
με τον Σπύρο τον Κουβέλη του Π(Θ)ΑΣΟΚ...
δεν τα πάω καλά!
αλλά πολύ τον γουστάρω!
για το σοβαρό ύφος του και το κενό του περιεχόμενο!
ευτυχώς όμως τον έχουν πάρει και άλλοι χαμπάρι...
Υ.Γ. να δω τι θα κάνει ο Σπύρος σχετικά με Λάρκο και Μεσσαπία
How can we separate our food from our environment? The environment provides us with food, water, air.In a polluted environment [Asopos, Koroneia] it is simply impossible to have drinking water or produce safe food. In this blog, let's share thoughts on the relationship of "environment & food". Having@the background the 25.8.2007 fire in Styra, Evia that burnt 80,000 sq metres... A similar fire in the same place in 23.7.07 killed two pilots...



=========================================================
23 Ιουλίου 2007, Στύρα Eυβοίας , πτώση Canadair, νεκροί ο σμηναγός Δημήτρης Στοϊλίδης και ο Γιάννης Χατζούδης…
25 Αυγούστου 2007, ολοκληρωτική πυρκαγιά σε όλο το Δήμο Στυρέων, 80.000 στρέμματα…στάχτη!
αρχές Σεπτέμβρη 2007, έρχεται στα Στύρα ο ΚΚ Jr...με το θλιμένο ύφος και το ...jacket εκστρατείας...μοιράζει τριχίλιαρα...
απoρία μου...
αν σου καεί μια ελιά...για να πάρεις καινούργια ρίζα χρειάζεσαι κάπου €20 και μετά πρέπει να περιμένεις κάπου 7-8 χρόνια για να μεγαλώσει το δέντρο να κάνει καρπό και λάδι...
πώς €3000 φτάνουν για 100 ελιές???
αλλά ο σοφός Λαός των Στύρων είναι ευκολόπιστοι Αρβανίτες...
το 2004 η Δεξιά - ΝΔ πήρε κάπου 1450 κουκιά στο Δήμο Στυρέων ενώ το 2007 μετά το χαμό των πιλότων και το ολικό κάψιμο ...1450!!!
23 Ιουλίου 2008, ένας χρόνος χωρίς τον Γιάννη και τον Δημήτρη…μόνο οι εθελοντές πυροσβέστες στα Στύρα θυμίζουν ότι δεν ήταν τελείως αδικοχαμένοι οι πιλότοι μας!
Άνοιξη 2009, οι κατά τόπου ΟΤΑ της Ευβοίας με ενορχηστρωτή την Περιφέρεια…ζητούν πίσω τα τριχίλιαρα…πολλοί Στουραΐτες σε δύσκολη οικονομική θέση…η Δεξιά δείχνει το πρόσωπό της…
22 Ιουλίου 2009, Κριεζά Ευβοίας, κάπου 20km πιο βόρεια από το σημείο πτώσης των πιλότων…νέα φωτιά…
Ξημερώματα 23ης Ιουλίου 2009…δύο χρόνια από το χαμό των πιλότων…τίποτα δεν έχει μείνει από τη φωτιά…μόνο η μνήμη τους…


Συνεργάστηκαν:
Ιωάννα Αρβανίτη, Κατερίνα Καραντάκη,
Μαρία Μάγειρα, Παναγιώτα Χονδρού
Ορεινό είναι το βόρειο τμήμα του δήμου Μεσσαπίων, που φτάνει ως το Αιγαίο Πέλαγος, σχηματίζοντας πολλές πανέμορφες παραλίες κι ανάμεσα σ' αυτές η πιο μαγευτική είναι η γνωστή παραλία του Λιμνιώνα. Για να φτάσει κανείς μέχρι εκεί, πρέπει να περάσει από τη "Ράχη" (που έχει υψόμετρο μεγαλύτερο των 1000 μ.) και να κατηφορίσει στην Αγια-Σοφιά, ένα μικρό χωριό που ζει κυρίως απ' την κτηνοτροφία και απέχει από τα Ψαχνά περίπου 30 χιλιόμετρα.
Οι πανύψηλες βουνοπλαγιές καλύπτονται από ελατόδασος κι ανάμεσά τους ρεματιές γεμάτες πλατάνια, πηγές, άγρια βλάστηση και άγρια πανίδα, που θα έπρεπε να προστατεύεται αυστηρά. Είναι ένας από τους λίγους παρθένους τόπους που μας έχουν απομείνει κι αυτόν επέλεξε η εταιρία ΛΑΡΚΟ να ρουφήξει το μεδούλι του, το σιδηρονικέλιο, με ανυπολόγιστες στο εξής συνέπειες, πέρα από τις ήδη οφθαλμοφανείς.
Με τρομακτική λαιμαργία, η εταιρεία επεκτείνει τα εργοτάξιά της γύρω από τη "Ράχη". Πρώτα στη θέση "Βρυσάκι" κι ύστερα στη "Φτερίτσα" και στο "Πλατάνι". Και σκοπεύει να συνεχίσει και παραπέρα, βάσει προγραμματισμού, εξαφανίζοντας ολόκληρα βουνά, στερεύοντας τις πηγές, καταστρέφοντας το οικοσύστημα, μέχρι και τη θάλασσα του Λιμνιώνα βάφοντας κόκκινη! Παρουσιάζουμε την κατάσταση όπως έχει, με στοιχεία από επίσημα έγγραφα και με ακριβείς πληροφορίες που μας έδωσε υπεύθυνα ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου "Ο Λιμνιώνας" κ. Γιάννης Λεοντής, που είναι Πρόεδρος του νεοσύστατου "Περιβαλλοντικού Συλλόγου Μεσσαπίων". Επισκεφτήκαμε την περιοχή μαζί με τον κ. Λεοντή και τον κ. Βασίλη Κίσσα (έφορο στο Δ.Σ. του Περιβαλλοντικού Συλλόγου) μια Κυριακή του Απρίλη...
Η εφημερίδα "Εξουσία" ασχολήθηκε εκτενώς με το πρόβλημα στις 27 και 28 Νοεμβρίου 1998, κάνοντας λόγο για "κρανίου τόπο" και "βομβαρδισμένο τοπίο". Στα δημοσιεύματα της εφημερίδας αναφέρεται ότι από το 1997, που άρχισαν οι εξορύξεις της ΛΑΡΚΟ στην περιοχή της Αγίας Σοφίας, άρχισε και η καταστροφή. Αποψίλωση δασών και παραμόρφωση του τοπίου, πρώτα και κύρια. Καταστροφή του υδροφόρου ορίζοντα, έτσι που στέρεψαν και πηγές. Εξάπλωση της σκόνης του μεταλλεύματος σε απόσταση χιλιομέτρων. Καταστροφή ακόμα και του θαλάσσιου οικοσυστήματος του Λιμνιώνα από το κοκκινόχωμα που καταλήγει εκεί μέσω χειμάρρων. Καταστροφή του οδοστρώματος από τη διέλευση των βαρέων οχημάτων και μόνιμος κίνδυνος από τις συχνές κατολισθήσεις...
Καταγγελία προς την Εισαγγελία υπέβαλε ο Πολιτιστικός - Οικολογικός Σύλλογος Αγίας Σοφίας "Ο Λιμνιώνας" (21/30-12-99), όπου περιγράφονται αναλυτικά οι αυθαιρεσίες της ΛΑΡΚΟ Α.Ε. και τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει οι δραστηριότητές της στην περιοχή.
Καταγγέλλεται η διάνοιξη παρακαμπτηρίου δρόμου από τη "Ράχη" ως τη "Γερακοφωλιά", μήκους 5,5 χλμ., που έγινε χωρίς μελέτη της ΔΥΔΚ, ούτε έγινε επίβλεψη ή παραλαβή του. Επίσης, η μεταφορά επιφανειακών κοιτασμάτων από τη θέση "Πλατάνι" γίνεται χωρίς νόμιμη άδεια. Κατόπιν πιέσεων, η εταιρεία αναγκάστηκε να υποβάλει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Μ.Π.Ε.) για την εκμετάλλευση 380 στρεμμάτων στο "Πλατάνι", η οποία όμως δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά προβλήματα του περιβάλλοντος. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες του τότε Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίας Σοφίας προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του νομού (328/8-7-98) και 642/11-12-98) και του Αγροτικού Συνεταιρισμού (41/21-11-98), αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Με απόφασή του, ο Δ/ντής Δασών Ευβοίας (3243/2-11-98) παραχώρησε στη ΛΑΡΚΟ 875 στρέμματα δημόσιας δασικής έκτασης - ένα ολόκληρο βουνό μεταξύ "Ξεροβουνίου", "Ράχης" και "Λιθαρόστρουγγας". Το Δασαρχείο Χαλκίδας ενέκρινε (12-11-98) την εκμετάλλευση της περιοχής από τη ΛΑΡΚΟ και της επέτρεψε την υλοτόμηση, αν και το ίδιο Δασαρχείο είχε εκδώσει Απαγορευτική Διάταξη (4049/4-11-97) μέχρι το έτος 2007 ακόμα και για τη βοσκή αιγών στο συγκεκριμένο ελατόδασος, ώστε να προστατευθεί η φυσική του αναγέννηση. Έγιναν και νέες διαμαρτυρίες της Κοινότητας και του Συλλόγου Αγίας Σοφίας, χωρίς να ληφθούν υπόψη και πάλι. Παράλληλα, εγκρίθηκαν και νέες αιτήσεις της ΛΑΡΚΟ για ευρύτερη εκμετάλλευση της περιοχής.
Πέρα από τα προβλήματα που επισημάνθηκαν στα δημοσιεύματα της εφημερίδας "Εξουσία", η εταιρεία αναγκάζει τους κτηνοτρόφους να απομακρυνθούν από τους χώρους βοσκής, γίνεται εκβιαστική αγορά γης, το έργο της εξόρυξης συνεχίζεται χωρίς εγκαταστάσεις συγκράτησης αποβλήτων και φερτών υλικών, η χρήση εκρηκτικών είναι ανεξέλεγκτη ως προς τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, η διάνοιξη νέων δρόμων για περαιτέρω έρευνες καταστρέφει μεγάλες δασικές εκτάσεις και γενικά μια τεράστια έκταση υποβαθμίζεται, ενώ το επιχείρημα περί προσφοράς εργασίας αφορά κυρίως σε λαθρομετανάστες. Αυτά, εν ολίγοις κατήγγειλε ο Σύλλογος και ακόμα αναμένει την ευαισθητοποίηση των αρμοδίων Αρχών!
Το Τοπικό Συμβούλιο Αγίας Σοφίας συνεδρίασε εκτάκτως στις 20-10-2001 με θέμα τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των εργασιών της ΛΑΡΚΟ στο "Πλατάνι" και απέρριψε ομόφωνα τη Μ.Π.Ε. της εταιρείας, κρίνοντας ότι δεν προβλέπει αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων, ούτε μέτρα προστασίας λαμβάνει, αφού μάλιστα θεωρεί ότι δεν υπάρχουν προστατευόμενες εκτάσεις στην περιοχή. Τονίστηκαν, επίσης, και οι επιπτώσεις στην αισθητική του τοπίου και το πλήγμα που δέχεται ο τουρισμός, ο σημαντικότερος παράγοντας ανάπτυξης πλέον για τον τόπο μας, με επίκεντρο την παραλία του Λιμνιώνα.
Ο Δήμος Μεσσαπίων, όμως, είχε άλλη άποψη. Και με την υπ' αρ. 160/22-10-2001 απόφασή του έκανε αποδεκτή τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων της Εταιρείας Γ.Μ.Μ. Α.Ε. ΛΑΡΚΟ κατά πλειοψηφία (23-2).
Ο κ. Γιάννης Λεοντής μας κατατόπισε για όλα όσα αφορούν στις δραστηριότητες της ΛΑΡΚΟ στην περιοχή - όσα τουλάχιστον γνωρίζει ο ίδιος με βεβαιότητα. Η αγωνία του είναι μεγάλη για το μέλλον αυτού του τόπου που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του. Βλέπει με πόνο να χάνεται όλη εκείνη η ομορφιά που ζούσε στα παιδικά του χρόνια, κι ας ήταν δύσκολα χρόνια. Αλλά είναι μεγάλος και ο αγώνας του και η πίστη του στη δύναμη των απλών ανθρώπων, όταν είναι συσπειρωμένοι και παλεύουν για ένα αγαθό σκοπό, βάζοντας στην άκρη τα ατομικά συμφέροντα...
Πρώτος μας σταθμός ήταν η θέση "Βρυσάκι", που είναι γνωστή και ως "Αγιος Ιερεμίας" λόγω ενός ξωκκλησιού που υπάρχει εκεί. Πρόκειται για ένα οροπέδιο μεγάλης έκτασης, σε υψόμετρο περίπου 900 μ. Σ' αυτή τη θέση άρχισε από χρόνια εξορύξεις η ΛΑΡΚΟ, αλλοιώνοντας το τοπίο. Μας πληροφόρησε ο κ. Λεοντής ότι αυτή ακριβώς η θέση είχε επιλεγεί και προταθεί από το Δήμο Μεσσαπίων για τη δημιουργία ενός Δασικού Χωριού. που θα ήταν, ό,τι καλύτερο. Δυστυχώς, ο Δήμος Μεσσαπίων πρέπει να ξεχάσει το Δασικό Χωριό, όσο είναι παρούσα η ΛΑΡΚΟ στην περιοχή.
Κι όπως μάθαμε, σκοπεύει να είναι παρούσα για περισσότερο από 50 χρόνια! Σκεφτείτε και τι θα έχει αφήσει πίσω της, αν πετύχει το σκοπό της...
Φτάσαμε ύστερα στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, στη "Ράχη", πάνω από 1000 μ. υψόμετρο. Βρεθήκαμε ξαφνικά μέσα σε ένα σύννεφο, μια πυκνή ομίχλη που άρχιζε από εκεί και κάλυπτε τα πάντα μέχρι την Αγία Σοφία και το Λιμνιώνα. Δε μας βοήθησε και πολύ στη φωτογράφιση αυτή η κατά τα άλλα ποιητική ομίχλη.
Μετά τη "Ράχη", ο δρόμος χωρίζεται. Δεξιά είναι ο νόμιμος νομαρχιακός δρόμος και αριστερά ο παράνομος νέος δρόμος που έχει ανοίξει η ΛΑΡΚΟ, η παράκαμψη προς Λιμνιώνα. Έχοντας τοποθετήσει στο σημείο αυτό δική της πινακίδα η εταιρεία, πληροφορεί με "βέλος" ότι ο δεξιά δρόμος οδηγεί στο... ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ ΛΑΡΚΟ. Απορήσαμε γι' αυτή την πρωτοβουλία της ΛΑΡΚΟ, αλλά μας έλυσε την απορία ο κ. Λεοντής, εξηγώντας μας ότι η "δωρεά" του νέου δρόμου έγινε εκ του πονηρού. Η εταιρεία ήθελε να κάνει εξόρυξη μεταλλεύματος στη "Φτερίτσα" και στο "Πλατάνι", δίπλα στο νομαρχιακό δρόμο, αλλά ο νόμος απαγορεύει τις εξορυκτικές εργασίες σε απόσταση μικρότερη των 300 μέτρων από το δρόμο. Έτσι... άλλαξε ο δρόμος προς Λιμνιώνα και ο νομαρχιακός δρόμος έγινε... δρόμος της ΛΑΡΚΟ, με δική της απόφαση...
Η εκμετάλλευση στη "Φτερίτσα" γίνεται χωρίς μελέτη και συνεπώς είναι παράνομη. Όλα αυτά, παρατηρεί ο κ. Λεοντής, μπορεί να φαίνονται απίστευτα, αλλά είναι η πραγματικότητα. Προχωρώντας και παρακάτω, προς το "Πλατάνι", μέσα στην ομίχλη, πρόβαλε μια λίμνη που δημιουργήθηκε από το κενό που άφησαν εκεί οι εξορύξεις.
Λίμνη με δηλητηριώδη νερά βέβαια, που περιέχει βαρέα μέταλλα και μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα. Ανοιχτές πληγές στην ομορφότερη περιοχή μεταξύ "Ράχης" και Αγίας Σοφίας. Και κατεβήκαμε ύστερα λίγο πιο χαμηλά, στην πηγή του "Πλατανιού". Κάποτε, όλοι οι προσκυνητές που πήγαιναν στο πανηγύρι του Αϊ-Γιάννη στα Κατούνια, εκεί σταματούσαν, να φάνε μια μπουκιά και να δροσιστούν με το κρύο νερό της πηγής. Σήμερα δεν πατάει ψυχή εκεί, ούτε οι τσομπάνηδες που πότιζαν τα ζωντανά τους. Η ΛΑΡΚΟ κατάργησε το Πλατάνι και την ευλογημένη Πηγή του.
Ίσα που στάζει το νερό το χειμώνα, κι αυτό δεν πίνεται. Η κύρια ροή της πηγής στέρεψε, χάριν των συμφερόντων της εταιρείας. Η ζωή σβήνει. Ο πλάτανος, που έχει ηλικία πολλών αιώνων, που έδωσε το όνομά του σ' αυτή την τοποθεσία, σύντροφος πιστός της πηγής, θα σβήσει κι αυτός άδικα, μέσα στον εφιάλτη. Το νιώθαμε αυτό όσο βρισκόμασταν εκεί. Μιλούσε ο τόπος και τον ακούγαμε. Ένας πόνος ακουγόταν. Κι ο κ. Λεοντής μας έλεγε κι αυτός τον πόνο του, που σίγουρα ήταν ακόμη μεγαλύτερος απ' το δικό μας... "Έχουν τώρα βάλει στόχο το βουνό με το μεγάλο ελατόδασος, 2.300 στρέμματα! Όπου καταστρέφουν, ούτε καν μια στοιχειώδη δεντροφύτευση δεν κάνουν, αν και έχουν αυστηρή υποχρέωση. Κι ο Λιμνιώνας θα καταστραφεί εντελώς, αν συνεχίσουν με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει μελέτη του Δήμου Μεσσαπίων για έργα αποστράγγισης, η οποία δεν ενεργοποιείται. Για τη ρύπανση της θάλασσας επενέβη και το Λιμεναρχείο, υπάρχουν στοιχεία, έφτασε το θέμα στον εισαγγελέα και τον ανακριτή, στοιχειοθετήθηκαν κατηγορίες, ήδη από το 2000. Τίποτα δεν έχει γίνει!".
------------------------------------------------
και μερικές απορίες μου...
1. ποιος ήταν δήμαρχος το 2001;
2. από τα μέσα της δεκαετίας του 90, τι έκαναν για όλα αυτά τα εγκλήματα οι άρχοντες, Δήμαρχοι, Σύμβουλοι, Νομάρχες κλπ;
3. η λίμνη στο Πλατάνι...τι βαρέα μέταλλα περιέχει...;
4. το πάρτι στη Λάρκο ...τι σχέση έχει με τα περιβαλλοντικά εγκλήματα;
5. πόσα ψέματα μπορείτε να βρείτε σε αυτή τη σελίδα που γράφει για το Σύστημα Διαχείρισης Περιβάλλοντος (Environmental Management System) της Λάρκο;


Η ΠΟΛΙΣ
Είπες. «Θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα.
Μιά πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μιά καταδίκη είναι γραφτή.
κ' ειν' η καρδιά μου - σαν νεκρός - θαμένη.
Ο νούς μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα ».
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλη αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις -
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη την χάλασες.




Η Τραγωδία του Ασωπού: Για να μην κοιμηθούμε ήσυχοι απόψε
· Γεωγραφικά αναφερόμαστε στην ευρύτερη περιοχή που αποτελεί το φυσικό όριο μεταξύ νομού Αττικής και νομού Βοιωτίας, την περιοχή διασχίζει ο Ασωπός ποταμός και ειδικά εκεί που συναντά την εθνική οδό, στα Οινόφυτα και το Σχηματάρι.
