας συμφέρει κάθε δεδομένη στιγμή. Δεοντολογικό είναι να μη συμμετέχεις στη χρόνια διαπλοκή (Γ' ερασιτεχνικής κατηγορίας) μεταξύ τοπικού τύπου και Διοίκησης. Σε όλο αυτό το αδιάκοπο πάρε-δώσε, που πλέον γίνεται τόσο απροκάλυπτα, όπου στην καλύτερη περίπτωση προκαλεί γέλιο και στη χειρότερη αηδία".

Να συμφωνήσω 101% !

Δεν θα ρωτήσω βέβαια, όλα αυτά τα χρόνια τι έκανε η Χλωροφίλλη... Πώς από έντυπο που υποστήριζε Σταύρο Κόντο (μέχρι και τα ΔΤ του Κόντου τα έβαζε ως...τοπικά νέα!) έγινε Δύναμη Πολιτών (Θανάση Μάλλιο); Δεοντολογία ή πολιτική κωλοτούμπα;

Δεν θα ρωτήσω βέβαια τι ανάλογες κωλοτούμπες έκαναν τα άλλα δύο τοπικά έντυπα (που είχα την τιμή να με φιλοξενήσουν στο παρελθόν): το Επιτέλους του γνωστού βαζελοΔεξιού Γιώργου Λιόση και ο Δημοτικός Διάλογος του Γεράσιμου (οικοδομώ άρα υπάρχω) Έρτσου.

Πώς γίνεται να ΜΗΝ τουμπάρει η γραμμή της εφημερίδας όταν καταφθάνουν πληρωμένες καταχωρίσεις;

Αυτό βέβαια, το έχω δει και με ΤΑ ΝΕΑ!

όταν ρώτησα έναν από τους εκεί αρχισυντάκτες
"γιατί δημοσιεύεις κείμενα υπέρ των φίλτρων για τον καθαρισμό του νερού;"...
μου ψέλισε κάτι μεταξύ εφημερίδας που βάζει όλες τις απόψεις και ...διαφημιστικών εσόδων...

"Γ΄ερασιτεχνική διαπλοκή" δεν είναι μόνο τα έντυπα στη Νέα Φιλαδέλφεια αλλά και ...τα πιο δημοφιλή έντυπα της χώρας...

Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός αυτών των γραμμών...Να ανακαλύψουμε εν έτει 2010 ότι υπάρχει διαπλοκή πένας και τσέπης.

Το ζητούμενο σήμερα είναι ...να απαντήσουμε τούτο:

γιατί γράφουμε;

τι εστί Δημοσιογραφία;

γιατί δεν μας διαβάζει ο κόσμος;


Υπάρχει µια σχολή δηµοσιογράφων-συγγραφέων, που ξεκινά µε τους µεγάλους, τον Μπαλζάκ και τον Ζολά, και συνεχίζεται µε τον Χέµινγουεϊ, τον Σιµενόν, τον Κέσελ, τον Μέιλερ, τον Στάινµπεκ και τον Τοµ Γουλφ. Ολοι τους ασχολήθηκαν µε τα µεγάλα και τα µικρά γεγονότα, τους άνδρες και τις γυναίκες, το αίµα, το σεξ και τη βία. Ο Χέµινγουεϊ έλεγε ότι έπρεπε να σταµατήσει κάποια στιγµή τη δηµοσιογραφία γιατί υπήρχε κίνδυνος να χάσει τον “χυµό” του.

Αυτά με τους μεγάλους...

Με τους πιο μικρούς τι γίνεται;

Ποιο αόρατο χέρι υπαγορεύει την θεματολογία του Πρετεντέρη ή του Τσίμα;

Τι τσιγκλάει τον Μάργαρη να γράψει κάτι ανατρεπτικό ή κάτι συντηρητικό;

Ποια είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από την πένα;

Υποτέλεια σκέψης;

Μνήμες και πολιτική μυωπία;

Ή μήπως εν τέλει...το μαντρί και ο τσοπάνος με την γκλίτσα...υπαγορεύουν στον Λιόση, στον Έρτσο, στον Πρετεντέρη, στον Μάλλιο τι θα γράψουν, πώς θα το γράψουν και πότε θα το γράψουν;

Ποιος είναι όμως ο Αληθινός Τσοπάνος; Και...η γκλίτσα είναι πραγματική ή εικονική;

Γιάννης - Datura - Ζαμπετάκης

No comments: