του Βοτανικού ο Μάγκας

"Του Βοτανικού το δάγκα, το "δικό μας" το παιδί
Στ' ΟΑΚΑ, στη Λεωφόρο, πια κανείς δε θα τον δει"...

Το σκάνδαλο με την χρησικτησία του γηπέδου "του Παναθηναϊκού" στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, είναι πλέον γνωστό σε όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Μία έκταση η χρήση της οποίας παραχωρήθηκε, αλλά δεν εκχωρήθηκε, από το Δήμο Αθηναίων τη δεκαετία του '20 στον Παναθηναϊκό για την ανάπτυξη αθλητικών δραστηριοτήτων των δημοτών, κατέληξε περιουσιακό στοιχείο Ανωνύμου Εταιρίας.

Ο δε Παναθηναϊκός όλα αυτά τα χρόνια, απέκτησε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων ελληνικών ομάδων και κυρίως έναντι του Ολυμπιακού. Τη στιγμή που αυτός πλήρωνε ένα συμβολικό ποσό για τη χρήση του γηπέδου (το οποίο ποσό η χούντα, που ήταν... Ολυμπιακή σύμφωνα με κάποια... πράσινα μυαλά, το 1972 το μετέτρεψε σε δωρεάν), ο Ολυμπιακός πλήρωνε στο Δημόσιο το 60% των εισπράξεων από τους αγώνες (εκείνη την εποχή ήταν το βασικό έσοδο μίας ομάδας). Εύκολα καταλαβαίνουν όλοι λοιπόν, ότι στην ουσία το Κράτος επιδοτούσε τον Παναθηναϊκό, που παρ' όλα αυτά εξακολουθούσε να παίζει το ρόλο κομπάρσου στο πρωτάθλημα, με πρωταγωνιστή τον αιώνιο πρωταθλητή Ολυμπιακό.

Αυτό που μόλις τώρα αρχίζει να γίνεται γνωστό, αν και οι αποχρώσες ενδείξεις όπως λένε κι οι νομικοί προϋπήρχαν, είναι το μεγάλο σκάνδαλο με την κατασκευή του νεόυ γηπέδου στην περιοχή του Βοτανικού, το πράσινο... Ντραγκάο όπως το διαφημίζουν. Και δεν μιλάμε απλά για την ανταλλαγή έκτασης (Λεωφόρο) που δεν κατέχεις νόμιμα με άλλη (Βοτανικό), αλλά για τους αποικιακούς όρους τους οποίους επέβαλλε η οικογένεια Κάρινγκτον και αποδέχτηκε ο... Ολυμπιακός δήμαρχος των Αθηνών Νικήτας Κακλαμάνης.

Ο καλός αρθρογράφος της SportDay Διονύσης Ελευθεράτος σε δύο άρθρα του, επισημαίνει το εξωφρενικά επιχειρήματα που επιστράτευσε ο - δήθεν Ολυμπιακός και σαφέστα εξωνημένος - Νικήτας Κακλαμάνης προκειμένου να πείσει το Δημοτικό Συμβούλιο και του Αθηναίους δημότες για την "αναγκαιότητα" του έργου (με bold χαρακτήρες κίτρινου χρώματος, μαρκάρουμε τα σημεία - κλειδιά) :

"Φταίτε για όσα δεν... κάναμε!
SportDay / Ελευθεράτος Διονύσης
21/02/2008

Aς υποθέσουμε ότι έχετε ορισμένα δικαιώματα σε μια έκταση, την οποία κάποιος καταπατά. Αυτός ο «κάποιος» ισχυρίζεται πως του χρωστάτε... ευγνωμοσύνη: «Αφού μέχρι τώρα δεν σε άφησαν να χαρείς την έκταση, τι σε νοιάζει αν εγώ μπήκα και θα χτίσω; Αντε, τυχεράκια, θα σου φτιάξω και έναν χώρο με πράσινο να κάνεις τις βόλτες σου. Ετσι, για χάρη σου...».

Τι θα σκεφτόσασταν γι' αυτόν τον τύπο; Μάλλον ότι σας αντιμετωπίζει ως ιθαγενή. Φαλκιδεύει τα δικαιώματά σας δίνοντάς σας ένα καθρεφτάκι, με την προσδοκία ότι θα βλέπετε σε αυτό τον εαυτό σας και θα μονολογείτε: «Φτου σου, να μη βασκαθείς, τυχεράκια...». Ανάλογη προσδοκία φαίνεται πως τρέφει ο δήμαρχος Αθηναίων, Νικήτας Κακλαμάνης. Για να ευοδωθεί αυτή, για να πιστέψουν δηλαδή (πρωτίστως) οι κάτοικοι του Ελαιώνα και (κατ' επέκταση) οι υπόλοιποι Αθηναίοι πως συνιστά ευεργεσία η όλη ρύθμιση που αφορά το γήπεδο του Παναθηναϊκού και το εφεύρημα της «διπλής ανάπλασης», θα πρέπει οι «ιθαγενείς» να παραδοθούν στην αμνησία.

Το 1995 εκδόθηκε Προεδρικό Διάταγμα που χαρακτήριζε την περιοχή ως έκταση πρασίνου. Υποτίθεται ότι θα γίνονταν και τα αναγκαία έργα για την πολυσυζητημένη καλύτερη «ποιότητα ζωής». Τίποτε δεν έγινε. Κρίθηκε, μήπως, ανέφικτη η υλοποίηση του Διατάγματος, για κάποιους λόγους που ανιχνεύθηκαν εκ των υστέρων; Ουδείς ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Απλώς το όλο πράγμα αφέθηκε «στον πάγο». Στα χαρτιά. Γιατί άραγε; Καθένας μπορεί να κάνει τις εικασίες του…

Κάποια ημέρα, λοιπόν, οι κάτοικοι της περιοχής πληροφορήθηκαν ότι τα πράγματα άλλαξαν. Οτι τη θέση του τσιμέντου π.χ. της ΕΤΜΑ θα καταλάβει άλλο, νέο τσιμέντο. Οτι πρέπει να πουν κι «ευχαριστώ», αν δουν κάποια… ίχνη από το πράσινο που όριζε το Προεδρικό Διάταγμα του 1995. Οτι χρωστούν και δεύτερη… δόση ευγνωμοσύνης, επειδή θα γίνουν- επιτέλους- έργα υποδομής. Ολα αυτά υποτίθεται ότι τα χρωστούν στην επιχείρηση- «εμπορική πόλη» (διότι περί αυτού πρόκειται) που συγκροτείται με πυρήνα το γήπεδο. Συγγνώμη, αλλά γιατί θα πρέπει να δακρύσει από συγκίνηση κάποιος, στον οποίον υπόσχονται ότι θα «απολαύσει» αγρίως κουτσουρεμένο το πράσινο που δικαιούται, «κανονικά και με το νόμο», εδώ και 13 χρόνια; Ακόμη κι αν δεν έχει αντιληφθεί σε πόσο επαχθείς οικονομικά συμβάσεις είναι «αμπαλαρισμένα» τα όποια σχέδια περί κοινωφελών έργων (δρόμοι, αποχετεύσεις κ.λπ.), ή αν δεν τον ενδιαφέρει αυτό άμεσα, ποιο λόγο έχει να νιώθει ευεργετούμενος;

Προφανώς ο δήμαρχος πιστεύει ότι καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Στην (τελευταία) συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ο Νικήτας Κακλαμάνης ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίστηκε πως όσοι καταψήφισαν τη σύμβαση με την ΠΑΕ Παναθηναϊκός αρνούνται την «ανάπλαση», αλλά και την κατασκευή δρόμων και αποχετεύσεων! Είναι σαν να ακούτε κάποιον να λέει πως όποιος δεν επιθυμούσε τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα είναι εχθρός του μετρό. Απίστευτα είναι τα στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων. Οι δικές τους κυβερνήσεις φροντίζουν να μένουν ανεκπλήρωτα διάφορα -σοβαρά ή μη, επείγοντα ή όχι- «θα» και κατόπιν οι ίδιοι, ως υπουργοί ή δήμαρχοι, σου λένε: «Ούτως εχόντων των πραγμάτων δεχθείτε αγόγγυστα όλο το τωρινό… πακέτο, τις οικονομικές συμφωνίες που κάναμε με ανώνυμες εταιρείες και τις εκχωρήσεις δημοσίων εκτάσεων. Διαφορετικά θα σας πούμε ότι φταίτε ακόμη για τις αποχετεύσεις που εμείς δεν φτιάξαμε».