· Το 1969, με βασιλικό διάταγμα, ο Ασωπός ποταμός χαρακτηρίζεται αποδέκτης επεξεργασμένων βιομηχανικών λυμάτων και η παραΑσώπια νότια Βοιωτία αρχίζει να δέχεται ρυπογόνες βιομηχανίες που φεύγουν απ’ την Αττική.
· Χωρίς κανένα χωροταξικό σχεδιασμό και καμία υποδομή, μεγάλες βιομηχανίες κάθε είδους και όχλησης όπως μεταλλουργίες, χημικών, τροφίμων, βαφεία-φινιριστήρια, κ.α. «απορρίπτονται ατάκτως» στην περιοχή Οινοφύτων-Σχηματαρίου και ανακατεύονται με σπίτια, χωράφια και αγροτικούς δρόμους. Η περιοχή μέχρι και σήμερα δεν είναι θεσμοθετημένη ως Βιομηχανική αν και λειτουργούν εκατοντάδες εργοστάσια!
· Το 1979 με διανομαρχιακή απόφαση καθορίζονται οι προδιαγραφές των επεξεργασμένων λυμάτων που θα απορρίπτονται στον Ασωπό, χωρίς όμως να δημιουργείται ελεγκτικός μηχανισμός για την αυστηρή τήρηση τους. Οι προδιαγραφές αυτές είναι σήμερα ξεπερασμένες και σε αντίθεση με τους ισχύοντες νεότερους νόμους. Παράδειγμα το Ολικό Χρώμιο για το οποίο η διανομαρχιακή βάζει όριο τα 2200μg/l όταν ο σημερινός ποιοτικός στόχος είναι τα 50μgr/lt!
· Μέχρι και τον Αύγουστο του 2007 ο κρατικός ελεγκτικός μηχανισμός παραμένει υποτυπώδης και ανεπαρκής στην συγκεκριμένη περιοχή ενώ οι βιομηχανίες απορρίπτουν ανεξέλεγκτα στον Ασωπό ποταμό αλλά και σε παλιά πηγάδια τα ανεπεξέργαστα τοξικά τους λύματα. Είναι χαρακτηριστικό πως στην Νομαρχία Βοιωτίας για την αδειοδότηση και τον έλεγχο λειτουργίας του συνόλου της βιομηχανικής δραστηριότητας απασχολούνται δύο υπάλληλοι (!) με έδρα την Λιβαδειά και χωρίς αυτοκίνητο.
· Στην περιοχή δεν υπάρχει κανένας κρατικός σχεδιασμός και καμία διαχείριση των παραγόμενων ειδικών στερεών βιομηχανικών αποβλήτων τα οποία «εξαφανίζονται» σε ρέματα, παράνομες χωματερές, νταμάρια …ή στα Λιόσια. Είναι συνηθισμένη η πρακτική ο Δήμος να συλλέγει αδιακρίτως μαζί με τα αστικού τύπου σκουπίδια των εργοστασίων και κάποια «λίγα» τοξικά μετατρέποντας έτσι όλη την μάζα των σκουπιδιών σε μικτά επιμολυσμένα! Σε πολλές περιπτώσεις οι βιομηχανίες απαλλάσσονται από τα σκουπίδια τους καίγοντας τα μέσα σε μεγάλους λάκκους στην πίσω αυλή του εργοστασίου.
· Όμοια συμβαίνουν και στους ειδικούς τοξικούς αέριους ρύπους που εκατοντάδες φουγάρα απελευθερώνουν καθημερινά, γύρω απ’ τους οικισμούς Οινοφύτων-Σχηματαρίου χωρίς να υπάρχει κανένας μηχανισμός καταγραφής και ελέγχου.
· Μέχρι και το 2004 οι αναλύσεις στο πόσιμο νερό των Οινοφύτων περιορίζονταν σε μικροβιολογικούς και τυπικούς χημικούς μόνον ελέγχους σαν να μην υπήρχαν εργοστάσια στην περιοχή.
· Για πρώτη φορά σε αναλύσεις του ΓΧΚ του Νοεμβρίου 2004 ανιχνεύθηκε ολικό χρώμιου, σε υπέρβαση μάλιστα της παραμετρικής τιμής 50μgr/lt, στο αντλούμενο απ’ τον υπόγειο ορίζοντα νερό για ανθρώπινη κατανάλωση στα Οινόφυτα. Παράλληλα το νερό φάνηκε επιβαρημένο με μόλυβδο, νιτρικά, και χλωριόντα.
· Το μόνο μέτρο που ελήφθη από τις συναρμόδιες αρχές ήταν η «εξαφάνιση δια της αραιώσεως». Σε μια πρωτοφανή εφαρμογή του απόλυτου παραλογισμού ανακατεύαμε νερά ακατάλληλα ως προς ένα ρύπο με νερά ακατάλληλα ως προς άλλο ρύπο ώστε ο μέσος όρος στην βρύση να είναι εντός των νομοθετημένων ορίων. Σύμφωνα με επίσημα έγγραφα «…διαπιστώθηκε ότι οι συγκεντρώσεις των τιμών των νιτρικών ιόντων, του χρωμίου και των χλωριόντων ήταν σε υπέρβαση όταν δείγμα ήταν από κάθε γεώτρηση χωριστά, ενώ σε συνδυασμό και των τριών γεωτρήσεων ήταν εντός των ορίων της ισχύουσας νομοθεσίας…»
· Καμία επανορθωτική ενέργεια, καμία έρευνα για την προέλευση ή τον χαρακτηρισμό του χρωμίου (εξασθενές-τρισθενές) και καμία έρευνα για την σχέση της ρύπανσης των υπογείων υδάτων με την τοπική βιομηχανική δραστηριότητα. Αντίθετα από τα μέσα του 2005 μέχρι και το 2007 σταμάτησε η παρακολούθηση της ποιότητας του πόσιμου νερού με διακοπή των αναλύσεων.
· Παράλληλα άρχιζε δειλά η κινητοποίηση των πολιτών, συλλόγων γονέων κλπ οι οποίοι προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να ανοίξουν το θέμα αλλά χωρίς συγκεκριμένο αποτέλεσμα από πλευράς αντίδρασης του κρατικού μηχανισμού. Την περίοδο αυτή αρχίζει η ενημέρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αναφορές και καταγγελίες πολιτών αλλά και επερωτήσεις ευρωβουλευτών
· Καθοριστικής σημασίας πριν και κατά την περίοδο αυτή υπήρξε η δράση του χημικού Θανάση Παντελόγλου ο οποίος εργάστηκε και εργάζεται αφιλοκερδώς και ακούραστα για την ενημέρωση και αφύπνιση των πολιτών. Είναι ο ιδρυτής του ΙΤΑΠ και έχει ξεναγήσει από τις αρχές της δεκαετίας πολλά σχολεία στον Ασωπό ποταμό. Οι απόψεις του και οι γνώσεις που διέσπειρε στην τοπική κοινωνία και τα ΜΜΕ αποτέλεσαν το απαραίτητο υπόβαθρο για την αποκάλυψη και το ξέσπασμα του σκανδάλου το 2007.
· Το 2007 αρχίζουν και πάλι οι αναλύσεις από το ΓΧΚ με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί κατόπιν ασφυκτικών πιέσεων πολιτών στις 8-8-2007 πως το 95% του ολικού χρωμίου που ανιχνεύονταν στο ενιαίο υδροφόρο ορίζοντα και στις βρύσες, ήταν το καρκινογόνο-μεταλλαξιογόνο εξασθενές χρώμιο για το οποίο δεν υπάρχουν ασφαλή όρια έκθεσης και είναι αποκλειστικά ανθρωπογεννούς βιομηχανικής προέλευσης (υπάρχει εξαιρετικά σπάνια ελεύθερο στην φύση).
· Η ίδια ουσία ανιχνεύθηκε, όπως ήταν επόμενο, στις περιοχές Ωρωπός, Χαλκούτσι, Συκάμινο, Σχηματάρι(αρδευτικό νερό), Δήλεσι, Αυλίδα, Τανάγρα, Ασωπία, Θήβα λόγω του ενιαίου κοινού υδροφόρου ορίζοντα είτε και λόγω επιπρόσθετων τοπικών απορρίψεων τοξικών (πχ Αυλίδα Ευβοίας). Οι συγκεντρώσεις ποικίλουν από 10μgr/lt ως 330μ/lt.
· Η αντίδραση της πολιτείας υπήρξε τουλάχιστον «αφελής». Ταύτισε τον δείκτη «ολικό χρώμιο» με την ουσία «εξασθενές χρώμιο» και αυθαίρετα καθόρισε όριο ασφαλείας για το εξασθενές αυτό του ολικού: 50μgr/lt. Όπου είμαστε κάτω από αυτό το νούμερο το νερό χαρακτηρίζεται απ’ την πολιτεία απόλυτα ασφαλές σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και την τρέχουσα επιστημονική γνώση.
· ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΑΡΧΙΚΑ ΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ: ΔΕΝ εφαρμόστηκε η ΥΑ ΗΠ 13588-725-2006 άρθρα 12 και 13 που θέλει την Περιφέρεια να αποτιμά την κατάσταση, να εντοπίζει τους ρυπαντές, να περιορίζει-εξαλείφει την ρύπανση και να προστατεύει με έκτακτα μέτρα τον πληθυσμό. Όλα τα παραπάνω υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης ώστε να διευκολύνονται χρονικά οι διαδικασίες.
· Δεν εφαρμόστηκε η KYA Y2-2600-01 για την Ποιότητα του Νερού Ανθρώπινης Κατανάλωσης η οποία διαπνέεται απ’ την αρχή της πρόληψης αφού προστατεύει τον πληθυσμό από όχι μόνο από βέβαιο αλλά και από «ενδεχόμενο» κίνδυνο. Σύμφωνα με την ΚΥΑ (άρθρο 4, παρ. 1) το νερό ανθρώπινης κατανάλωσης είναι υγιεινό και καθαρό όχι μόνον όταν είναι εντός των ορίων αλλά και εφόσον «…είναι απαλλαγμένο μικροοργανισμών και παρασίτων και οποιονδήποτε ουσιών σε αριθμούς και συγκεντρώσεις, που αποτελούν ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΚΙΝΔΥΝΟ για την ανθρώπινη υγεία». Μάλιστα κατά το άρθρο 8, παρ. 3 ακόμη και εντός ορίων να είναι ένα νερό αν αποτελεί ενδεχόμενο κίνδυνο τότε «…απαγορεύεται και διακόπτεται ή περιορίζεται η χρήση του».
· ΔΕΝ υπήρξε συστηματική, υπεύθυνη, διεισδυτική και αποτελεσματική πληροφόρηση των πολιτών ώστε να αποφύγουν την χρήση τέτοιου νερού. Η Δημοτική Αρχή των Οινοφύτων περιορίστηκε σε μια υποτονική ενημέρωση και το μοίρασμα σε εκατόν πενήντα περίπου ανθρώπους μια μικρής ανακοίνωσης στην οποία το νερό χαρακτηρίσθηκε «μη πόσιμο» με ψήφισμα(!) του δημοτικού συμβουλίου, κρατώντας έτσι τους αρμόδιους της νομαρχίας και των υπουργείων μακριά. Μοναδική παρηγοριά, μερίδα των ΜΜΕ, με πρωτοπόρο τον ΣΚΑΪ και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που κράτησαν το πρόβλημα στην πρώτη γραμμή ακόμη και την περίοδο των καταστροφικών καλοκαιρινών πυρκαγιών και των εθνικών εκλογών του 2007.
· ΔΕΝ διακόπηκε η παροχή του τοξινωμένου νερού στα δίκτυα για την προστασία της δημόσιας υγείας. Ο Δήμος Οινοφύτων ελέγχεται γι’ αυτήν την μη διακοπή παροχής και απαντά πως δεν διέκοψε την παροχή του ρυπασμένου νερού «..λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία οι οποίοι θα προέκυπταν από τυχόν διακοπή της παροχής, αλλά και τα σοβαρά προβλήματα που θα προκαλούσε σε άλλες οικιακές χρήσεις και στην ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ».
· ΔΕΝ υπήρξαν δράσεις για την προστασία των άμεσα εκτεθειμένων εργαζομένων στην πηγή της ρύπανσης: μέσα στα εργοστάσια.
· ΔΕΝ διατάχθηκε τοξικολογική έρευνα - ιατρικές εξετάσεις στους επί χρόνια εκτιθέμενους στο εξασθενές χρώμιο και στα άλλα βαρέα μέταλλα. Σύμφωνα όμως με το αρχείο αδειών ταφής της ενορίας του Αγίου Σπυρίδωνα Οινοφύτων υπάρχει μια ανησυχητική αύξηση της εμφάνισης του καρκίνου ως αιτία θανάτου από το 1988 ως το 2005.
· ΔΕΝ υπήρξαν δράσεις για την χαρτογράφηση και αποτίμηση του προβλήματος σε σχέση με τα βιομηχανικά παραγόμενα τρόφιμα στην περιοχή μας από βιομηχανίες τροφίμων που χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα το τοξινωμένο νερό για την παραγωγή των προϊόντων τους που στέλνουν στην Ελληνική και διεθνή αγορά.
