Wednesday, 8 September 2010

όλα μπερδεύονται γλυκά...στα χρόνια του Περγαντά...































Η ικανοποίηση της προσφοράς στα κοινά καθρεπτίζεται στο πρόσωπό του

================================================
========================================
==============================
ιστολογιάκι μου,

όταν όλα μπερδεύονται τόσο γλυκά, το εξασθενές χρώμιο με τον Κλέαρχο Περγαντά, ο καρκίνος με την αναισθησία του κράτους, το νερό και το ...καρότο...τότε δεν έχουμε και πολλά ακόμα να πούμε...

ας το ρίξουμε στη μουσική και ας αφήσουμε τους αρχισυντάκτες να ψάχνονται μέχρι τις 3.10.2010 όταν θα μιλήσουμε από την Μυτιλήνη για τον Ασωπό και τα επινικελιωμένα τρόφιμα-βολβούς από Ασωπό...

διότι η Χημεία, όπως λέει και ο Μπαμπάς, δεν είναι Τσελεμεντές...

μήπως όμως οι πολιτικοί μας είναι απλά κακέκτυπα της Χρύσας Παραδείση?

μήπως?
============



Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει
τα φώτα ανάψανε δειλά
δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει
κι όλα μπερδεύονται γλυκά.

Κι εγώ μες στα δικά σου μάτια
πώς βρήκα πάλι τη ρωγμή
και πέφτω με την ίδια ζάλη
την ίδια τρέλα και ορμή;

Δεν είναι πως σε περιμένω
και βρίσκω τρόπο για να ζω
μα κάπου εδώ είν’ αφημένο
ό,τι απόμεινε μισό.

Με φτάνουν τα μικρά σου νέα
με πολιορκούν από παντού
μοιάζει η ζωή σου να ’ναι ωραία
κι η καρδιά σου να ’ναι αλλού.

Κι εγώ μ’ αυτή την απορία
που μήνες τώρα κουβαλώ
για ποια κρυμμένη αρμονία
εσύ είσαι εκεί κι εγώ εδώ.

Δεν είναι πως σε περιμένω
και βρίσκω τρόπο για να ζω
μα κάπου εδώ είν’ αφημένο
ό,τι απόμεινε μισό.

Ο δρόμος φαίνεται μπροστά μου
να ξετυλίγεται ανοιχτός
εγώ ανοίγω τα φτερά μου
μα ειν’ ο ορίζοντας θολός.

Όσο κι αν μου ’λεγες μωρό μου
«εσύ ’σαι πλάσμα φωτεινό»
εγώ είμαι εδώ χωρίς το φως μου
και φως μου εσύ δεν είσαι εδώ.

Δεν ξέρω πια να περιμένω
κι ας βρίσκω τρόπο για να ζω
μα κάπου εδώ είν’ αφημένο
εκείνο το άλλο σου μισό.

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει
τα φώτα ανάψανε δειλά
δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει
κι όλα μπερδεύονται γλυκά.

No comments: