from Rhodes to KatC

Απόψε είχα την τύχη να περπατήσω στο μεσαιωνικό κάστρο της Ρόδου…

Στον ουρανό σύννεφα καπνού από την πυρκαγιά που κατατρώει εδώ και 3 μέρες τα σωθικά του νησιού…

Στην αρχή του περιπάτου μου …σκέψεις μαύρες σκοτεινές… Μετά όμως σκέφτηκα την KatC.

Φίλη καλή, γιατρίνα της ψυχής…

Που κάποια ανύποπτη στιγμή μου είχε πει να πάω στην Πάρνηθα για να κάνουμε την Κηδεία της Πάρνηθας…της Πάρνηθας που χάσαμε…

Της Πάρνηθας των παιδικών μας χρόνων…εκεί που πέρναμε ποδήλατα και …παϊδάκια και 12 χρονών παιδάκια ανεβαίναμε στην Μόλα με τους γονείς μας τις Κυριακές τα πρωινά…για να γυρίσουμε γεμάτα οξυγόνο και κούραση γλυκειά τα απογεύματα…

Της Πάρνηθας που κάναμε ανάβαση με τα ποδήλατά μας και …στο γυρισμό να μας τσούζει τα μάτια ο κρύος αέρας…κλάμαααα αλλά να μας αρέσει αυτή η ελευθερία του αέρα στη μούρη μας…

Tης Πάρνηθας που κάναμε προπόνηση ...εκεί στου ΣΕΓΑΣ...μέσα στα έλατα...

Η Πάρνηθα δεν υπάρχει πια… Αλλά όχι πια άλλα κλάματα. Πήγαμε εκεί, την κηδέψαμε και …πορευόμαστε…

Γι’αυτό εδώ στη Ρόδο απόψε …δεν με στεναχωρεί καθόλου …μα καθόλου η φωτιά…

Ότι δεν σε σκοτώνει…σε κάνει πιο δυνατό! Κι εμείς έχουμε γίνει πιο δυνατοί …πέρσι όταν στις 25.8 η φωτιά έγλειψε το σπίτι μας…αν και σήμερα ...11 μήνες τίποτα δεν έχουμε μάθει...

Πάρνηθα τέλος…

Σε λίγο Ελλάδα τέλος αλλά δεν μασάμε.

Την κηδεία την έχουμε κάνει! (thanks to KatC!) Και όταν έχεις κηδέψει τους Νεκρούς ...ακόμα και ο Θάνατος - η Φωτιά ή το Εξασθενές Χρώμιο σου φαίνονται πιο μικρά...

Kαι πορευόμαστε λοιπόν!

Συνεχίζω την βόλτα…στο μεσαιωνικό κάστρο…μια παρέα αγόρια παίζουν μπάλα…χαρούμενες παιδικές φωνούλες δίπλα στα μεσαιωνικά τείχη…η μια ομάδα να κάνει επίθεση και …σουτ και …όχι γκολ! Αλλά καταπληκτική απόκρουση από τον τερματοφύλακα της άλλης ομάδας… Πανηγυρισμοί για την τρελή απόκρουση. Ένα παιδάκι –της αμυνόμενης ομάδας – αναφωνεί : "έχουμε τρομερό τέρμα! Τον θέλουνε και στον Ολυμπιακό" !!!

Συνεχίζω την βόλτα … και αρχίζει η σκέψη να πηγαίνει σε άλλες ατραπούς…

Αν το κάστρο της Ρόδου ζούσε ως κάστρο ενεργό σήμερα…ποιοι θα ήταν οι …οχτροί?

Μπήκαν στην πόλη οι …οχτροί…μου έρχονται στο νου οι στίχοι με τη φωνή του Ξυλούρη…

Ποιοι είναι οι οχτροί σήμερα;

Αυτοί που καίνε τα δάση;

Αυτοί που μας κλέβουν τη Ζωή;

Αυτοί που μας μολύνουν με καρκίνο το νερό;

Αυτοί που μας κυβερνούν;;;

Ή μήπως …οχτρός είναι ο εαυτούλης μας που δίνει ψήφο και ….εξουσία σε όλους τους παραπάνω;;;

Ζητείται Ελπίς…

Ή με άλλα λόγια…μεσαιωνικά…πάμε στις πολεμίστρες…οι οχτροί πρέπει να φύγουν!!!

Βάλτε το χέρι σας στο στόμα σας τώρα και κάντε τον ινδιάνικο ήχο αοαοαοαοαο όπως κάναμε μικροί ...για να διώξουμε τους οχτρούς….

Οι οχτροί πρέπει να φύγουν…έστω και τώρα...πριν μας σκοτώσουν τελειωτικά...