· ΔΕΝ αποτιμήθηκε από την πολιτεία η επίπτωση στις καλλιέργειες (τοξινωμένο ποτιστικό νερό) και την κτηνοτροφική παραγωγή (κρέας-γάλα κλπ).
Η περίπτωση της «τραγωδίας του Ασωπού»: Μια κρίση χωρίς διαχείριση.
Το «κόκκινο φως» είχε ανάψει από το 2000. Η «τοξικολογία των καταπινόμενων βαρέων μετάλλων» και φορέα τους «το πόσιμο νερό» έδινε την βάση ανησυχίας. Το 2000, βγήκα ανοιχτά, με δημόσιες τοπικές διαλέξεις, και μίλησα στον κόσμο λέγοντας ότι: «Πίνοντας τέτοιο νερό κινδυνεύει η Υγεία σας και ειδικότερα η ζωή των παιδιών σας»! Ήμουν ένας, αλλά γρήγορα γίναμε 3-4 ευαισθητοποιημένοι. Έσπαγε «η τοπική Ομερτά». Ζητούσαμε: Οι τοπικοί Ο.Τ..Α, σαν «παραγωγοί του πόσιμου νερού» να ενημερώνουν, ως όφειλαν, τους καταναλωτές, και για την «χημική σύνθεση» του διανεμομένου νερού σε μια τόσο καταπονημένη περιοχή.
Καταφέραμε να οργανώσουμε την δουλειά μας γύρω από μια Μ.Κ.Ο, το ονομάσαμε Ινστιτούτο Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού «Ι.Τ.Α.Π» στα Οινόφυτα και ριχτήκαμε στην εθελοντική δουλειά: να μελετάμε και να μιλάμε στον κόσμο. Να ξεθάβουμε πληροφορίες και δεδομένα, καταχωνιασμένα για «το τοπικό περιβάλλον» και να γυρνάμε σπίτι- σπίτι , γειτονία-γειτονιά , σε συγκεντρώσεις «φίλων για έναν καφέ» για να ξεπεράσουμε την «απόλυτη επιφυλακτικότητα των ντόπιων». Παρουσιάζαμε τα επιχειρήματα και τα νέα δεδομένα (από επιμελώς αποκρυμμένες και εξαφανισμένες μελέτες τις περιοχής). Ανοίγαμε το θέμα τις ποιότητας του πόσιμου τοπικού νερού. Το συνδέσαμε με την ρύπανση στο ποτάμι. Τεκμηριώσαμε μελετητικά τις παρανομίες, με την διαχείριση και τελική τύχη των ειδικών τοξικών στερεών βιομηχανικών αποβλήτων. Παρουσιαστήκαμε σε συνέδρια, ημερίδες και κάναμε ειδικές εκδόσεις. Αρχίσαμε να αρθρογραφούμε στον τοπικό τύπο και να απευθυνόμαστε στα μέσα μαζικής επικοινωνίας (Μ.Μ.Ε), παρουσιάζοντας την αδιαφορία των αρμόδιων για την χρονίζουσα κρίση της ρύπανσης και «την αδειοδοτημένη αυθαιρεσία λειτουργίας των τοπικών εργοστασίων». Ακολουθούσαμε βασανιστική αλλά αναγκαία πολύχρονη διαδικασία «αγώνα για το ξέθαμα του θέματος και την περιβαλλοντική προστασία στις περιοχές». Πολλοί μιλούσαν για «απουσία του κράτους». Όμως επιβεβαιώσαμε πολλαπλά την ενεργή μονόπαντη παρουσία του και τον προστατευτικό ρόλο του υπέρ των ρυπαντών μας.Το βλαχο-management αυτό, τις χρονίζουσας κρίσης του τοπικού περιβάλλοντος, ήταν αιτία διασποράς συνεπειών στο χώρο. Στα ζητήματα που αντιπαλεύαμε, τα λεφτά ήταν πολλά και τα συμφέροντα οργανωμένα, διαπλεκόμενα και μεγάλα. Άρα: υπήρχε μεν διαχείριση της κρίσης αλλά με διαχρονικό-διακομματικό αποκλειστικό στόχο-προσανατολισμό την διαιώνιση των συμφερόντων των ισχυρών ρυπαντών. Τέτοια ήταν π.χ. η προσπάθεια ιδιωτικής τράπεζας, να ανοίξει σε νέες παρθένες- καθαρές περιοχές της Ταναγραίας Γης, με κυβερνητική έγκριση και χρηματοδότηση, «ιδιωτικό βιομηχανικό πάρκο» για να φέρει άλλες 300 βιομηχανίες που θα αποχέτευαν και αυτές τελικά στον Ασωπό-Ευβοϊκό!
Ο κόσμος των Οινόφυτων-Σχηματαρίου έχει πια πονηρευτεί. Παρακολουθεί, φωτογραγίζει, καταγγέλει. Συμμαχίες με τον κόσμο από τα Ωροποχώρια της Αττικής έχουν ωριμάσει. Είναι πλέον εφικτό να αντιμετωπίζονται με υπέρ-τοπικές ενέργειες, οι επιπρόσθετες νέες επιθετικές ενέργειες. Τα πρώτα αποτελέσματα των δικαστικών προσφύγων που ο κόσμος πραγματοποίησε για τις αδικίες που μας έκαναν άρχισαν να δίνουν καρπούς, ενθαρρύνοντας την παραπέρα κινητοποίησή του. Ενδεικτικές νίκες μας είναι οι αποφάσεις του Ιουνίου 2007 του τριμελούς πρωτοδικείου Θήβας με 18 κατηγορούμενες βιομηχανίες που καταδικάστηκαν και κατ’ έφεση στις ίδιες ποινές με την απόφαση του Εφετείου Αθηνών 24 και 27-3-2008 με αρ, αποφ. 2265Α και 2391 του 2008 και η 923/2008 Μονομελούς πρωτοδικείου Θήβας 16-7-2008 για ασφαλιστικά μέτρα για το πόσιμο νερό ΕΚΠΟΙΖΩ εναντίον Δήμου Οινοφύτων.
Το 2007 όμως ήταν το καθοριστικό σημείο: η 7η Αυγούστου του 2007 όταν συνειδητοποιήθηκε η Τραγωδία, ως προς τις συνέπειες πάνω στην ζωή, 200.000 ανθρώπων. Η διαμάχη με την εξουσία, για την «ποιότητα –καταλληλότητα του ποσίμου νερού» στον Δήμο Οινόφυτων συνεχίζονταν με ιδιαίτερης έντασης αντιπαραθέσεις «σε λαϊκές συνελεύσεις», όλο το εξάμηνο του 2007. Είχαμε αρχίσει να ζητάμε πλέον «ειδικές αναλύσεις» για να βρεθεί με τι είδη ακριβώς «βαρέων μετάλλων» είχε ρυπανθεί ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας! (Αυτό το στοιχείο, ακριβώς απόφευγαν να τεκμηριώσουν. Αυτό όμως θα μας έδινε διασύνδεση με τοπικές διαδικασίες βιομηχανικής παραγωγής και αυθαίρετη ρυπαντική δράση, συγκεκριμένων πλέον εργοστασίων. Πιέζοντας, με χίλιους δυο τρόπους, τελικά καταφέραμε, σαν ΙΤΑΠ και κόσμος, την τοπική εξουσία ΟΤΑ, να παραγγείλλει επίσημη εξέταση του «κοκτέιλ χημικών» που ονόμαζαν «πόσιμο Νερό» ,για το είδος των βαρέων μετάλλων που μας πότιζαν! Στις 7-8-2007 ο αντιδήμαρχος Οινοφύτων, με πρωτοβουλία του, κοινοποίησε τα σχετικά επίσημα αποτελέσματα. Το εξασθενές χρώμιο , το ολικό χρώμιο. ο μόλυβδος, τα νιτρικά , τα χλωριούχα, και αργότερα το αρσενικό ,το νικέλιο ήταν παρόντα. Σε συγκεντρώσεις πέρα από τις παραμετρικές τιμές! Αυτά μας τοξίνοναν. Αυτά μας συντομεύουν την ζωή. Τότε ήταν, που ο αγώνας για την επιβίωση άρχισε με συνείδηση και πρόσθετη γνώση, πιο γενικευμένα στις περιοχές. Ο κοινός τοξινομένος υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας (από Αυλίδα του νομού Εύβοιας, ως το Ύπατο-Τανάγρα, Σχηματάρι και Οινόφυτα νομού Βοιωτίας, και μέχρι την Αυλώνα και τον Ωρωπό της Αν. Αττικής) ήταν ο κοινός παρανομαστής που όριζε το μέλλον μας.
Η«χρόνια τοξίνωση» έπρεπε να σταματήσει. Οι υπαρκτοί νόμοι έπρεπε να εφαρμοστούν (π.χ. ΗΠ 13588 /725/ Μάρτιος 2006.Φ.Ε.Κ. 383 Β/28-3-2006 όπως και Η.Π. 24944/1159/ Ιούνιος 2006 , ΦΕΚ 791 Β 30-6-2006 είτε την ΚΥΑ 26857/553/88 ΦΕΚ 196Β και το Π.Δ. 51/2007 για την προστασία των υδάτων). Απευθυνθήκαμε στην εξουσία, την κυβέρνηση, το κράτος, την Ε.Ε. Άμεσα μπήκε αίτημα για αντικατάσταση των τρόπων υδροδότησης των περιοχών με καθαρό εγγυημένο νερό, από κεντρικό διυλιστήριο, που θα λειτουργεί υπό κρατική εποπτεία και έλεγχο .Ένα δεύτερο αίτημα ήταν η αιματολογική-τοξικολογική εξέταση του κόσμου και η κάλυψη τους, με ατομικές οδηγίες προστασίας της υγείας του. Παράλληλα ζητήσαμε την διασφάλιση από το κράτος, για την άμεση διακοπή τις ρύπανσης του ποταμιού και του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα, και άμεση υπαγωγή των τοξικών επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων υπό ποιοτικό και ποσοτικό έλεγχο παραγωγής , διακίνησης και τελικής τύχης τους.
Mέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές (Ιούνιος 2009) δεν έχει υλοποιηθεί ουδεμία ουσιαστική αλλαγή στο πεδίο και στις παραμέτρους του περιβάλλοντος μας. Δεν έχει γίνει ουδεμία ενέργεια για την προστασία της δημόσιας υγείας. Καταγράφουμε κάθε μέρα και νέους καρκίνους σε συντοπίτες μας και φωνάζουμε τα αιτήματα μας στην άφαντη πολιτεία μας. Δεν ξέρουμε πως θα πάνε τα πράγματα. Δυο πράγματα ξέρουμε μόνον, που αφορούν εμάς : Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε, μέχρι να έρθει και η σειρά μας! Θα τους κάνουμε συνεχώς, όσο υπάρχουμε, την «μη λύση» του προβλήματος ακριβότερη από την λύση του.
======================
περισσότερα από κοντά την Δευτέρα στα Ψαχνά Ευβοίας...
και το νου σας! μην ψαρώνετε με τα δήθεν πρόστιμα που πέφτουν στις επιχειρήσεις-ρυπαντές...ακούστε αυτό το τραγουδάκι...και χαλαρώστε...
το πραγματικό κόστος απορρύπανσης όλου του υδροφόρου ορίζοντα Βοιωτίας, Αττικής και Ευβοίας...[κατά την αρχή ο Ρυπαίνων Πληρώνει, Polluter Pays the Cost, PPC] δεν μπορεί να είναι λιγότερο από πολλά δις ευρώ...
το γιατί το εξηγώ εδώ...
Secondly, the judges of this country need to start applying the EU principle of polluter pays. In Italy, Felice Casson, now a member of the Italian senate, became famous because of the high fines that were levied when he was the top prosecutor in the trial of directors from Enichem and Montedison. The case was centred on an environmental disaster and the death of 157 workers due to PVC production in an industrial district of Venice, in 2005. The fines, following the polluter-pays principle, totalled 500 million euros.
In the Asopos region, cancer now kills 38 percent of the people in the town of Oinofita. In Maliakos, all the fish are dead for this year.
And yet with fines of a few thousands euros, polluters will never pay the real cost of their damage. They will just pay the fine and continue to pollute the environment and food chain.
Greece needs its own Felice Casson.
μάνι
μάνι
μάνι
must be funny [for my D!]


Τετάρτη 8/7/09 στην παραλία της Αρτάκης (Ιχθυόσκαλα) ώρα 8.30μ.μ.
* Ντούρου Σοφία, νομαρχιακή σύμβουλος Εύβοιας
* Γρηγοριάδης Γρηγόρης, χημικός-μηχανικός μέλος του Τ.Ε.Ε.
* Φραντζής Γιώργος, χημικός στην ΕΑΒ
* Ξένος Βαγγέλης, επιτροπή αγώνα για τη μόλυνση Ασωπού
* Τζαβάρας Γιάννης επιτροπή αγώνα Αυλίδας
Καλούμε το λαό να βγάλει τα συμπεράσματά του για τις πολιτικές ευθύνες εκείνων που καλύπτουν την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου με στόχο την ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία. Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, οι παραγωγοί του πλούτου έχουν δικαίωμα για καθαρό περιβάλλον, για ποιότητα ζωής, για ζωή με δικαιώματα...Αμέτρητοι τόνοι τοξικά απόβλητα είναι κατά σωρούς πεταμένα -και συνεχίζουν να πετιούνται- σε πευκόφυτους λόφους και υψώματα γύρω από τον κάμπο της Μεσσαπίας, απειλώντας άμεσα ή έμμεσα την υγεία και τη ζωή των ανυποψίαστων κατοίκων.
Πρόκειται για στερεά απόβλητα από την επεξεργασία αλουμινίου, τα οποία προέρχονται από τις ένοχες "βιομηχανίες του Ασωπού". Σε πρώτο στάδιο, μεταφέρονται και αποθηκεύονται σε κάποιες "εγκαταστάσεις" βορειοανατολικά της Ν. Αρτάκης. Σε δεύτερο στάδιο, το άκρως επικίνδυνο και δη καρκινογόνο υλικό παραλαμβάνεται από ορισμένα -προφανώς μισθωμένα- φορτηγά και διασκορπίζεται περιφερειακά στην πεδιάδα της Μεσσαπίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στις περιοχές της Τριάδας και του Σταυρού και σε επιλεγμένες θέσεις, δίπλα και μέσα σε ρέματα, κατά μήκος δρόμων που έχουν διανοιχτεί για την εξυπηρέτηση των οχημάτων της ΛΑΡΚΟ.
Τα συγκεκριμένα τοξικά υλικά, που είναι πεταμένα άλλοτε χύμα και άλλοτε μέσα σε τεράστια πλαστικά τσουβάλια, έχουν χρώμα γκρίζο ως επί το πλείστον και από απόσταση μοιάζουν με συνηθισμένα μπάζα. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, έχουν σκοπίμως επικαλυφτεί και από διάφορα απορρίμματα, κοπριές, πριονίδια και ποικίλα άλλα άχρηστα υλικά, ώστε να μην κινούν υποψίες στους περαστικούς, που ούτως ή άλλως είναι -δυστυχώς- κατά μεγάλο ποσοστό συμφιλιωμένοι με την εικόνα των σκουπιδιών στο δάσος.
Η ύψιστη επικινδυνότητα των αποβλήτων αυτών επιβεβαιώθηκε ήδη και από τη Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, ύστερα από εξέταση δείγματος, στο οποίο το Γενικό Χημείο του Κράτους εντόπισε βαρέα μέταλλα και συγκεκριμένα κάδμιο, νικέλιο, αργίλιο και χρώμιο.
Εξασθενές χρώμιο και άλλα επικίνδυνα στοιχεία ανιχνεύτηκαν πρόσφατα και στον υδροφόρο ορίζοντα. Σύμφωνα με τις αναλύσεις δείγματος που έγιναν στις 5/5/09 για λογαριασμό του Δήμου Μεσσαπίων, ανιχνεύθηκε εξασθενές χρώμιο στο νερό πολλών πηγαδιών, με υψηλότερα ποσοστά στις θέσεις Βουλγαρίνα και Κουλουριάδα Ψαχνών (32μg/L και 30,4μg/L αντίστοιχα) και στην περιοχή της Τριάδας (13,4μg/L). Οι τελευταίες δε μετρήσεις, που διενέργησε στις 19/5/09 το Πανεπιστήμιο Αθηνών για λογαριασμό της Νομαρχίας Ευβοίας, έδειξαν, επίσης, ότι τα δείγματα νερού που λήφθηκαν από την πηγή-βρύση της Εκκλησίας του Κοντοδεσποτίου και από γεώτρηση της οικίας Καράκωστα στη Δάφνη περιέχουν εξασθενές χρώμιο σε ποσότητα 18μg/L και 15μg/L αντίστοιχα. Κι όλα αυτά όταν κάθε ποσότητα εξασθενούς χρωμίου μεγαλύτερη του μηδενός κρίνεται σαφώς επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας.
Η μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα της Μεσσαπίας μπορεί βεβαίως να οφείλεται και σε άλλους παράγοντες, όπως είναι για παράδειγμα η ακατάσχετη εξορυκτική δραστηριότητα της ΛΑΡΚΟ και η αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, αλλά τα τοξικά απόβλητα που κατά τα τελευταία χρόνια συσσωρεύονται στα υψώματα γύρω από την πεδιάδα είναι αναμφίβολα η κύρια αιτία της αλματώδους επιδείνωσης της κατάστασης.
Τα βαρέα μέταλλα των τοξικών αποβλήτων δηλητηριάζουν ολόκληρο το οικοσύστημα της περιοχής, τη γη, το νερό, τον αέρα, και φυσικά το δηλητήριο μεταφέρεται στα κτηνοτροφικά και γεωργικά προϊόντα. Η επαφή μάλιστα με τα απόβλητα μπορεί να αποβεί μοιραία για τον άνθρωπο, γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουν οι κάτοικοι ότι κινδυνεύουν κι από ένα επιπόλαιο άγγιγμα ή ακόμη και από την εισπνοή αέρα που μεταφέρει τη σκόνη τους. Ενδεικτικό είναι ότι ακόμα και το φύλλωμα των πλησιέστερων δέντρων ξεραίνεται από τις αναθυμιάσεις τους και μόνο.
Φαίνεται, ωστόσο, ότι κανείς δεν συνειδητοποιεί τις τεράστιες διαστάσεις του προβλήματος, το οποίο απειλεί σήμερα τη Μεσσαπία με ολοκληρωτική περιβαλλοντική καταστροφή. Δεν εξηγείται αλλιώς ο εφησυχασμός και η αδράνεια των αρμοδίων. Δεν εξηγείται η ανοχή στη συνεχιζόμενη εγκληματική δράση των αυτουργών. Δεν εξηγείται ότι δεν έχει καν αρχίσει μια επιχείρηση αποκομιδής των ανά τα δάση και τις καναλιές διάσπαρτων σωρών των τοξικών. Δεν εξηγείται η τόση άγνοια και σιωπή των κατοίκων.
Τίποτε δεν εξηγείται μέσα σε τούτο τον τοξικό εφιάλτη που ζει ήδη η Μεσσαπία και την οδηγεί πλέον, με μαθηματική ακρίβεια και ανεπιστρεπτί, στο μαρασμό και το θάνατο…
------------------------
---------------
------------------------
izabet's comment
σε μια χώρα που δεν ξέρει τι να κάνει τα σκουπίδια της... [βλ. φωτό παρακάτω]...θα υπάρξουν πολλές ακόμα Μεσσαπίες και πολλοί Ασωποί...φευ...
Υ.Γ. [του izabet...κι επειδή εμείς και τα παιδιά μας είμαστε ο Κόσμος όλος...ας θυμηθούμε και το τραγούδι με το οποίο χαιρετίσαμε μόλις τώρα...τον Michael Jackson, ένα μουσικό-θρύλο...με τον οποίο μεγάλωσα...και η μουσική του ας μας δίνει δύναμη για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας!
it's true...we can make a better day...just you and me...