Καλό το παραμύθι, καλύτερο όμως είναι το άλλο: «ο Δήμος με τη νέα σύμβαση βγαίνει κερδισμένος». Σοβαρά; Θα το δούμε αύριο…".

Και συνεχίζει ο Δ. Ελευθεράτος :

"Ωστε κερδίζει ο δήμος, κ. Κακλαμάνη; Να δούμε...
SportDay / Ελευθεράτος Διονύσης
22/02/2008

Aντε, να «πάει στα κομμάτια». Να μην αξιώσουμε απάντηση στο ερώτημα: καλά, αφού μέχρι τώρα τα της κατασκευής του γηπέδου στον Ελαιώνα ήσαν «άψογα», πώς στην ευχή γίνεται να πανηγυρίζει ο δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης για τη νέα σύμβαση, χάρη στην οποία -όπως ο ίδιος διατείνεται- «ο δήμος είναι απόλυτα ωφελημένος»; Με την προηγούμενη σύμβαση, δηλαδή, πόσο «ωφελημένος» ήταν; Σχετικά, «όσο πατάει η γάτα» ή καθόλου;

Σαν να ακούμε ήδη υπεκφυγές του τύπου «ξέρετε, ο εχθρός το καλού είναι το καλύτερο» κ.λπ. Ας τις παρακάμψουμε, εστιάζοντας την προσοχή μας στον ισχυρισμό πως με τη νέα σύμβαση ο δήμος φαντάζει καλότυχος, σαν νικητής του «τζόκερ». Πού στηρίζεται ο εν λόγω ισχυρισμός; Πρωτίστως στο επιχείρημα ότι για την κατασκευή του γηπέδου πληρώνει η ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Μόνο που υφίσταται μία κρίσιμη «λεπτομέρεια». Πολύ… σεμνά και διακριτικά το διατύπωσε ο πρόεδρος της Εταιρείας Ειδικού Σκοπού, Θ. Μπεχράκης, στη συνέντευξη Τύπου της περασμένης Δευτέρας: «Ο Παναθηναϊκός δικαιούται να καταβάλλει ένα μειωμένο μίσθωμα για τα πρώτα 35 χρόνια». Δηλαδή να πληρώνει λιγότερα εξ όσων όφειλε να δώσει, από εισπράξεις εισιτηρίων, σουίτες κ.λπ. Ποιο είναι λοιπόν το σκόντο που αντιστοιχεί στην κομψότατη έκφραση «ένα μειωμένο μίσθωμα»;

Οιοσδήποτε διαβάζει τη νέα σύμβαση κάνοντας απλές αριθμητικές πράξεις διαπιστώνει ότι παραείναι τροφαντή η συνολική απαλλαγή. Ξεκινά από έκπτωση τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ για κάθε χρόνο της πρώτης πενταετίας και φθάνει στα επτά εκατομμύρια για κάθε έτος από το 31ο έως το 35ο: Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός εξοικονομεί έτσι 192,5 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή καμιά εκατοστή εκατομμύρια περισσότερα από όσα κοστίζει η κατασκευή του γηπέδου: εμείς τώρα πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτό είναι αφενός λογικό, αφετέρου «επωφελές» για τον δήμο;

Λέτε να ισχυριστεί κανείς ότι είναι… υπερβολικό να υπολογίζουμε εκπτώσεις που ναι μεν αυξάνονται συνεχώς, αλλά σε ορίζοντα 35 ετών; Μα εδώ ο ίδιος ο δήμαρχος, αναζητώντας «επιχειρήματα» που θα στηρίξουν το δόγμα «ωφελούμεθα», μας νουθετεί να ατενίζουμε το ακόμα πιο μακρινό μέλλον. Ευφραίνεται σκεπτόμενος ότι σε 49 χρόνια θα παραμείνει ως ανεκτίμητο «περιουσιακό στοιχείο» το γήπεδο. Οντως, έτσι… μοντέρνο και περιζήτητο που θα 'ναι, σίγουρα θα βοηθήσει τον δήμο να κάνει χρυσές δουλειές με τις ομάδες οι οποίες θα ερίζουν για αυτό. Την Αρσεναλ Βοτανικού, τη Γιουβέντους Ελαιώνα κ.λπ.

