Tuesday, 21 October 2014

to prozac or not to prozac

 
Starlings tend to flock to feed at sewage works, where they feed on worms with low levels of Prozac from human waste. Photograph: SIGI TISCHLER/EPA

prozac causes loss of  and

Do you really want this?

 

"Το ΕΚΠΑ είμαι εγώ"

Εφημερίδα Συντακτών, 21.10.2014

ο τίτλος μου θύμισε αυτήν την ιστορία...

Quotes

Louis is claimed to have said "L'État, c'est moi" ("I am the state"), though no proof exists that he said this. Although historians agree that broad decision-making was restricted to Louis and a small circle of advisers, a careful analysis of how the French monarchy functioned in Louis's day will demonstrate numerous qualifications to the conception of Absolutism as one-dimensional autocratic tyranny. In any case, legal documents clearly distinguished between the monarch as a person and his kingdom.
King Louis XIV had many famous quotes relating to his monarch; he said: “There is little that can withstand a man who can conquer himself," "Laws are the sovereigns of sovereigns," "It is legal because I wish it," and "Every time I appoint someone to a vacant position, I make a hundred unhappy and one ungrateful.” [89][90] In support of this latter interpretation of facts, Louis is recorded by numerous eyewitnesses as having said on his deathbed: "Je m'en vais, mais l'État demeurera toujours." ("I depart, but the State shall always remain.")[91]

Monday, 20 October 2014

Το γάλα ημέρας και η κοροϊδία της ημέρας



[The Press Project, 20.10.2014]

Από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα η συγκυβέρνηση των Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελου Βενιζέλου κινδύνεψε να καταρρεύσει εξαιτίας του ΕΝΦΙΑ και της υποτιθέμενης εξόδου από το μνημόνιο. Την άνοιξη όμως, αν θυμάστε, το πολιτικό θερμόμετρο είχε ανέβει εξαιτίας του γάλακτος και επειδή αξίζει να δούμε την εξέλιξη της υπόθεσης αγοράσαμε δύο συσκευασίες φρέσκου γάλακτος και κάναμε ένα πείραμα.

Των Γιάννη Ζαμπετάκη και Κώστα Εφήμερου

Το καρτέλ του γάλακτος δεν είναι θεωρία συνομωσίας. Στις 2 Δεκεμβρίου του 2012 η ολομέλεια της Επιτροπής Ανταγωνισμού επέβαλλε πρόστιμα μαμούθ ύψους 48,7 εκατομμυρίων ευρώ στις μεγαλύτερες γαλακτοβιομηχανίες της χώρας για τον σχηματισμό καρτέλ αφού όπως επεσήμανε το πόρισμα της επιτροπής «μεταξύ των ετών 2003-2006 διαπιστώνεται ύπαρξη συμπλέγματος συνεννοήσεων με ενιαίο ανταγωνιστικό σκοπό, στην οποία καταφαίνεται ο ηγετικός ρόλος και η συμμετοχή στο σύνολο των παραβάσεων των εταιρειών Δέλτα και Μεβγάλ, […] Η συνεννόηση αυτή επεδίωκε έναν ενιαίο αντιανταγωνιστικό στόχο, να παρεμποδίσει κάθε ανταγωνισμό στον τομέα των τιμών με την επίτευξη συμφωνίας ή εναρμονισμένων πρακτικών επί των περισσοτέρων παραμέτρων ανταγωνισμού στην αγορά γάλακτος».

Όταν λοιπόν ξεκίνησε η συζήτηση για το άνοιγμα της αγοράς του γάλακτος με στόχο την πτώση της τιμής του δεν είμασταν λίγοι όσοι θυμούμενοι την προηγούμενη ιστορία διατηρούσαμε τις επιφυλάξεις μας για την αποτελεσματικότητα του μέτρου. Και δυστυχώς δικαιωθήκαμε.

Όταν η τρόικα ζήτησε γάλα μεγαλύτερης διάρκειας (και δέχτηκε και το ημέρας)


Στο τελευταίο μεσοπρόθεσμο νομοσχέδιο της 30ης Μαρτίου του 2014 ψηφίστηκαν (σε ένα άρθρο 100 σελίδων) μια σειρά από τροπολογίες που επηρεάζουν τις εργασιακές σχέσεις, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, τα ανοιχτά επαγγέλματα, τους φόρους του κράτους κ.λπ.

Σε αυτό το νομοσχέδιο π.χ. μεταξύ άλλων υπάρχει και η τροπολογία (σελίδα 78) που χαρίζει αναδρομική ασυλία στους υπαλλήλους κρατικά χρηματοδοτούμενων εταιριών για περιπτώσεις διαφθοράς. Ωστόσο η κυβέρνηση επέλεξε να δώσει την τηλεοπτική μάχη για την αλλαγή της διατηρησιμότητας στο γάλα που θεωρούσε ότι θα της έκανε το μικρότερο κακό, αφού οι εκπρόσωποι της Τρόικας δεν ζητούσαν κάτι παράλογο.

Η Τρόικα ήθελε να ανοίξει την αγορά του γάλακτος επεκτείνοντας την ημερομηνία διατηρησιμότητας του φρέσκου γάλακτος πέραν των 5 ημερών (στην υπόλοιπη Ε.Ε. φρέσκο είναι το γάλα έως 10 ημερών). Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης όμως δεν πήγε καλά αφού παρά το σχεδιασμό του υπουργείου Ανάπτυξης του Κώστα Χατζηδάκη για «άνοιγμα» της αγοράς μέσω της επέκτασης η υπόθεση βρήκε αντιστάσεις από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης του Θανάση Τσαυτάρη που ήθελε να τα έχει καλά με τους Έλληνες κτηνοτρόφους.

Ξεκίνησε μια απίστευτη τηλεοπτική διελκυστίνδα που λίγο έλειψε να δημιουργήσει συνολικά προβλήματα στην κυβέρνηση μεταξύ των δύο υπουργείων και του ΟΟΣΑ και τελικά η μπίλια έκατσε στο «7». Από τον Απρίλιο του 2014 λοιπόν η χώρα μας διαθέτει παστεριωμένο γάλα με λήξη 7 ημερών από την ημερομηνία παραγωγής (συμβιβασμός μεταξύ των 5 ημερών που ίσχυε σε εμάς και των 10 στην υπόλοιπη Ευρώπη).

Στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης όμως προέκυψε και ένα νέο προϊόν: το «Γάλα ημέρας». Σύμφωνα με τον Ν.4046/2012 «το παστεριωμένο γάλα που συσκευάζεται σε τελική συσκευασία εντός 24 ωρών από την άρμεξη χωρίς να έχει υποστεί διαδικασία θέρμανσης ή άλλη ισοδύναμη επεξεργασία προ της παστερίωσης και η διάρκεια συντήρησής του δεν υπερβαίνει τις δύο ημέρες από την ημερομηνία παστερίωσης, μπορεί, πέραν των αναφερόμενων στο προηγούμενο εδάφιο, να φέρει και την ένδειξη «γάλα ημέρας».

Τα δοκιμάσαμε και τα δύο


Έτσι στις 14 Οκτωβρίου του 2014 επισκεφτήκαμε ένα κατάστημα και αγοράσαμε το «Γάλα ημέρας» (με διατηρησιμότητα 3 ημερών) και το «Φρέσκο γάλα» (με διατηρησιμότητα 7 ημερών) της εταιρίας ΔΕΛΤΑ προκειμένου να κάνουμε οργανοληπτική σύγκριση. Επιλέξαμε αυτή την φίρμα αφού αυτή κάνει αυτή την περίοδο την επιθετικότερη διαφημιστική καμπάνια παρουσιάζοντας γαλατάδες με ποδήλατα να μοιράζουν το γάλα της στις συνοικίες της Αθήνας.

Η τιμή αγοράς για το «Γάλα ημέρας» ήταν 1,65 ευρώ (τιμή γνωριμίας σύμφωνα με τη συσκευασία) και 1,50 ευρώ για το «φρέσκο γάλα». Η διαφορά της τιμής του δηλαδή είναι ήδη 10% και δεν γνωρίζουμε πόσο θα αυξηθεί όταν θα λήξει η προσφορά γνωριμίας. Ας δούμε όμως τι διαφέρει στα δύο γάλατα.

Καταρχάς έχουν μικρές διαφοροποιήσεις στην περιεκτικότητά τους σε λίπος με 0,2% περισσότερο για το «γάλα ημέρας» ενώ κατά 0,1% είναι περισσότερες και οι πρωτεΐνες στο νέο προϊόν. Ως εκ τούτου το θερμιδικό περιεχόμενο στο «Γάλα ημέρας» είναι 163 θερμίδες αντί των 158 του «φρέσκου γάλακτος» (για κάθε 250 ml). Δικαιολογούν όμως αυτές οι διαφοροποιήσεις τη διαφορά στην τιμή;

Για την απάντηση σε αυτό το ερώτημα διεξήγαμε ένα πείραμα που σχεδίασε και εκτέλεσε μια ερευνητική ομάδα του τμήματος Χημείας Τροφίμων ΕΚΠΑ υπό τις κυρίες Κάλλια Μεγαλέμου και Ελένη Σιορίκη. Χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της περιγραφικής ανάλυσης σε τυφλό δείγμα (χωρίς οι δοκιμαστές να ξέρουν δηλαδή την ταυτότητα των δειγμάτων). Η μελέτη ασχολήθηκε με τη γεύση και την επίγευση των δειγμάτων και τα οι δοκιμές έγιναν από πάνελ 4 έμπειρων δοκιμαστών. Τα αποτελέσματα φαίνονται στα δύο διαγράμματα που ακολουθούν.



Το πείραμα έδειξε ότι το «γάλα ημέρας» υπερτερεί τόσο στη γεύση όσο και στην επίγευση σε σχέση με το «φρέσκο γάλα» των 7 ημέρων και ότι το πρώτο υπερέχει στις οργανοληπτικές ιδιότητες.

Η επιστήμη του φρέσκου γάλακτος


Ωστόσο τα δύο γάλατα δεν πωλούνται με βάση τη γεύση τους αλλά η προώθησή τους βασίζεται αποκλειστικά στην διαφορά διατηρησιμότητας. Δεδομένου ότι σύμφωνα με την ετικέτα και τα δύο προϊόντα είναι παστεριωμένα γάλατα επικοινωνήσαμε με την εταιρία ΔΕΛΤΑ ζητώντας να μάθουμε πως γίνεται το ένα να έχει μόνο τρεις ημέρες διατηρησιμότητα ενώ το άλλο να έχει 7 ημέρες χωρίς να λάβουμε κάποια απάντηση.

Ας δούμε λοιπόν τι σημαίνει παστερίωση: Πρόκειται για τη διαδικασία κατά την οποία γίνεται χρήση ήπιας θερμότητας για την καταστροφή μέρους των μικροοργανισμών. Η παστερίωση γίνεται με θέρμανση του γάλακτος στους 72 βαθμούς για 16 έως 20 δευτερόλεπτα ή στους 60 βαθμούς για 30 λεπτά. Το παστεριωμένο γάλα αμέσως μετά την θερμική επεξεργασία πρέπει να ψύχεται και να συσκευάζεται.

