Tuesday, 15 June 2010

15.6.1994...15.6.2010...Μάνο μας λείπεις...



έχω εδώ και πεντέξι χρόνια μια κόντρα με τον μπαμπά μου...
εκείνος είναι με τον Μίκη...
εγώ με τον Μάνο...

Στην κόντρα αυτή, υπάρχουν αριστουργήματα...κι από τους δύο αλλά ο Μάνος ήταν και είναι Αξεπέραστος...στο χιούμορ, στην πραγματική πρωτοτυπία και στην αληθινή Επαναστατικότητα!
πέρα από κραυγές και οδοφράγματα...

Ο Μάνος ήταν ένας Μεγάλος Επαναστάτης και σήμερα...16 χρόνια από τον θάνατό του...μας λείπει πιο πολύ από ποτέ...

2 comments:

eirini katsa said...

Δεκαέξι χρόνια χωρίς το Μάνο Χατζηδάκι και είναι πάλι τα δικά του λόγια που ταιριάζουν καλύτερα για να περιγράψουν την προσωπικότητα και το έργο του:

«Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια. Δεν είναι το τραγούδι μου μονόφωνη αρτηρία ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ' απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες...».

Ο μεγάλος καλλιτέχνης αποκαλεί τον εαυτό του «φιλελεύθερο αστό» και η στάση του προς πρόσωπα και καταστάσεις τον τοποθετεί πάνω από οποιοδήποτε στενόμυαλο χαρακτηρισμό.
«Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα» γράφει ο ίδιος.

fantasy said...

Μαζί σου και εγώ. Η συναυλία του στο Θέατρο Δάσους θα μου μείνει αξέχαστη κι ας είμασταν και από έξω, αραχτοί κάτω από τα πεύκα.