Αυτά ως προς τις απαλλαγές. Ως προς τις μίνιμουμ καταβολές; Με τη νέα σύμβαση η ΠΑΕ Παναθηναϊκός υποχρεούται να καταβάλλει ως εγγυημένο ελάχιστο ετήσιο μίσθωμα το… υπέρογκο ποσό των 50.000 ευρώ. Σε 37 έτη, κάτι λιγότερο από δύο εκατομμύρια ευρώ… Με τη νέα σύμβαση, επίσης, η ΠΑΕ αποκτά δικαιώματα χρήσεων και προσπορισμού σε έκταση 97 στρεμμάτων, η οποία είναι υπερδιπλάσια εκείνης που αντιστοιχεί στο «τμήμα γηπέδου»: σε επίσημα έγγραφα, όπως λόγου χάρη η σύμβαση του δήμου με τον Ερασιτέχνη ΠΑΟ, η εν λόγω ζώνη -τμήμα γηπέδου και περιβάλλων χώρος- προσδιοριζόταν στα 40 στρέμματα. Για ποιους λόγους γίνεται αυτή η τόσο σημαντική αύξηση; Απάντηση μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί. Ούτε, ομολογούμε, μπορούμε να εικάσουμε ποια μπορεί να είναι αυτή.

Αντιθέτως, είμαστε βέβαιοι ότι (οι ίδιες) τέσσερις λέξεις θα εκπορεύονταν από τα χείλη οιουδήποτε ιθύνοντος, του δήμου ή της ΠΑΕ, αν ρωτούσαμε γιατί η νέα σύμβαση κατήργησε τον διαγωνισμό, ως προϋπόθεση επιλογής επενδυτή-κατασκευαστή: «Για να μη χρονοτριβούμε». Ωραία, ας μη χρονοτριβήσουμε επί του παρόντος και εμείς (θα το κάνουμε άλλη φορά) με την παράμετρο της απευθείας ανάθεσης. Ούτε με τη διερεύνηση του κατά πόσο είναι δικαιολογημένη η αύξηση του υπολογιζόμενου κόστους κατασκευής του γηπέδου, από τα 82 εκατομμύρια ευρώ του 2006 στα 99,7 που ανακοίνωσε ο δήμαρχος προ ολίγων ημερών. Ας δούμε τι ακριβώς ξοδεύει σε αυτό το εγχείρημα ο -τόσο «ωφελημένος»- Δήμος Αθηναίων.

Ας θυμηθούμε κάποιες «λεπτομέρειες» που είτε τείνουν να ξεχαστούν είτε καλύπτονται από τα εκάστοτε «ταρατατζούμ». Ο δήμος μισθώνει στην ΠΑΕ εκτάσεις, τις οποίες αγόρασε από την Εθνική Τράπεζα. Αποπληρώνει το ποσό των 20,3 εκατομμυρίων ευρώ, στο οποίο προστίθενται 14 εκατ. ευρώ λόγω τόκων. Επιπροσθέτως ο δήμος θα καταβάλλει στον Ερασιτέχνη ΠΑΟ, βάσει Συμφωνητικού επικυρωμένου από το Δημοτικό Συμβούλιο τον Ιούλιο του 2007, τα εξής: από την απαρχή της μεταφοράς των τμημάτων του ΠΑΟ μέχρι την έναρξη της λειτουργίας του αθλητικού κέντρου στον Βοτανικό, 125.000 ευρώ ετησίως (ας υποτεθεί ότι αυτό αφορά τα δύο πρώτα έτη). Στη συνέχεια και για 35 χρόνια 600.000 ευρώ, ποσό που θα αναπροσαρμόζεται κατά 4,5% ετησίως. Η σούμα των 35 ετών είναι εντυπωσιακή: Ο δήμος θα δώσει στον Ερασιτέχνη σχεδόν πενήντα εκατομμύρια ευρώ.

Ολα αυτά, μάλιστα, μολονότι ο ίδιος ο Ν. Κακλαμάνης έχει πει ότι δεν υφίστανται δικαιώματα του Ερασιτέχνη στο γήπεδο της Λεωφόρου! Ε, αυτό πια αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία -πολιτική και εμπορική, ταυτοχρόνως: η δημοτική αρχή διαπραγματεύεται και συνάπτει συμφωνίες με γνώμονα ένα συγκεκριμένο «δούναι και λαβείν», αλλά ο δήμαρχος παραδέχεται ότι αυτό που λαμβάνει ο δήμος ως αντάλλαγμα, το γήπεδο της Λεωφόρου, είναι… δικό του!