Σύμφωνα όμως με τον Γιάννη Ζαμπετάκη, Επίκουρο Καθηγητή του τμήματος Χημείας Τροφίμων του ΕΚΠΑ, τεχνολογικά είναι αδύνατο τα δύο γάλατα να έχουν διαφορετική επεξεργασία αφού όπως διαβάζουμε στις ετικέτες και των δύο συσκευασιών πρόκειται για παστεριωμένα γάλατα.

Δηλαδή η διαφήμιση της ΔΕΛΤΑ που προσπαθεί να πριμοδοτήσει το «Γάλα ημέρας» και αναφέρει ότι κάθε πρωί συλλέγεται το γάλα και μέσα σε λίγες ώρες παστεριώνεται περιγράφει την ίδια διαδικασία που ακολουθείται για όλα τα ανάλογα προϊόντα είτε αυτά αναγράφουν ημερομηνία 1, 3, 7 ή 10 ημέρες.

Οι τιμές και η αποτυχία της Τρόικας


Στην Ελλάδα της κρίσης, όπου το εργοδοτικό κόστος έχει μειωθεί μεσοσταθμικά κατά τουλάχιστον 30% και η αγοραστική δύναμη του κόσμου κοντεύει να μειωθεί στο μισό, η τιμή του γάλακτος στον παραγωγό είναι μεταξύ 40 και 45 λεπτών ενώ η τελική τιμή στο ράφι κυμαίνεται μεταξύ 0,96 ευρώ (με ιδιωτική φίρμα) έως τα 2,00 ευρώ (επώνυμο γάλα σε συνοικιακό mini market). Το παράλογο όμως είναι ότι παρά την εγχώρια παραγωγή και την ύπαρξη μεγάλων εγχώριων βιομηχανιών επεξεργασίας (με ισχυρή παρουσία και στο εξωτερικό) η Ελλάδα έχει μια από τις υψηλότερες τιμές στην Ευρωπαϊκή Ένωση.



Από το 2009 μέχρι σήμερα η τιμή του γάλακτος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά αντίθετα σημείωσε αύξηση της τάξης του 8,5%, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από τη μέση συνολική αύξηση στην κατηγορία της διατροφής. Και αν νομίζετε ότι το ποσοστό αυτό επηρεάζεται επειδή στην περίοδο υπολογίζονται και χρόνια εκτός κρίσης κάνετε λάθος: Η μεταβολή μόνο στο 2013 για το παστεριωμένο γάλα ήταν αύξηση 13,4%. Η αποτελεσματικότητα του μέτρου με το γάλα των 7 ημερών και το «Γάλα ημέρας» είναι εντελώς ανύπαρκτη.

Ας δούμε όμως και τι έχει στη διάθεσή του ο Έλληνας καταναλωτής: την άνοιξη του 2014, στην αγορά δεν υπήρχε κανένα προϊόν µε διάρκεια ζωής από 5 έως 15 ημέρες και µόνο 6 προϊόντα, µε διάρκεια ζωής από 15 έως 40 ημέρες. Αντίθετα, εντοπίστηκαν 17 προϊόντα στην κατηγορία των 5 ημερών και 17 προϊόντα πάνω από τις 40 ημέρες. Αυτό εξηγεί το φαινόμενο του τεχνητού διαχωρισμού. Οι καταναλωτές προτιμούν όλο και περισσότερο το υψηλής παστερίωσης - μακράς διαρκείας γάλα, ακριβώς λόγω της μεγαλύτερης διάρκειας ζωής. Ειδικά σήμερα, µε τις συνθήκες που δημιουργεί η κρίση, είναι περισσότερο διατεθειμένοι να αγοράσουν γάλα μακρύτερης διάρκειας, το οποίο θα καταναλώσουν, αντί για γάλα µικρότερης διάρκειας, που ενδεχομένως θα πετάξουν μετά την ημερομηνία λήξης. Πρέπει να γίνει σαφές ότι το γάλα υψηλής παστερίωσης - μακράς διαρκείας δεν μπορεί να συγκρίνεται µε το γάλα χαμηλής παστερίωσης, αφού πρόκειται για άλλο προϊόν, µε άλλη διαδικασία παστερίωσης, άλλη συσκευασία, άλλα logistics και άλλο δίκτυο διάθεσης. Η αλήθεια παραμένει ότι µε δύο ουσιαστικά είδη γάλακτος, η αγορά παραμένει πολωμένη, οι επιλογές του καταναλωτή περιορισμένες και η θέση του αδύναμη.

Η παραγωγή στην Ελλάδα


Παρά τις υποτιθέμενες προστατευτικές ρυθμίσεις, η εγχώρια παραγωγή αγελαδινού γάλακτος την τελευταία πενταετία συρρικνώνεται ενώ η εθνική ποσόστωση ανεβαίνει: Από περίπου 700.000 τόνους µε ποσόστωση 837.000 τόνους προ 5 ετών, φέτος πέσαμε σε περίπου 600.000 τόνους µε ποσόστωση 871.000.   Πιο συγκεκριμένα, τα στοιχεία ανά έτος είναι ως εξής:

Γαλακτοκοµικό έτος (1η Απριλίου-31 Μαρτίου)Εθνική ποσόστωση (τόνοι)Εθνική παραγωγή (τόνοι)Αριθµός παραγωγών
2008/2009836.923699.3515074
2009/2010845.292681.3154561
2010/2011853.745664.5694259
2011/2012862.283642.5543932
2012/2013870.906627.1293667
Μεταβολή τεσσάρων ετών (2009-2013)+4,1%-10,3%-27,7% 


Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι ο αριθμός των αγελαδοτρόφων που πριν πέντε χρόνια υπερέβαινε τις 5.000, σήμερα, μόλις φθάνει τις 3.500. Και αντί λοιπόν, η Κυβέρνηση και τα εμπλεκόμενα Υπουργεία Ανάπτυξης και Αγροτικής Ανάπτυξης να δουν πώς θα δώσουν κίνητρα σε άνεργους να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία που μαραζώνει, η Κυβέρνηση απλά νομοθετεί και νουθετεί. 


