Monday, 18 October 2010

brothers in Arms




καλημέρα ιστολογιάκι :)
από την μία, η χαρά μου είναι μεγάλη που σώθηκαν οι 33 μεταλλωρύχοι που βρίσκονταν παγιδευμένοι στα έγκατα της γης, 600 μέτρα κάτω από έδαφος από τις.... 5 Αυγούστου, ημέρα κατάρρευσης του ορυχείου εξόρυξης χαλκού.

και από την άλλη ...λυπάμαι που δεν θα μάθουμε τίποτα από αυτό το ατύχημα που λίγο έλειψε να γίνει πολύνεκρο δυστύχημα...

θα γίνει και αυτή η διάσωση ένα άλλοθι για ακόμα πιο ... περιβαλλοντικά τυφλές και πραγματικά απάνθρωπες τεχνικές εκμετάλλευσης των Ανθρώπων και της Γης...

θα έπρεπε να ξέρουμε by now...ότι

1. η ρύπανση δεν γνωρίζει σύνορα...

2. όλο το νερό της Χιλής είναι Ι.Χ.

και

3.
Η πρώτη στις εξαγωγές βωξίτη εταιρεία προσφέρει ...διακοπές στους 33 διασωθέντες...

το καλύτερο σχετικό κείμενο για την εκμετάλλευση των Ανθρώπων στη Χιλή το διάβασα χθες στην Κ.Ε.

του
Παπαδόπουλου Τετράδη

Οι απεγκλωβισμένοι μεταλλωρύχοι και η ιστορία τους είναι μια ευκαιρία να δει η κοινωνία τον εαυτό της στον καθρέφτη. Να διαπιστώσει για χιλιοστή φορά ότι οι άνθρωποι δεν χρησιμεύουν στον εαυτό τους αν πλάθονται για κουλουράκια. Αλλά για σίδερα.

Οι άνθρωποι δεν χρησιμεύουν στην κοινωνία τους αν προστατεύονται. Αλλά αν κινδυνεύουν. Οι άνθρωποι δεν δένονται μεταξύ τους με δεσμούς φιλίας, που είναι η πιο στενή σχέση ασφάλειας και ζεστασιάς, μέσα από την ανεμελιά. Αλλά μέσα από τη δοκιμασία. Οι άνθρωποι δεν απελευθερώνονται με την προστασία. Αλλά με την εγκατάλειψη.

Οι μεταλλωρύχοι της Χιλής βγήκαν από τα έγκατα της γης και μέσα στις αγκαλιές και τα δάκρυα των δικών τους ανθρώπων μπορούσε να δει κανείς τι άλλο τους κρατούσε ζωντανούς, γενναίους και αποφασισμένους:

Γυναίκες με μισοκούρελα και παιδιά ξυπόλητα και γριές και γέροι απεριποίητοι και φτωχοί. Πραγματικά φτωχοί. Αυτή η φτώχεια ήταν η περιουσία τους η ανεκτίμητη. Αυτή η φτώχεια ήταν ο πλούτος τους όλος. Που δεν μπορούσε να τον εξαγοράσει ο πλούτος του κόσμου όλου. Αυτό είχαν, και τη ζωή τους. Τίποτε άλλο; Την περηφάνια τους. Γι' αυτό που είναι.

Οι κάμερες συνόδευαν τους τελευταίους, που έφευγαν από τους μαχαλοκαταυλισμούς, με κάτι σακαράκες από τα διαλυτήρια αυτοκινήτων. Κάτι σκηνές από χαρτί φτιαγμένες. Με στρώματα τρυπημένα, και για σκεπάσματα κουρέλια ρούχων, πολύχρωμα, σαν την απροσποίητη χαρά, που έχουν οι άνθρωποι στις Ανδεις.

Αυτή ήταν η περιουσία των τριάντα τριών μεταλλωρύχων της πιο άγριας ερήμου σ' αυτό τον πλανήτη. Της Ατακάμα. Γι' αυτή και για τις ζωές τους λαχταρώντας επέζησαν. Γιατί ζωή χωρίς την αγκαλιά της αγαπητικιάς και της γυναίκας, του φίλου, του πατέρα και της μάνας, της κόρης, του γιου κι αυτών που αγαπάς, είναι ζωή σε φτώχεια τρισχειρότερη.

Φτώχεια για μια ανθρωπότητα που έχει εμπρός της τη ζωή να της θυμίζει πού είν' ο δρόμος. Κι αυτή, ανέμελη, σαν καλομαθημένη ανήλικη να ξεπουλάει τον εαυτό της για δυο χαρτονομίσματα ακόμα. Και δυο ακόμα. Και δυο ακόμα. Μέχρι πορνείας.


===================


Υ.Γ.



και η "ζωή" από σήμερα συνεχίζεται κανονικά στα μεταλλεία της Χιλής και στο ... Chuquicamata










These mist covered mountains
Are a home now for me
But my home is the lowlands
And always will be
Some day you'll return to
Your valleys and your farms
And you'll no longer burn
To be brothers in arm

Through these fields of destruction
Baptism of fire
I've watched all your suffering
As the battles raged higher
And though they did hurt me so bad
In the fear and alarm
You did not desert me
My brothers in arms

There's so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones

Now the sun's gone to hell
And the moon's riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die
But it's written in the starlight
And every line on your palm
We're fools to make war
On our brothers in arms

2 comments:

DDS said...

Μπράβο Γιάννη Ζαμπετάκη. Για την επιλογή του κειμένου, την φωτογραφία (τρομερή)και φυσικά το τραγούδι!
Think globally, act locally!

Yannis Zabetakis said...

thanx DDS :)