Θαύμα…

Είπαμε, να δούμε και να χαρούμε νέα, σύγχρονα γήπεδα. Οχι όμως με κάθε τρόπο και κόστος. Εάν σημαίνει αυτό «πόλη ωφελημένη», τότε η δύσμοιρη η κοινή λογική είναι σίγουρα ξοφλημένη…"

Αν πιστέψουμε τα όσα καταγγέλει ο καλός δημοσιογράφος, τότε η κατασκευή του νέου γηπέδο είναι επαίσχυντη από όπου κι αν την πιάσεις και καταστρατηγεί όλους τους όρους του υγιούς ανταγωνισμού. Αποτελεί δε, σαφέστατη ένδειξη σχετικά με τα της ανάμειξης του ονόματος Βγενόπουλου στα διοικητικά του Παναθηναϊκού : O μεγαλοαπατεώνας αχυράνθρωπος, σαν καρχαρίας μυρίστηκε το αίμα και χύμηξε προκειμένου να καρπωθεί το εύκολο κέρδος. Ντροπή σε όλους όσους έχουν το θράσος να μιλάνε περί "κρατικοδίαιτου Ολυμπιακού", μα πάνω από όλα ντροπή σε όλους όσους είναι αναμεμειγμένοι στο νέο μεγάλο αυτό σκάνδαλο υπέρ της ομάδας του ενίοτε κατεστημένου, είτε αυτό εκφράζεται απ'το... Βασιλιά, είτε απ'τη χούντα των συνταγματαρχών, το ΠΑΣΟΚ του Κουλούρη ή τη... Βαρδινοκίνητη ΝΔ του Κωστάκη και του Βουλγαράκη.

Αναμένουμε τώρα με ανυπομονησία την τοποθέτηση του "αντικειμενικού" και "υπεράνω" Φίλιππου Συρίγου, που για μια διετία σχεδόν μας βομβάρδιζε με τα λιβελογραφήματα του περί "χαρίσματος του Καραϊσκάκη" στον Ολυμπιακό. Στην αρχή πήγε να κάνει κάποιες αναλύσεις οτι "ο Βοτανικός δε θα είναι χάρισμα στον Παναθηναϊκό", αλλά μετά... χάθηκε. "Που είσαι τώρα, και σ'έχω χάσει...";

------------------------------------------------
και από ΤΟ ΒΗΜΑ
Δεν ξέρουμε αν ο Νικήτας Κακλαμάνης αγαπά τα λουλούδια σε βάζο. Αν όμως έχει κάπου στο γραφείο του μια ανθηρή γωνιά, σίγουρα τα ροδοπέταλα είναι πλαστικά. Είναι ο πρώτος δήμαρχος που συνέδεσε το όνομά του με το μίσος της δενδροκομίας. Για τους προηγούμενους, από τον Κοτζιά και τον Μπέη (που καταχωρίστηκαν ως φίλοι του πρασίνου) ως τον Αβραμόπουλο και την Ντόρα Μπακογιάννη (που δεν έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο), η συζήτηση πάντοτε αφορούσε το αν φύτεψαν λίγα ή πολλά δέντρα. Ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι ο μόνος που ξεριζώνει μετά μανίας. Υπήρξε βέβαια μια μικρή εξαίρεση, η αδυναμία του: το ψεύτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος, το χριστουγεννιάτικο, για το οποίο είχε δώσει εντολή να φυλάσσεται από ειδικούς φρουρούς μη τυχόν το κάψουν οι κουκουλοφόροι.

Από την προηγούμενη Δευτέρα ο δήμαρχος Αθηναίων έγινε «εγκληματίας πρασίνου», αν μπορεί να επινοηθεί ο όρος. Κατέστρεψε το μοναδικό πάρκο στην καρδιά της Κυψέλης. Ετσι οι κάτοικοι πέριξ της πλατείας Αμερικής για να δείξουν στα παιδιά τους τι εστί πρασινάδα θα πρέπει να περπατήσουν περισσότερο από ένα χιλιόμετρο και να πάνε στο Πεδίον του Αρεως (που είναι κλειστό στο μεγαλύτερο τμήμα του, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Η ζημιά που έκανε ξεριζώνοντας 46 δέντρα είναι μη αναστρέψιμη. Η ρίγανη και ο βασιλικός, η «χαμηλή βλάστηση» που υπόσχεται να φυτέψει από πάνω, δεν φέρνουν οξυγόνο. Δεν είναι καν όμορφα, κρίνοντας από άλλες αναπλάσεις.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης δεν κρύφτηκε. Τουναντίον, επεδίωξε δημοσιότητα για να δώσει εξηγήσεις. Απλώς κάθε φράση, δική του και των αντιδημάρχων του, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Ξεκινάμε από την αξιολόγηση του χώρου. Ειπώθηκε ότι στη γωνία Κύπρου και Πατησίων δεν λειτουργούσε πάρκο, παρά ήταν ένα βρώμικο οικόπεδο όπου καθημερινά στάθμευαν παρανόμως «καμιά πενηνταριά αυτοκίνητα». Πόσες κλήσεις έκοψε η Δημοτική Αστυνομία σε όσους άφηναν τα οχήματα μέσα στο πάρκο; Αν τα όργανα της δημοτικής τάξης έκαναν τη δουλειά τους, θα είχαν κοπεί περισσότερες από 15.000 κλήσεις ετησίως, αποφέροντας 2,5 εκατ. ευρώ κέρδη στα ταμεία του δήμου. Υπήρξε λοιπόν ολιγωρία στη φροντίδα του χώρου και αδιαφορία για την είσπραξη. Εν ολίγοις, απαξίωσαν το πάρκο, έτσι ώστε η διάλυσή του να φανεί σωτήρια.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης και οι άνθρωποί του, προς επίρρωσιν των λεγομένων τους (ότι το υπόγειο πάρκινγκ θα αναβαθμίσει τη γειτονιά), αναφέρουν και τα άλλα σημεία της πόλης όπου τα γκαράζ συνετέλεσαν στην αύξηση του πρασίνου. Ας υποθέσουμε ότι ο δήμαρχος δεν περπάτησε ποτέ στην πλατεία Αιγύπτου, δεν πέρασε ποτέ από την πλατεία Κάνιγγος, όπου ως βλάστηση νοούνται κάποια κυκλάμινα. Από το παράθυρό του, στην πλατεία Κοτζιά, δεν βλέπει το απέραντο τσιμέντο που τον ενώνει με το κεντρικό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας; Πρόκειται για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα βιασμού της πόλης. Υποτίθεται ότι επάνω από το υπόγειο πάρκινγκ θα γινόταν ανάπλαση. Η αλήθεια είναι ότι, αν διασχίσει κανείς κατακαλόκαιρα την πλατεία, κινδυνεύει από ηλίαση καθώς δεν υπάρχει ούτε μια τόση δα σκιά. Τα δέντρα είναι ανύπαρκτα.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχουν κάτοικοι της Κυψέλης οι οποίοι συμμερίζονται το πάθος του δημάρχου για υπόγεια στάθμευση. Ανάγκη για περισσότερο χώρο υπάρχει, χρήματα δεν υπάρχουν. Εξ ου και οι ανταγωνιστικές επιχειρήσεις έχουν πάντοτε κενές θέσεις. Αν κάποιος περίοικος θελήσει, θα βρει μια κλειστή θέση εκεί γύρω. Το αναγνώρισε άλλωστε και ο Νικήτας Κακλαμάνης ότι για τους μισθοσυντήρητους της περιοχής είναι πολύ δαπανηρή η καταβολή 130-150 ευρώ τον μήνα για μία θέση του αυτοκινήτου. Πρότεινε λοιπόν να επιχορηγήσει τους πελάτες του συγκεκριμένου χώρου στάθμευσης. Αν κάτι τέτοιο είναι νόμιμο (να πριμοδοτεί συγκεκριμένους κατοίκους και μια επιλεγμένη επιχείρηση), αποτελεί κοινωνική αδικία.

Ποιοι είναι λοιπόν με το μέρος του Νικήτα Κακλαμάνη, εκτός από τον εργολάβο που θα χτίσει τέσσερις υπόγειους ορόφους; Στα επεισόδια που έγιναν στη γωνία Πατησίων και Κύπρου εμφανίστηκαν γεροδεμένοι νέοι, 60 τον αριθμό, με πολιτικά ρούχα, οι οποίοι επιτέθηκαν στους κατοίκους που διαμαρτύρονταν. Επειδή είναι γειτονιά και λίγο-πολύ όλοι γνωρίζονται, μαθεύτηκε ότι οι υπερασπιστές της μπουλντόζας (και του Κακλαμάνη κατ΄ επέκταση) είναι μέλη της «Χρυσής Αυγής», που έχει τη φωλιά της στην περιοχή. Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: να σε υπερασπίζεται η Ακροδεξιά ή να στέλνεις δέκα διμοιρίες των ΜΑΤ να απωθήσουν τις νοικοκυρές, τις μανάδες με τα καρότσια και τους παππούδες που αράζουν στα παγκάκια;

Για εκείνους που σχεδίασαν την καταστροφή του πάρκου υπήρχε επίγνωση του εγκλήματος καθώς και η βεβαιότητα ότι θα αντιδράσουν βίαια οι περίοικοι. Ετσι οργάνωσαν την απόβαση στα μουλωχτά: Δευτέρα ξημερώματα. Μία εβδομάδα αργότερα το πάρκο έχει γίνει άδειο οικόπεδο και οι κάτοικοι εθελοντές φύλακες του αυτονόητου. Εχουν στήσει αντίσκηνα και γενικά κάνουν 24ωρο πικνίκ δίπλα στους εναπομείναντες φοίνικες. Δεν ξέρουμε ποιος θα είναι ο νικητής από την κόντρα, γιατί ως τώρα νικητής αναδεικνύεται ο Νικήτας. Στο Κολωνάκι ξήλωσε τις νεραντζιές της οδού Κανάρη και τις αντικατέστησε με τα τροπικά δενδρύλλια Βrachychiton acerifoliuus. Δεν είναι άσχημα δέντρα, αλλά δεν υπήρχε λόγος να φύγουν οι νεραντζιές, που έχουν συνδεθεί τα τελευταία 100 χρόνια με την εικόνα της Αθήνας. Γιατί δεν τις άφησε στη θέση τους και να φυτέψει τα δέντρα σε άλλα σημεία της πόλης, όπου δεν υπάρχει φύλλο ξερό;

Είναι λοιπόν ένας αλλόκοτος εστέτ ο Νικήτας Κακλαμάνης; Ξεριζώνει δέντρα καθ΄ έξιν επειδή έτσι του αρέσει, επειδή δεν έχει κάτι καλύτερο να ασχοληθεί; Μήπως πίσω από τις επιλογές του υπάρχουν άλλες παράμετροι; Μήπως το ράβε ξήλωνε αποφέρει κάτι που προς το παρόν δεν μας είναι γνωστό; Εχει καταγραφεί στο παρελθόν συμπεριφορά του που αποδεικνύει ότι δεν κρατά τις αποστάσεις από επιχειρηματίες που εμπλέκονται στις αρμοδιότητές του. Δεν ξεχνάμε ότι μια φαρμακευτική εταιρεία πλήρωσε προεκλογική του εκδήλωση, πράγμα ασύμβατο για υπουργό Υγείας.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης ξέρει πόσο σημαντικό είναι το πράσινο. Διαφορετικά δεν θα εξέδιδε ανακοινώσεις κάθε φορά που φυτεύει ένα κλωνάρι (20 δέντρα στην πλατεία Κεραμεικού, 12 στο παρκάκι Αδριανού). Δείχνει όμως να υποτιμά τους πολίτες της πόλης του. Αν μπει στον κόπο να περπατήσει την Πατησίων ως την οδό Κύπρου, θα ντραπεί για τα λερά, σπασμένα πεζοδρόμια. Ισως το πολύ τσιμέντο να τον κάνει να σκεφτεί ξανά τις επιλογές του. Μπορεί όμως να φτιάξει τη διάθεσή του αγοράζοντας κιτς πλαστικά λουλούδια. Το μόνο που πραγματικά ανθεί επί της Πατησίων είναι το λαθρεμπόριο τέτοιων ειδών (αλλά ούτε και αυτό ταράζει τη Δημοτική Αστυνομία).