 

ποδήλατο και Βαφτίσια

ελπίζω ο καιρός να είναι μαζί μας για να ζήσουμε ΚΑΙ τέτοιες στιγμές!


μια πανέμορφη εβδομάδα ξεκίνησε πριν από λίγες ώρες! Σημέρα, τελειώνω το νέο βιβλίο μας που θα έχει τίτλο "Marine Oils (from sea to pharmaceuticals)"

και το Σάββατο φτάνει η Μεγάλη Στιγμή που θα γίνω Νονός! στο Amsterdam!

στα 45 μου!

Ο Θεός είναι μεγάλος και Κόκκινος!

Καλημέρα

Και τώρα στον αγώνα, ξανά απ’ την αρχή
Φόρτσα στο πεντάλι, να `ρθουνε κι οι άλλοι
πάμε για ορθοπεταλιές
τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας
ξέρουν από ανηφοριές


ΓΖ




the power of food

Jack Monroe. Photograph: Pål Hansen for Observer Food Monthly


the news that are coming from UK  about the Observer Food Monthly awards are somehow encouraging.

The Observer and The Guardian have somehow let me down quite few times this year with their shortsighted views on ISIS, on austerity, on Cameron, on UKIP and most of all on their non-stance on the Scottich Referendum


But this time, I think they got it right!

The best food blog for 2014 is the one of Jack Monroe.

"Monroe made inventive use of cheap supermarket goods, spending just £10 a week on food and writing up the recipes on her blog, which quickly found a large audience who related to her story."


Now, the likes of Merkel, Cameron et al may use her wisdom to teach Europeans how we can live on a budget!

Yannis Zabetakis
Assistant Professor of Food Chemistry

 

Saturday, 18 October 2014

Γιατί δεν κινητοποιούνται οι άνεργοι




μεταγράφω από το The Press Project ένα εξαιρετικό κείμενο του Χριστόφορου Κάσδαγλη.

 = = =



Θα μπορούσε να την αποκαλέσει κανείς «ερώτηση του 1.000.000 ευρώ», αλλά ασφαλώς δεν πρόκειται περί αυτού. Μια ερώτηση που δεν επιδέχεται απαντήσεις – εκτός εάν διατυπωθεί στο σωστό χρόνο και με τους κατάλληλους όρους.

Όπου βρεθώ κι όπου σταθώ ταξιδεύοντας αυτές τις μέρες στη Βόρεια Ελλάδα, το πιο δημοφιλές, όσο και αγωνιώδες, ερώτημα που αντιμετωπίζω είναι η απορία γιατί οι άνεργοι κάθονται στ’ αυγά τους και δεν κινητοποιούνται.

Δεν αντιδρούν όταν απολύονται. Δεν αντιδρούν στημένοι σε ουρές έξω από τα κατά τόπους γραφεία του ΟΑΕΔ ή στα συσσίτια της εκκλησίας. Δεν αντιδρούν όταν τους φορολογούν αγρίως, αυτούς τους άπορους, με ΦΠΑ και με τεκμήρια διαβίωσης, με χαράτσια και ΕΝΦΙΑ. Δεν αντιδρούν όταν ο πρωθυπουργός τούς πετάει στα μούτρα το success story και το υποτιθέμενο τέλος της κρίσης. Δεν αντιδρούν όταν κι αυτό ακόμα το εικονικό πρωτογενές πλεόνασμα, αντί να κατευθυνθεί σ’ εκείνους που έχουν υφίστανται το μεγαλύτερο κόστος εξαιτίας της κρίσης, διοχετεύεται στις τσέπες ενστόλων και άλλων κατηγοριών «ειδικού σκοπού».

Γιατί λοιπόν δεν κινητοποιούνται οι άνεργοι αφού, κατά το κοινώς λεγόμενο, «θα αρκούσε να μαζευτούν σε μια πλατεία και να φυσήξουν για να παρασύρουν τα πάντα»;

Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι το ερώτημα προέρχεται κατά κανόνα από μη άνεργους. Κι ακόμα κι όταν διατυπώνεται καλοπροαίρετα, υποκρύπτει μια κάποια δολιότητα, έναν πατερναλισμό και μια υπόρρητη μομφή: Είναι σαν να σου λέει: «Εδώ που έχετε καταντήσει, εφόσον δεν έχετε τίποτα να χάσετε, θα περιμέναμε πολύ πιο θεαματικά πράγματα από σας». Κι ένα υπονοούμενο ακόμα, κάτι σαν άπαντες να περιμένουν από τους ανέργους να καθαρίσουν για όλους, κατ’ αναλογία με το γνωστό σύνθημα των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών.

Το ερώτημα λοιπόν το απευθύνουν συνήθως μη άνεργοι σε ανέργους. Αλλά είναι μάλλον απίθανο να υπάρξει απάντηση, για τον απλούστατο λόγο ότι την ώρα που τίθεται, οι άνεργοι κατά κανόνα δεν είναι καν παρόντες, βρίσκονται σε άλλες πολιτείες, οπότε το ερώτημα παραμένει ρητορικό. Για την ακρίβεια, είναι σαν να μη διατυπώθηκε ποτέ. Το έζησα αυτό προχθές στο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης, στην παρουσίαση του βιβλίου «Το ημερολόγιο ενός ανέργου». Στη ζωηρή συζήτηση που επακολούθησε, οι παριστάμενοι άνεργοι απέφυγαν να τοποθετηθούν θυμίζοντάς μου εκείνο το τραγούδι όπου ο Μπιθικώτσης αποπέμπει τον ρεπόρτερ που τον ρωτάει τη γνώμη του για τον Κοεμτζή με την ανεπανάληπτη φράση: «Πού να σου εξηγώ…».

