Tuesday, 1 June 2010

Η οικονομική πολιτική του πόνου





Ποια είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ακόμη εύθραυστη οικονομική μας ανάκαμψη; Οι κίνδυνοι αφθονούν φυσικά. Αλλά αυτόν που προσωπικά θεωρώ πιο απειλητικό είναι η διάδοση μιας καταστροφικής ιδέας: η άποψη ότι τώρα, χωρίς ακόμη να έχουμε συμπληρώσει έναν χρόνο από τη στιγμή που ξεκίνησε μια ασθενής ανάκαμψη από τη χειρότερη ύφεση που γνωρίσαμε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι η ώρα που οι διαμορφωτές της πολιτικής θα σταματήσουν να βοηθούν τους ανέργους και θα αρχίσουν να προκαλούν πόνο στην κοινωνία.


[η συνέχεια εδώ]

-------------------------


και τώρα δες κι αυτό ιστολογιάκι μου...


1. Η κρίση μέσα από μια ιστορία

Το 2008 θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά που ο κόσμος σε παγκόσμιο επίπεδο έπρεπε να αντιμετωπίσει μια κρίση. Μια κρίση που ξεκίνησε από μερικές τράπεζες στις ΗΠΑ και σε λίγες εβδομάδες εξαπλώθηκε παντού. Η ιστορία απολυμένων εργαζομένων έρχεται να φωτίσει διαφορετικές πλευρές αυτής της κρίσης. Κάθε τέτοια ιστορία έχει την αξία της. Μια τέτοια ιστορία είναι και αυτή του Μάρκου Καμίνη που εργαζόταν ως αναλυτής μετοχών στην εταιρεία Standard & Poors για επτά χρόνια. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα κατάφερε να τριπλασιάσει το μισθό του πριν απολυθεί. Ο λόγος της απόλυσής του σχετίζεται με όσα είδαμε στο κεφάλαιο 4.2.1 στο σημείο που εξετάστηκε το θέμα της έλλειψης προκαταρκτικής πληροφόρησης. Ο Μάρκος Καμίνης προσπάθησε να ενημερώσει τους προϊσταμένους για έναν επερχόμενο κίνδυνο αλλά αντί να εισακουσθεί και να ελεγχθεί ο κίνδυνος, η τύχη του ήταν εκείνη της απόλυσης. Σύμφωνα με την αναφορά του προς τα στελέχη της Standard & Poors, « οι περισσότεροι συνάδελφοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Δεν παρακολουθούσαν όλες τις εταιρείες και τις μετοχές που τους είχαν ανατεθεί και οι αναφορές τους δεν ήταν πλήρεις». Αυτή η προχειρότητα είναι μία...

[η συνέχεια εδώ]



No comments: