stardust

μια από τις στήλες που είναι must κάθε Πέμπτη με καφέ στον Ιανό είναι το stardust στην Athens Voice...

ο Γιώργος γράφει σήμερα για τους ...Σκορπιούς...
------------------------------------------------
-------------------------------------
---------------------------

Όταν εργάζεσαι σκληρά για να αποκτήσεις οτιδήποτε επαγγελματικά και τρως τα μούτρα σου ή σου κλείνουν την πόρτα κατά πρόσωπο, ε, δεν είναι απίθανο να χάσεις το κουράγιο σου και να αρχίσεις να αναρωτιέσαι πού κάνεις λάθος. Και ξαφνικά μια πόρτα ανοίγει και σκέφτεσαι: επιτέλους τα κατάφερα... Κάποιος κατάλαβε την αξία μου… Έτσι μπορεί να γίνει, αλλά μην ξεχνιέσαι. Ακόμα κι όταν κοιμάσαι, έχε το ένα μάτι ανοιχτό. Τα αφεντικά, ο κόσμος, τα γούστα αλλάζουν σε χρόνο ρεκόρ. Θυμάσαι πώς κατέληξε ο πανίσχυρος δημοφιλής Καίσαρας;
Υ.Γ. Προμοτάρησε το επαγγελματικό ειδικό σου βάρος και προσπάθησε να μη διασταυρώνεις το ξίφος σου με όλους εκείνους που νιώθουν ότι η ορμητικότητά σου τους απειλεί.

------------------
--------------------------
----------------------------------

και μετά σου λένε να μην πιστεύεις στα ζώδια!

με τέτοιο Υ.Γ., ο stardust είχε στο μυαλό του όσα έγιναν από τότε και πέρα ? ? ?

ας κλείσουμε μουσικά...

ότι φτιάχνω
κι ότι χάλασα...
βουτιά από ψηλά
σε μολυβένια θάλασσα...




Βουτιά από ψηλά

Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης
Μουσική: Παναγιώτης Κατσιμάνης
Πρώτη εκτέλεση: Ενδελέχεια

Ο δρόμος μας,τυφλός της πιάτσας παραπαίδι.
Τα όνειρα υπόσχεση ρουφιάνου θυρωρού.
Στα τάστα της κιθάρας οργή που περισσεύει
σα φόνος που σχεδιάστηκε στη σκέψη ενός μωρου.

Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα,
βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα.

Τα λόγια,χαρτζιλίκι από μισθό της πείνας
που ωμά καταναλώθηκε χωρίς ανταμοιβή.
Τα μάτια σου,προάστιο χαμένο της Αθήνας,
που κυνηγά τη φήμη του σε ό,τι κι αν συμβεί.

Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα,
βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα.

Η δύναμη που ξέπεσε και έγινε κατάρα.
Η φήμη που απλώθηκε και έγινε λοιμός.
Η πίκρα πως κατάγεται απ'τη δική μας φάρα
μας έπεισε και έγινε αφέντης τιμωρός