Πού να σου εξηγώ, λοιπόν, ότι δεν έχω ούτε για το εισιτήριο του μετρό για να κατέβω στο κέντρο να φωνάξω. Πού να σου εξηγώ ότι η απογοήτευσή μου απορροφά όλη μου την ενέργεια. Πού να σου εξηγώ ότι τα συνθήματά σου και τα πανώ, όλη αυτή η φασαρία για μισθούς, συντάξεις, εφάπαξ και δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα δεν με αγγίζουν στο παραμικρό. Πού να σου εξηγώ ότι δεν σου έχω εμπιστοσύνη ότι θα συνεχίσεις στο πλευρό μου όταν τα δικά σου συντεχνιακά αιτήματα θα έχουν εν μέρει ικανοποιηθεί. Πού να σου εξηγώ ότι δεν ψήνομαι με τις 300.000 νέες θέσεις εργασίας που τάζεις, με τα κουπόνια για φαγητό και με την αύξηση και επέκταση των επιδομάτων ανεργίας. Πού να σου εξηγώ ότι όλ’ αυτά φαντάζουν στα μάτια μου σαν παρηγοριά στον άρρωστο και ελεημεοσύνη. Εντάξει, μπορεί και να σε ψηφίσω αν συνεχίσεις να πολιτεύεσαι όπως πολιτεύεσαι, αλλά μέχρι εκεί. Την ψήφο μου θα σου τη δώσω, αφού άλλωστε δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, την καρδιά μου όμως ακόμα όχι – μέχρι να με πείσεις ότι αυτά που λες τα εννοείς, ότι με βλέπεις σαν την πρώτη σου προτεραιότητα, ότι δεν είμαι για σένα απλώς ένα πολιτικό επιχείρημα, αλλά βασικός λόγος για τον οποίο υπάρχεις.

Όταν μιλάμε για ανέργους, έχουμε συχνά στο μυαλό μας κάτι ηρωικούς τύπους όπως οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών που επιμένουν στα πεζοδρόμια ή τους λίγους εναπομείναντες της ΕΡΤ open που συνεχίζουν τη μάχη πίσω από τα μικρόφωνα. Δύσκολα πάει όμως το μυαλό μας στις εκατοντάδες χιλιάδες των απολυμένων του ιδιωτικού τομέα, αυτών των διάσπαρτων γυναικών και ανδρών που είδαν τη δουλειά τους να φυλλορροεί, αργά και βασανιστικά, τις θέσεις εργασίας να φεύγουν κάτω απ’ τα πόδια τους και κάποια στιγμή να έρχεται και η δική τους σειρά και να βρίσκονται πίσω στο σπίτι μόνοι και αβοήθητοι, χωρίς καμιά προστασία, υποστήριξη και πρόνοια, χωρίς μια καλή κουβέντα έστω, ούτε ελπίδα επαναπρόσληψης καμιά. Όλους αυτούς που πέρασαν μήνες απλήρωτοι μέχρι να ξεμπλέξουν από την ομηρία, που τους μείωσαν με νομοθετικές ρυθμίσεις ακόμα και τις αποζημιώσεις, που ούτε κι αυτές τελικά τις πήραν, για όλους εκείνους που μπήκαν μέσα στο σπίτι, αν τους έχει απομείνει σπίτι, για να κρυφτούν από την εισπρακτική εταιρεία, τον εφοριακό ή τον δοσατζή, αλλά κι από τους φίλους τους επίσης – ακόμα κι από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Δύσκολα πάει ακόμα το μυαλό σ’ εκείνους τους πιτσιρικάδες που έμειναν άνεργοι χωρίς καν να απολυθούν, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν βρήκαν ποτέ δουλειά για να δουλέψουν – δεν είχαν, βλέπεις, και προϋπηρεσία…

Αντί λοιπόν να απαντήσω στην ερώτηση γιατί δεν κινητοποιούνται οι άνεργοι, θα προτιμήσω να δω το θέμα από την άλλη του όψη - με ποιες προϋποθέσεις θα κινητοποιηθούν. Αυτοοργάνωση είναι βέβαια η λέξη-κλειδί, κι αυτό είχα την ευκαιρία να το καμαρώσω χθες στο Στέκι της Νέας Πόλης στην Καβάλα, όπου άκουσα την εκπρόσωπο του συλλόγου ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων της περιοχής να μιλάει με γνώση και με πάθος για τα βήματα που πρέπει να γίνουν. Κι ακόμα πιο σπουδαίο ήταν πως είδα και αρκετά μέλη του σωματείου να βρίσκονται εκεί, ενεργά και σε πλήρη εγρήγορση, διαπιστώνοντας με τα ίδια μου τα μάτια τη συνάντηση και την όσμωση των εργαζομένων και των ανέργων, σπάνιο πράγμα στις μέρες μας, αλλά βασική προϋπόθεση για την οργάνωση επιτυχημένων αγώνων.

Μη με ρωτάς, λοιπόν, γιατί δεν κινητοποιούνται οι άνεργοι, ρώτα ποιο είναι το επόμενο ραντεβού, ποιο είναι το επόμενο βήμα, πώς θα φτιάξουμε το σχέδιο της αυτοοργάνωσης, πώς θα μείνουμε όλοι μαζί όρθιοι και ενεργοί. Πώς κατασκευάζεται και πώς διεκδικείται ένα ρεαλιστικό σχέδιο αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, μακριά από επιδόματα, συσσίτια και άλλες φιλανθρωπίες και σωματεία φιλοπτώχων κυριών, με ένα αξιοπρεπές εισόδημα και περίθαλψη για όλους, με εκπαίδευση για τα παιδιά όλων. Κι ακόμα παραπέρα, πώς θ’ αλλάξουμε το παραγωγικό πρότυπο της χώρας ώστε να ξαναδημιουργήσουμε αξία και πλούτο, να δουλέψουμε και να καινοτομήσουμε ώστε να ξανακερδίσει η χώρα μια θέση στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας.

Μη με ξαναρωτήσεις, λοιπόν, απόψε στη Δράμα (στη μικρή αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου στις 7 μ.μ.) ή αύριο στην Ξάνθη (στο βιβλιοπωλείο ΔΥΟ στις 8 μ.μ.) γιατί δεν κινητοποιούνται οι άνεργοι - είναι σαν να ρωτάς γιατί υπάρχει μοναξιά. Μια ερώτηση άτοπη που δεν επιδέχεται προφορική απάντηση, παρά μόνο δράση.

Friday, 17 October 2014

Ανοικτή Επιστολή προς Καθηγητή κ. Θωμά Μαυρομούστακο



Αγαπητέ Θωμά, Αγαπητέ Συνάδελφε,

με την ανοικτή αυτή επιστολή μου θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι δεν πρόκειται να αποστείλω τα στοιχεία που ζητά η ΑΔΙΠ σχετικά με την αξιολόγησή μας.

Αυτό το κάνω ως ελάχιστη ένδειξη (σιωπηλής) διαμαρτυρίας για όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από το Τμήμα Χημείας από τον Σεπτέμβρη του 2013 ως σήμερα...

Για την χαμένη κρατική πίστωση του 2013 που δεν έφτασε ούτε ένα ευρώ στο Τμήμα μας...

Για την άθλια κατάσταση ως προς την καθαριότητα και την (δήθεν) ασφάλεια που μας προσφέρουν πλέον ΙΧ σεκιουριτάδες...

Για την σιωπηλή μας ενοχή (ως μέλη ΔΕΠ) ως προς το θέμα των διαθέσιμων (βλ. απολυμένων!) διοικητικών υπαλλήλων…

Για την πολυπραγμοσύνη αρκετών μελών ΔΕΠ που ασχολούνται (θεμιτό είναι αυτό) με πολλά εταιρικά project αλλά δεν πατάνε στο ΕΚΠΑ (μάλλον αθέμιτο δεν είναι αυτό;)…

Αλλά πάνω από όλα το κάνω για τον εξής λόγο: η κάθε ΑΔΙΠ είναι σε θέση να μπει στο elke.uoa.gr και στο scopus.com και να βρει τα έσοδά μου από ερευνητικά προγράμματα και τις επιστημονικές μου δημοσιεύσεις αντίστοιχα. Ας διαιρέσει μετά το πρώτο νούμερο με το δεύτερο και ας δει / αξιολογήσει πόσο «κοστίζει» κάθε επιστημονική δημοσίευση. Αυτό το δεδομένο ας το συγκρίνει με το αντίστοιχο νούμερο σε όλα τα ΑΕΙ σε ΕΕ και ΗΠΑ…



Το θέαμα των ΜΑΤ να φυλάνε την Πρυτανεία (βλ. συνημμένη φωτογραφία, 16.10.2014) δεν ξέρω πώς θα το αξιολογήσει η ΑΔΙΠ… Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι η θεά Αθηνά μάς βλέπει και απλά υπομειδιά…

Με εκτίμηση,

Γιάννης Ζαμπετάκης

Ελαφρά Ταξιαρχία



Παρασκευή σήμερα, η καλύτερη μέρα της εβδομάδας!

Και ας μιλήσουμε για μπαλίτσα!

Τα παιδιά μου από τον περασμένο Μάη προπονούνται στα τμήματα υποδομής του Απόλλωνα Σμύρνης! 

Τα παιδιά περνάνε πολύ καλά, η ατμόσφαιρα είναι απλά εξαιρετική και η φετινή σεζόν ξεκίνησε με φιλικά παιχνίδια όπου και οι δύο τους παίζουν center forward!

Το Σ/Κ που μας πέρασε έπαιξαν και οι δυο με τις ομάδες τους και σκόραραν και οι 2 από 2 γκολ! Έτσι επήλθε την Κυριακή μια συναισθηματική ισορροπία στην οικογένεια γιατί το Σάββατο που ο Ναθάνιελ είχε σκοράρει δυο γκολ εναντίον του Αχιλλέα ο Θησέας μάς "στραβοκοιτούσε" αλλά ευτυχώς την Κυριακή σκόραρε και ο Θησέας 2 γκολάκια και έτσι ήρθαμε στα ίσα μας.

Μεθαύριο Κυριακή έχει όλη μέρα μπάλα! Γαλάτσι (εκτός παίζει ο Ναθάνιελ), Αχιλλέα (εκτός παίζει κι ο Θησέας) και μετά θα ανηφορίσουμε όλοι μαζί στο ΟΑΚΑ να δούμε το ΑΕΚ-Απόλλων! Λέτε να κάνουμε το διπλό?

[Μην με ρωτήσετε αν έγινα Απόλλων. Λεφτά στον Μαρινάκη - που ξεπούλησε όλους τους Έλληνες παίκτες του Θρύλου και έχει δει τον Ολυμπιακό ως μια επιχείρηση να βγάλει χρήμα- ΔΕΝ δίνω!] 

Γιάννης Ζαμπετάκης






Thursday, 16 October 2014

World Food Day's manifesto

To meet demand of growing population, we need to develop ways of producing more food while using fewer resources. Photograph: Regis Duvignau/Reuters


Today, it is the World Food Day!
So here are five ways to promote more sustainable food systems from building grain reserves to taxing pollution.

Improve food distribution

United Nations’ data shows that we produce enough food for everyone to have an adequate diet, but poor distribution means that 805 million people are hungry while some 1.4 billion people are overweight or obese. We need to take the food we have and make sure it is distributed to those who need it most.
We propose helping small-scale producers, for example those in rural Africa, access markets. This will involve partnerships between local and international development agencies that can work with farmers to establish the skills and the infrastructure to market farm products. Reducing poverty in this way is a good way of ensuring food reaches those who need it most.
It’s also vital to build strategic grain reserves in famine-prone regions as a source of emergency food. This would require partnerships between non-governmental organisations, national governments and the World Food Programme.

Sustainably increase production

The UN now expects the global population to reach 11 billion by 2100. To meet this demand, we need to develop ways of producing more food while using fewer resources.
We propose supporting publicly funded research that empowers small-scale farmers in the global south to boost their productivity using low-cost technologies. This requires scientists and engineers to step outside their labs and engage meaningfully with small-scale farmers across South America, Asia, and Africa.
Public-private partnerships can also help to research precision-agriculture technologies that will allow farmers to boost production while minimising environmental impact. Everything from soil probes that can test for nutrient deficiency to satellite navigation systems linked to tractors and GPS enabled smartphones can help produce a maximum amount of food with minimal environmental disruption.

Support local food

Although most experts agree local food systems cannot feed all of us all the time, local food is still extremely important. Local food empowers farmers, links producers and consumers, and provides a line of defence between consumers and international commodity markets.
Therefore, we should invest in mid-sized and regional food processing and distribution facilities such as vegetable processing factories, canneries, and abattoirs. This will provide smaller farmers access to markets as well as helping them add value to the products they produce.
We should also enhance and establish programmes that reduce the barriers for young people wanting to become farmers. Everything from the high cost of farmland to the fact that many people have no idea how to garden means that our farm population is aging. We need to correct this and make farming a viable and exciting career for young people.

Protect the environment through policy and regulation

In much of the world, the price paid for food does not reflect the environmental cost of producing it. To address this we must move away from production subsidies on crops like corn (maize) that support environmentally destructive farming practices and unhealthy diets and focus instead on policies that reward farmers (pdf) for producing food using methods that protect wildlife and preserve water quality. Such policies could be based on paying farmers for managing well cared for environments or by taxing pollution such as carbon emissions.

Engage the public

None of these will be possible unless people everywhere demand that food be put on the public policy agenda. Therefore we must also develop educational programmes to increase food literacy skills by teaching gardening, food preserving, and cooking in schools so that consumers learn to enjoy a diet that is less taxing on the planet. And we need to engage younger people on agriculture and food security.

Μήπως είμαι Mujahid*;





Θυμάμαι την άνοιξη του 2003…ήταν κάτι λιγότερο από 2 χρόνια από τις 11.9.2001 (έναρξη του σύγχρονου κεφαλαίου της Jihad = αντίσταση, Ιερός Πόλεμος) όταν τηλεφώνησα στην πρεσβεία του Ην. Βασιλείου και τους είπα ότι καλό θα ήταν να μην έρθει ο Τony Blair (διάβαζε Bliar) στην Αθήνα (θα ερχόταν μετά από λίγες μέρες). Τους είχα πει τηλεφωνικά ότι «θα κάνουμε πολύ θόρυβο». Οι Βρετανοί δεν ξέρω τι κατάλαβαν… Μετά από μερικές μέρες, κτύπησε το τηλέφωνό μου στο Πανεπιστήμιο και στην άλλη άκρη της γραμμής άκουσα ένα αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ. να με ρωτάει αν είμαι τρομοκράτης! Τότε είχα απαντήσει: «Τρομοκράτης; Γιατί να είμαι; Επειδή είχα πει στην πρεσβεία ότι θα κάνουμε θόρυβο;».
Σήμερα, όμως που ξανασκέφτομαι αυτό το περιστατικό, πολλά έχουν μεσολαβήσει. Τα όπλα μαζικής καταστροφής (weapons of mass destruction, WMD, τα έλεγαν οι Bush Jr και Bliar) δεν βρέθηκαν ποτέ στο Ιράκ και η Δύση έγινε πραγματικά ρεζίλι στα μέρη του Αφγανιστάν, της Βαγδάτης και συνεχίζει να γίνεται σήμερα ρεζίλι στο Κομπάνι. Σε αυτό το παιχνίδι δυνάμεων που διαδραματίζεται από το 2001 μέχρι σήμερα (και βέβαια έχει ξεκινήσει πολύ παλιότερα, βλ. επιδρομή των ΗΠΑ στο Κουβέιτ στη δεκαετία του 1990 για μια χούφτα βαρέλια πετρέλαιο) πρέπει να αναλογιστούμε τις εκατέρωθεν απώλειες αλλά και ποιος είναι ο στόχος των αντιμαχόμενων πλευρών. Ο στόχος είναι απλά να πουλήσουν όπλα; Ο στόχος είναι ο έλεγχος των πετρελαιοπηγών; Ο στόχος είναι ο πολιτικός διωγμός κάθε αλλόθρησκου; Και όλα αυτά τα ερωτήματα υπάρχουν και σήμερα αναπάντητα σε κάθε σπίτι βρετανού και αμερικανού μισθοφόρου που έχει σκοτωθεί στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.
Συγχωράτε με όμως. Δεν έχω δάκρυα για τους νεκρούς μισθοφόρους, δάκρυα έχω μόνο για τους ανθρώπους που υπερασπίζονται την Πατρίδα τους…
Σήμερα λοιπόν, ποιοι πολεμούν ποιους; Από την μία έχουμε τους «φανατικούς Ισλαμιστές» (κατά τους Δυτικούς) που έχουν δει την Πατρίδα τους να βιάζεται ξανά και ξανά από τοπικούς δικτατορίσκους (αναθρεμμένους με τις ευλογίες και τα φράγκα της Δύσης) αλλά και από δυτικούς στρατούς κατοχής (που πήγαν εκεί για να βρουν και καλά τα WMD) και από την άλλη έχουμε μια θράκα πολιτικών (Bush, Βliar, Ραχόι, Ερντογάν κλπ) που παραβιάζοντας ανοικτά κάθε οργανισμό παγκόσμιας εμβέλειας (π.χ. ΟΗΕ) κάνουν πραγματικά ότι θέλουν εδώ και πολλές δεκαετίες (στην Κύπρο, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στο Κουρδιστάν κλπ κλπ).
Επανέρχομαι στο ερώτημα του τίτλου και απαντώ.
Ναι, είμαι!
Αν με έπαιρνε ξανά τηλέφωνο σήμερα ο αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. θα του απαντούσα : «Ναι, είμαι Mujahid! Διότι διδάσκω ανυπακοή στο «σύστημά» σας, διότι είμαι με τους καταπιεσμένους, διότι νιώθω αλληλέγγυος για τον λαό του Ιράκ και του Ιράν και της Παλαιστίνης αλλά και τους Κούρδους αλλά και τους άνεργους επιστήμονες στην Ελλάδα. Διότι, στο σύστημα αξιών με το οποίο μας έχει ποτίσει το «σύστημα», η λέξη Αντίσταση δεν υπάρχει. Και αυτή την λέξη κάποτε θα πρέπει να την ανακαλύψουμε και να την ξανα-ορίσουμε!».
Τι σημαίνει όμως σήμερα Αντίσταση και Ανυπακοή;
Τι σημαίνει σήμερα να αιμορραγεί η πατρίδα σου από τα καλύτερα μυαλά (πάνω από 120.000 επιστήμονες έχουν φύγει από την Ελλάδα τα τελευταία 3 χρόνια) και εσύ απλά να μη μιλάς για να μην χάσεις την δουλειά σου των 500 ευρώ τον μήνα;
Τι σημαίνει να πεθαίνουν τα όνειρα των νέων ανθρώπων κάθε μέρα και εσύ να μην μιλάς για να μην καθυστερήσει η προαγωγή σου;
Τι σημαίνει να βλέπεις τον καθένα σου γύρω στο Πανεπιστήμιο να γίνεται ευθυνόφοβος, μικρός και λίγος και όλα αυτά υπό τον «μπαμπούλα» της αξιολόγησης ή της διαθεσιμότητας;
Τι σημαίνει να βλέπεις σήμερα νέους να κλείνονται στον εαυτό τους, στα λίγα τετραγωνικά εκατοστά της οθόνης του κινητού τους τηλεφώνου και να αυνανίζουν την σκέψη τους στέλνοντας μηνύματα στο fb και στο twitter αλλά μην μπορώντας να μιλήσουν στο κορίτσι που κάθεται απέναντί τους;
Και αν είσαι (ένας υποταγμένος) δημοσιογράφος σε δυτικά-συστημικά ΜΜΕ, τι σημαίνει να βλέπεις τον ISIL (Islamic State of the Iraq and the Levant) να κάνει απλά το καθήκον του αλλά εσύ να βλέπεις μόνο την μια μεριά του φεγγαριού χωρίς να αναρωτιέσαι καν πού βρήκε ο ISIL χρήμα και όπλα;
Απαντήσεις εύκολες δεν υπάρχουν. Αλλά και ποτέ δεν υπήρχαν. Μια ριζική ανατροπή στον τρόπο σκέψης μας χρειάζεται, μιας και αυτό το δυτικό κατασκεύασμα επίπλαστης ευδαιμονίας και πνευματικού αυνανισμού δεν μπορεί να συνεχιστεί. Για να γίνει όμως η ανατροπή, πρέπει να φτιάξουμε στρατό από mujahideen, να βρούμε όπλα (δλδ κοφτερά μυαλά και ακονισμένα μολύβια), να στήσουμε στρατηγική και να αρχίσουμε τον πόλεμο! Δύσκολο μεν το εγχείρημα αλλά αξίζει τον κόπο. Όταν το μέλλον που προδιαγράφεται για τα (βιολογικά) παιδιά μου είναι μια δουλίτσα των 500 ευρώ σε μια Ευρώπη του φόβου και του φασισμού, τότε μήπως αξίζει να παλέψουμε σε μια δική μας Jihad για να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο;


Υ.Γ. Αναζητώντας τον δεύτερο Mujahid

Υ.Γ.2.   *      http://en.wikipedia.org/wiki/Jihad
Jihad (English pronunciation: /ɪˈhɑːd/; Arabic: جهاد ǧihād [dʒiˈhæːd]), is an Islamic term referring to a religious duty of Muslims. In Arabic, the word jihād is a noun meaning "struggle" or "resisting". A person engaged in jihad is called a mujahid, the plural of which is mujahideen.
Μετάφραση (δική μου)
Jihad είναι ένας ισλαμικός όρος που αναφέρεται σε ένα θρησκευτικό καθήκον των Μουσουλμάνων. Στα Αραβικά, η λέξη jihad είναι ουσιαστικό που σημαίνει αντίσταση. Ένας άνθρωπος που συμμετέχει στη Jihad είναι mujahid (πληθυντικός mujahideen).